“แกรดี้...”
แบนเนอร์เองก็พลอยกลิ้งไปกับพื้นโบสถ์ด้วยน้ำหนักตัวของแกรดี้ที่โถมทับลงเต็มแรงเขาอยู่ในท่าที่คร่อมตัวเธอไว้ แบนเนอร์ต้องใช้ความพยายามอยู่เป็ครู่จึงลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่งได้ ประคองศีรษะเขาไว้บนตักรีบปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนกับเนคไทออกโดยอัตโนมัติ
และเสียงร้องด้วยความตระหนกก็หลุดลอดออกมาจากลำคอแกรดี้ลืมตาค้าง แววในดวงตาบอกความใสุดขีดเขาขยับปากราว้าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่อาจจะเปล่งเสียงออกมาได้
แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังมีชีวิตอยู่แบนเนอร์ขอบคุณพระเ้าอยู่ในใจ ขณะใช้มืออุดปากแผลไว้พยายามจะใช้มันเป็เครื่องสกัดกั้นไม่ให้เืลามไหลออกมา
ในนาทีที่มันเกิดเหตุการณ์ขึ้นนั้นเจคกระชากปืนขึ้นมาหมุนตัวไปทางผู้ชายคนที่ยืนอยู่นอกหน้าต่างบานใกล้ที่สุดเล็งปากกระบอกปืนไปทางนั้น
“ถ้าแกยิงเ้าสาวจะเป็เหยื่อะุรายต่อไป” เสียงตวาดที่บอกความประสงค์ร้ายดังกึกก้องขึ้นติดตามมาด้วยะุอีกนัดหนึ่งที่ยิงมาหน้าแท่นบูชา
ไม่เพียงแต่เจคเท่านั้นโคบาลทั้งหลายจากไร่ปศุสัตว์ริเวอร์ เบนด์ ต่างก็กระชากปืนออกมาพร้อมกันและปืนทุกกระบอกต่างเล็งไปที่หน้าต่างบานนั้นพวกผู้หญิงที่ตื่นใต่างก้มตัวซุกหน้าลงกับตัก เอาท่อนแขนเป็เครื่องกำบังพวกผู้ชายที่นั่งรายเรียงกันอยู่ตามม้ายาวในโบสถ์ต่างใช้ร่างกำบังลูกของตนไว้เพราะยังไม่แน่ใจว่ามันจะเกิดเื่ร้ายแรงอะไรขึ้น
“ทิ้งปืนให้หมด”เสียงผู้ชายคนเดิมะโสั่งมา
“ว่าไงรอสส์”เจคร้องถามโดยไม่หันหน้ามามอง
“ทำตามที่เขาสั่งเถอะ”ตอนที่ได้ยินเสียงปืนนัดแรกดังขึ้นนั้น รอสส์แตะสะโพกโดยอัตโนมัติแต่ปรากฏว่าวันนี้เขาไม่ได้พกปืนมาด้วยใครเล่าจะคิดว่าวันนี้ซึ่งเป็วันแต่งงานของลูกสาวมันจะเกิดเื่ร้ายแรงถึงเพียงนี้มันทำให้เขาพ่นคำผรุสวาทออกมาอย่างหยาบคาย เจ็บใจที่ประมาทเกินไป
เจคจำเป็ต้องโยนปืนลงด้วยความเสียดายโคบาลทุกคนต่างก็ปฏิบัติตามและตอนนั้นเองที่ผู้ชายคนที่ยืนอยู่นอกหน้าต่างได้เหวี่ยงขาก้าวข้ามธรณีหน้าต่างเข้ามาเขาลากตัวหญิงสาวคนหนึ่งมาด้วย และขณะนี้กำลังผลักหล่อนให้ออกมายืนอยู่ตรงหน้า
“ฉันคือด๊อกกี้ เบิร์นส์และนี่คือแวนด้า ลูกสาวของฉัน”
โดยความเป็จริงแล้วเขาไม่จำเป็ต้องแนะนำตัวเองหรือลูกสาวแม้แต่น้อยเพราะทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แล้วว่า ด๊อกกี้ เบิร์นส์คืออันพาลผู้ยิ่งใหญ่แห่งเท็กซัสตะวันออกและยังเป็นักค้ายาเสพติดที่มีลูกค้ายอมเดินทางไกลมาหาเพื่อให้ได้ยาเสพติดชั้นเลิศแห่งเวสท์เวอร์จิเนีย เขาไม่เคยอยู่ติดที่ เล่ห์เหลี่ยมพราวไปทั้งตัวและเป็บุคคลอันตรายยิ่งนัก สามารถฆ่าคนได้โดยไม่จำเป็ต้องรู้จักหน้าและคนที่เคยคิดหักหลังเขาจะต้องได้รับบทเรียนถึงชีวิตด้วยกันทั้งนั้น
ทั้งเขาและลูกสาวแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสกปรกพวงผมสีน้ำตาลสกปรกของแวนด้ายุ่งเหยิงห้อยระอยู่กับไหล่หลิ่นสาบโชยออกมาจากใต้รักแร้ของด๊อกกี้สภาพของสองพ่อลูกไม่สมควรจะปรากฏตัวในโบสถ์ที่ได้รับการตกแต่งไว้อย่างสวยงามยามนี้เลยมันทำให้ทั้งสถานที่และบรรยากาศพลอยสกปรกไปด้วย
“อันที่จริงฉันก็ไม่อยากจะเข้ามาขัดจังหวะการทำพิธีนี่หรอกนะ”เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยันเยาะ ถอดหมวกออกโค้งคำนับให้ลีเดียเยาะๆ ก่อนจะสวมทับเรือนผมที่ใส่น้ำมันไว้จนเยิ้มอีกครั้ง “แต่ในฐานะของความเป็พ่อมันจำเป็ต้องทำอะไรเพื่อลูกสาวตัวเองบ้าง”
แกรดี้ครางออกมาด้วยความเจ็บมือข้างหนึ่งกุมแผลที่ถูกยิงไว้แน่น
“ได้โปรดเถอะค่ะ...ใครก็ได้...โปรดช่วยเขาด้วย”แบนเนอร์ตวัดเวลคลุมหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัวลีเดียเอาผ้าเช็ดหน้าห้ามเืบนไหล่ของแกรดี้อยู่
“รับรองว่ามันไม่ถึงตายหรอกน่าอีหนู”เบิร์นว่า เลื่อนก้อนยาเส้นที่จุกปากข้างหนึ่งไว้อีกข้างหนึ่งคราบน้ำลายสีน้ำตาลจับอยู่รอบปาก “ถ้าฉันคิดจะฆ่ามันจริงๆ ละก็รับรองว่ามันตายโดยไม่รู้ตัวไปนานแล้วที่ฉันทำก็เพียงแค่ให้ยุติการประกอบพิธีบ้า ๆ นี่ลงเสียเท่านั้นเพราะ้าให้ทุกคนได้รับรู้ไว้ทั่ว ๆ กันว่าไอ้สาระเลวคนนี้มันทำอะไรไว้กับลูกสาวฉันมั่ง”
“คุณ้าอะไร”ท่านสาธุคุณถามเสียงกร้าว “คุณกล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในวิหารแห่งพระเ้าอย่างนี้”
“หยุดพล่ามเสียบ้างเถอะน่าท่านนักบวชอย่าลืมสิว่าที่ท่านมายืนอยู่ตรงนี้ก็เพราะเขาจ้างให้มาทำพิธีแต่งงานไม่ใช่มาเทศนาสั่งสอนหรือมาท้าทายใคร”
ลีเดียผลุดลุกขึ้นยืนในทันทีและรอสส์ก็โอบแขนลงรอบไหล่เธออย่างพร้อมจะปกป้อง
“เอาละเบิร์นส์เวลานี้ทุกคนเขาก็อยากรู้กันทั้งนั้นว่าคุณมีเหตุผลอะไรถึงต้องทำอย่างนี้บอกมาสิว่าคุณ้าอะไร”
“ก็เห็นท้องอีนังนี่มันป่องบ้างไหมล่ะ”เขาเอาปากกระบอกปืนชี้ไปที่หน้าท้องของลูกสาว “ก็ในนั้นละที่ไอ้เชลดอนมันปั๊มเอาไว้”
“ไม่จริง” แกรดี้ปฏิเสธด้วยอาการสะอึก
“คุณทำยังงี้ทำไมฉันไม่เข้าใจเลย” แบนเนอร์ร้องออกมาเธอเพิ่งได้ตระหนักเดี๋ยวนี้เองว่ามันกำลังมีอะไรเกิดอยู่รอบตัวเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเฝ้าประคับประคองแกรดี้ที่ได้รับาเ็อยู่ “คุณเข้ามาที่นี่มาทำลายงานแต่งงานของฉันทำไม”
ทุกคนที่อยู่ในโบสถ์ต่างยืนเงี่ยหูฟังด้วยความสนใจอย่างยิ่งเพราะยังไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นในเมืองเล็ก ๆ เช่นลาร์เซนนี้มาก่อนมันจะเป็ข่าวที่ซุบซิบกันอย่างสนุกสนานเช่นนี้ไปอีกนานเท่านานทีเดียว
“เพื่อหาความยุติธรรมไงล่ะอีหนู”เบิร์นส์แสยะยิ้ม “ฉันคิดว่ามันไม่ถูกต้องเลยนะที่เธอจะแต่งงานกับมันทั้งที่มันเป็พ่อลูกในท้องของแวนด้าอย่างนี้ จริงไหมล่ะ”
แกรดี้ขยับตัวแม้แบนเนอร์จะจับตัวเขาไว้ แต่เขาก็ยังพยุงตัวลุกขึ้นยืนจนได้ซวนเซไปด้วยความเ็ปจากาแ สายตาที่จ้องมองพ่อลูกเบิร์นส์ในยามนี้ชาเย็นยิ่งนัก
“ลูกสาวคุณไม่ได้ท้องกับผม”
คำปฏิเสธดังกล่าวสร้างความฮือฮาให้เกิดขึ้นในหมู่ผู้คนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์อยู่
แบนเนอร์เองก็ลุกขึ้นยืนตามจับแขนแกรดี้ไว้แน่นเมื่อหันไปเผชิญหน้าสองพ่อลูกอย่างท้าทาย เธอรับรู้แต่เพียงว่าเบิร์นกับลูกสาวคือตัวการที่เข้ามาทำลายพิธีแต่งงานทำลายชีวิตอันสมบูรณ์แบบของเธอให้ย่อยยับและยังทำลายอนาคตอันแสนหวานที่รออยู่ข้างหน้าด้วย ไม่ได้สังเกตเห็นเลยด้วยซ้ำว่าบัดนี้เสื้อวิวาห์ชุดนั้นเปรอะเปื้อนด้วยคราบเืที่ลามไหลออกมาจากร่างกายของคู่หมั้นไม่สนใจกับแเื่คนใดที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานนี้ทั้งสิ้น
ชายหนุ่มหลายคนที่มาร่วมงานต่างหลบตาลงอย่างละอายใจลีนั้นขยับตัวอย่างอึดอัด เขาไม่กล้าสบตากับเบิร์นส์ไม่กล้ามองหน้าท้องของแวนด้าที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างตัวพ่อมิคาห์กลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกเต้นพล่าน สายตาของมา แลงสตันที่มองมาทางลูกชายยามนี้ ดูบอกถึงความเจ็บช้ำน้ำใจยิ่งนัก
“แต่แวนด้ายืนยันนี่ว่าเป็แกเชลดอน” ด๊อกกี้พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ใช่ไหม แวนด้า” เขารุนหลังหล่อนให้ก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อที่จะให้ทุกคนได้เห็นหน้าท้องที่โป่งนูนออกมาเต็มตา บอกให้รู้ว่ากำลังอยู่ในระหว่างการตั้งครรภ์
สายตาที่กวาดไปในหมูแเื่ที่อัดกันแน่นอยู่ในโบสถ์ยามนี้ไม่ได้บอกความอับอายเลยแม้แต่น้อย ส่วนพวกผู้ชายที่เคยร่วมหลับนอนกับหล่อนมาแล้วต่างก็ขอบคุณพระเ้า ที่บันดาลให้แกรดี้ เชลดอน เป็แพะรับบาปในเื่นี้ไปเสียได้
“ก็เขานั่นแหละแวนด้าตอบออกมา “เขาไม่ยอมอยู่ห่างฉันเลยด้วยซ้ำเวลาพ่อไม่อยู่บ้านเขาเป็ต้องแวะเวียนมาหาฉันเสมอ มาหลอกลวงฉัน แล้วเขาก็...ก็...”
“เล่าไปเลยแวนด้าลูกพ่อ...เล่าไปเลยว่ามันทำยังไงกับแกมั่ง”
หล่อนหยุดนิ่งอึ้งราวนางละครที่เจนเวที หลบตาต่ำลงราวกับเกิดความอับอายขายหน้าขึ้นมาอย่างเหลือประมาณ
“แล้วเขาก็...ก็...ทำกับฉัน”
“โกหก...” แกรดี้ตวาดเสียงดังลั่น
เบิร์นส์สืบเท้าออกมาทันทีกระดิกนิ้วอยู่กับไกปืน
“แกกล้าด่าลูกสาวที่แสนดีของฉันว่าเป็อีคนโกหกงั้นเรอะ”
“ถ้าผู้หญิงคนนี้บอกว่าผมบังคับเขาละก็ใช่”
เมื่อคำพูดประโยคนั้นพลั้งออกไปจากปากสีหน้าของแกรดี้ก็เผือดซีดลงยิ่งกว่าการเสียเืเพราะถูกยิงเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าตกลงไปในกับดักของตัวเองเสียแล้วเขาตวัดสายตามองไปทางแบนเนอร์ ผู้มีสีหน้าเผือดซีดยิ่งกว่าชุดวิวาห์ที่เธอสวมใส่แล้วก็มองไปทางรอสส์ สีหน้าของบิดาแบนเนอร์ในยามนี้ราวสีหน้าของปีศาจร้าย
“ผม...ผมหมายความว่า...”
รอสส์เผ่นเข้าถึงตัวกระชากปกเสื้อแกรดี้จนร่างของชายหนุ่มลอยขึ้นจากพื้นห้อง จ้องหน้าด้วยดวงตาถมึงทึง
“คุณหลับนอนกับนังกะหรี่คนนี้แล้วยังมีหน้ามาขอแต่งงานกับลูกสาวผมอีกงั้นเรอะ”