หลังจากเรียนเสร็จใน่เช้าฟางเหม่ยหลิง จึงขออนุญาติท่านปู่เข้าป่าใน่บ่าย แต่ท่านไม่อนุญาติ เพราะรู้ว่าป่านั้นขึ้นชื่อเื่อันตราย แต่เธอก็เฝ้าอ้อนวอนขอร้องอยู่นาน จนในที่สุดท่านปู่ก็ยอมให้ไป แต่ได้ให้คนติดตามไปด้วยราว 10 คนทุกคนล้วนมีวรยุทธ์ น่าจะช่วยคุ้มครองหลานสาวของตนได้ ท่านจึงค่อยวางใจได้บ้าง
''เลียงลี่ เตรียมพร้อมหรือยังเดี่ยวเราจะออกเดินทางกันแล้ว ใส่ชุดบุรุษเนี่ยละดีแล้วสะดวก สบายไม่ลุ่มร่าม เกิดอะไรขึ้นจะได้วิ่งหนีได้ทัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า''
พวกนางต่างกลับมาใส่ชุดผู้ชายอีกครั้ง ยกเว้นเหมียนมี่ ที่นางให้อยู่ที่จวนเพื่อมีข่าวอะไรเร่งด่วนจะได้มีคนคอยอยู่รอรับฟังที่นี่ และให้นางช่วยดูแลสมุนไพรเอาไปปล่อยขายที่ตลาด เพราะเหมียนมี่มีหัวทางด้านการค้ามาก ยาที่นางปรุงออกมา เหมียนมี่ก็เอาไปขายจนสนิทกับเ้าของร้านยา ใหญ่ๆในแคว้น นางจึงให้เหมียนมี่คอยจัดการธุระให้
''โถ่คุณหนู ไม่ตลกนะเ้าค่ะ ไม่รู้ว่าเราจะเจออะไรบ้าง''
เลียงลี่นั้นรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย
''เอาน่า เอาน่า มีข้าอยู่ทั้งคน''
''คุณหนูถึงจะใช้แส้ได้คล่องแล้ว แต่เราก็ไม่ควรเข้าไปลึกนะเ้าค่ะ ควรเก็บสมุนไพรแต่รอบนอกก็พอดีไหมเ้าคะ''
''เ้าอย่าได้กลัวไปเลยเราเข้าไปไม่ลึกมากหรอกน่า ไปๆเดินทางกันได้แล้ว''
เธอรีบตัดบท เพราะรู้ว่าเลียงลี่จะต้องบ่นนู้น บ่นนี้อีกยาวแน่
ขบวนของเธอได้ออกเดินทางแล้ว มีรถม้าขนสัมภาระ และเกวียนปล่าวไว้ขนสมุนไพรกลับมาปลูก ทุกคนต่างหวั่นเกรง เพราะไม่รู้ว่าต้องเจออะไรบ้างที่ป่าอาถรรพ์ หรือมันจะเป็เพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น ฟางเหม่ยหลิงนั้นตื่นเต้น และรู้สนุกสนานหาได้หวั่นวิตก เหมือนเช่นคนอื่นๆไม่
.....................................................
ทางด้านองค์ชายแปด
'' ตอนนี้นางกำลังเดินทางไปป่าอาถรรพ์ พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย ''
จื่อฟงมารายงาน หลังจากที่องค์รักษ์เงามาบอกเขาอีกที
''ใจกล้าไม่เบานี่ กล้าไปถึงที่นั้น โดยไม่กลัวอะไรเช่นนี้ เตรียมม้าไปป่าอาถรรพ์กัน ข้าจะให้ว่าที่ชายาแปดเป็อันตรายได้อย่างไร''
''พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย''
.......................................................
ณ จวนเสนาบดีฝ่ายขวา
''เ้าสืบความมาว่าอย่างไรบ้าง ''
ไป๋เฉียนฉิงเร่งถามบ่าวรับใช้ ที่ให้ไปสืบความที่จวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย
''คุณหนูตอนนี้ ฟางเหม่ยหลิงได้ออกเดินทางไปที่ป่าอาถรรพ์ เพื่อเก็บสมุนไพร ขอรับ''
''ดีนี่เป็ทางที่ดี ทางที่นางจะได้หายสาบสูญไปสะ เตรียมรถม้าเตรียมออกเดินทาง หามือดีหลายๆคน ข้าจะส่งนางไปนรกซะ ''
''คุณหนู จะตามไปหรือเ้าค่ะ อันตรายนะเ้าค่ะ''
สาวใช้คนสนิทถามด้วยความไม่แน่ใจ
''เ้าโง่หรือไง นี่มันเป็หนทางเดียว ที่นางจะหายไป จะไม่มีใครสงสัย เพราะคงคิดว่านางเจอสัตว์ร้ายในป่าอาถรรพ์ฆ่าตาย แค่นี้ก็ไม่มีใครแย่งตำแหน่งชายาแปด ของข้าได้อีก นี่มันเป็แผนที่ดี เราต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้''
ไป๋เฉียนฉิง ใจร้อนนางไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว
ขบวนของไป๋เฉียนฉิงออกเดินทางตามไปที่ป่าอาถรรพ์อย่างรวดเร็ว การเดินทางครั้งนี้นางจะพลาดโอกาสไม่ได้ โอกาสที่จะฆ่าศัตรูหัวใจ
...............................................
ทางด้านขบวนของฟางเหม่ยหลิง ก็เดินทางมานานหลายชั่วยาม จึงต้องแวะพักก่อนเพื่อให้ม้าได้พักกินหญ้ากินน้ำ คนก็อ่อนแรงจนไปต่อไม่ไหวหนทางช่างทุรกันดารเรื่อยๆ รอบๆบริเวณยิ่งเข้าใกล้ป่าอาถรรพ์เสียงนกสักตัวร้องก็ยังไม่มี สัตว์สักตัวก็ยังไม่เห็น กลางคืนก็หนาวเย็นะเื ทำเอาทุกคนขวัญหนีดีฝ่อ
''คืนนี้เราพักที่นี่ก่อนนะ ใกล้ๆนี้มีลำธารด้วยสร้างกระโจมที่พัก ก่อไฟหุงหาอาหารกันได้เลย''
''ขอรับคุณหนู''
พวกบ่าวต่างรีบกันสร้างกระโจมที่พักและบางส่วนก็แยกย้ายกันไปหาฟืนมาเพื่อนำมาก่อไฟ
''คุณหนูเ้าคะ เราไปอาบน้ำกันก่อนเถอะเ้าค่ะ ที่นี่ให้พวกบ่าวคนอื่นๆจัดการเถอะเ้าค่ะ ''
''ดีเหมือนกัน เหนียวตัวจะแย่''
เลียงลี่กับเหม่ยหลิงพอเห็นลำธาร ก็พากันดีใจลงไปแหวกว่ายในน้ำอย่างสบายอารมย์ น้ำเย็นชื่นใจทำให้หายเมื่อยไปได้หลายส่วน ต่างพากันเล่นน้ำแหวกว่ายไปมา หัวเราะคิกคักสนุกสนานกัน จนไม่ทันได้เห็นในเงามืด ของอีกฝั่งของลำธารที่มีพุ่มไม้บดบังอยู่ มีใครกำลังส่งสายตามองมายังนางทั้งสองที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน
''ฮ่า ฮ่า เย็นจริงๆ''
''สบายตัวมากเลยค่ะ คุณหนู''
'แกร็บ'
คนที่สุ่มอยู่อีกฝั่งกำลังจะเคลื่อนตัวออกไปจากจุดนี้แต่ดันพลาดเหยียบกิ่งไม้ ทำให้คนที่กำลังเล่นน้ำอย่างเพลิดเพลินต้องหยุดนิ่ง
''ใครนะ ออกมานะ ใครอยู่ตรงนั้น''
ฟางเหม่ยหลิงะโถามแต่ก็ไม่มีใครโผล่ออกมา
'อยากลองดีใช่ไหม ได้'
''เลียงลี่ ปาก้อนหินไปเลย"
ว่าแล้วเธอก็หยิบก้อนหินจากใต้น้ำขึ้นมา ปาหินไปตรงพุ่มไม้นั้น ปาไม่หยุด ไปหลายก้อนแต่ละก้อนล้วนใหญ่ๆทั้งนั้น
''เ้าค่ะ นี่แนะ ออกมานะ''
เลียงลี่ก็ช่วยปา
''โอ้ยๆๆ ข้ายอมแล้วว แม่นางให้อภัยข้าด้วยเถอะ ข้าไม่ได้เจตนามาแอบดูนะ''
มีชายหนุ่มเดินออกมาจากพุ่มไม้ ท่าทางของเขาดูองอาจ หน้าตาก็หล่อเหลา แต่งชุดคุณชายธรรมดา แต่กลับมีแววแฝงไว้ซึ่งอำนาจลึกลับบางอย่าง อย่างบอกไม่ถูก ท่วงท่าการเดินก็สง่างาม สมชายชาตรี ร่างกายดูกำยำน่าจะเป็คนที่ฝึกฝนตนเองอยู่เสมอ
''เ้าเป็ใคร มาอยู่แถวนี้ได้อย่างไร''
''ข้านะหรอ ข้าก็แวะมาอาบน้ำเช่นกัน ''
''แล้วแม่นางละ มาทำอะไรแถวนี้ ไม่รู้รึว่าแถวนี้ใกล้ป่าอาถรรพ์ ยิ่งใกล้กว่านี้อาจจะเจออันตรายได้''
เขานั้นเตือนพวกนางด้วยความหวังดี
''ข้าแค่มาเก็บสมุนไพร เก็บเสร็จข้าก็กลับ หาได้กลัวเกรงอันตรายไม่''
เธอก็ตอบกลับเขาไปเช่นกัน
''ใจกล้าไม่เบา นับถือ นับถือ ข้าต้องขออภัยที่ล่วงเกินแม่นาง ''
''เอาเถอะ ข้าก็ไม่ได้ดูให้ดีว่ามีคนอยู่แถวนี้หรือไม่ ''
เป็นางเองที่ไม่สำรวจพื้นที่ให้ดีซะก่อน
''เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแม่นางแล้ว ข้าต้องขอตัวลาก่อน''
ว่าแล้วเขาก็ทะยานหายไปในความมืดมิด
''เดี่ยวสิเ้าชื่ออะไร โถ่ไปซะแล้ว ไม่บอกชื่อแส่สักคำ''
''คุณหนู เขาดูไม่น่าจะใช้ชาวบ้านธรรมดานะเ้าค่ะ เมื่อกี้ข้าเห็นแวบๆ เขาห้อยหยกไว้ที่เอวด้วยเ้าค่ะ เหมือนของราชวงค์เ้าค่ะ''
''งั้นหรือแบบนี้ก็คงไมใช่คนธรรมดาสินะ เค้าอาจจะแค่มาหาสมุนไพรเหมือนกับเราก็เป็ได้นะ ขอแค่เขาไม่ทำร้ายพวกเราก็พอ ส่วนเขาจะเป็ใครหรือมาทำอะไรนั้นก็ช่างเขาเถอะ งั้นกลับที่พักกันดีกว่า ข้าเริ่มหนาวแล้ว''
"เ้าค่ะ"
19K
