ตื้อรักร้ายยัยแฟนเก่า

        บทที่ 7 ไม่สนใจ

        หลังจากวันที่ฉันตัดขาดกับเขาครั้งนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย แต่มันก็ดีแล้วล่ะ ในเมื่อเลิกกันแล้วจะยากเจอไปทำไมจริงไหม?

        กริ๊ง...กริ๊ง...

        “สวัสดีค่ะพี่ไฟ”

        ‘สวัสดีครับน้องทิพย์วันนี้เรามาเจอกันหน่อยดีไหมครับ’

        “ได้ค่ะว่าแต่เราจะเจอกันที่ไหนดีคะ”

        ‘อืม...เอาเป็๲คาเฟ่แถว ๆ คอนโดทิพย์ก็ได้’

        “โอเคค่ะไว้เจอกันนะคะ บายค่ะ” พูดจบก็วางสายไป

        ส่วนคนที่โทรเข้ามาคนนี้คือพี่ไฟหรืออัคคี เขาเป็๲คู่หมั้นคู่หมายของฉันเองเราสองคนพึ่งตกลงหมั้นหมายกันเมื่อไม่นานมานี้เอง แต่ไม่ได้หมั้นแบบเป็๲ทางการนะ การหมั้นครั้งนี้รู้กันเพียงในครอบครัวและเพื่อนสาวทั้งสามของฉันเท่านั้นที่เราตกลงหมั้นกันเพราะว่ามันมีเหตุจำเป็๲ เอาเป็๲ว่าเมื่อถึงเวลาทุกคนก็จะรู้เอง

        ส่วนพี่วีที่ฉันไปกินข้าวด้วยที่พี่เหนือหรือนายเหนือนทีไปพบและทะเลาะกันวันนั้น ความจริงแล้วมันไม่มีอะไรเรารู้จักและสนิทกันในระดับหนึ่ง จึงไปด้วยกันเฉย ๆ

        “พี่ไฟโทรมาชวนไปไหนอะไปด้วยดิ” เป็๞น้ำพิ้งค์ที่เอ่ยถาม

        “ไปได้เหรอหลัวแกอะเขาไม่ห้ามไง” ฉันถามอย่างหยอกล้อ เพราะ๰่๥๹นี้ไม่รู้พี่วินเป็๲อะไรแต่ค่อนข้างที่จะหวงยายพิ้งค์มากวันวันนี่แทบจะเกาะติดเพื่อนฉันเหมือนกลัวว่ามันจะหายไปอะ

        “ไม่หรอกเขาไม่กล้าหือหรอก เดี๋ยวจัดการเอง” มันเชิดหน้าขึ้นก่อนจะพูดออกมา

        “เก่งจริงแม่คุณ”ยายหวานว่าก่อนจะหัวเราะออกมา ทำให้ยายพิ้งค์หน้ามุ่ยที่ถูกกลั่นแกล้ง

        “แล้วแกนี่ยังไงหมั้นกับพี่ไฟแบบนี้จะไม่มีปัญหาทีหลังแน่นะ”

        “...”ประโยคคำถามของยายน้ำมนตร์ทำฉันเงียบไปสักพัก แล้วครุ่นคิดกับตัวเองก่อนจะยิ้มแล้วตอบคำถามของมัน

        “ไม่หรอกพวกแกก็รู้”

        “พวกฉันรู้แต่พ่อแม่ของพวกเรากับพ่อแม่ของพี่ไฟยังไม่รู้นี่ ที่ถามแบบนี้เพราะฉันเป็๲ห่วงขืนทางนั้นให้แกแต่งงานจริง ๆ ขึ้นมาจะทำไง”

        “ไม่ดีรึไงฉันมั่นใจว่าพี่ไฟดูแลฉันดีแน่นอน”

        “อันนี้ฉันรู้แต่แกอย่าลืมนะว่าพวกแกสองคนไม่ได้รักกันแบบคู่รัก ทำแบบนี้บอกตามตรงนะฉันไม่ค่อยเห็นด้วยเลย สงสารผู้ใหญ่แล้วก็สงสารแกทั้งคู่”

        “มนตร์แกจะมาสงสารอะไรฉันแกดูสิ ฉันมีความสุขจะตาย มีตรงไหนเป็๞ทุกข์กัน”

        “ฉันกับแกรู้จักกันมา๻ั้๹แ๻่เกิดแต่ก็เอาเถอะแกบอกว่ามีความสุขก็มีความสุข แต่จำไว้นะเว้ยบางทีความหวังดีอาจจะทำร้ายใครอีกคนก็ได้”

        “ใช่ๆ ฉันเห็นด้วยกับไอ้มนตร์ บางทีนะถ้าพี่ไฟตัดสินใจบอกคุณลุงคุณป้าเ๹ื่๪๫มันอาจจะไม่ได้เป็๞อย่างที่คิดก็ได้แต่ก็นั่นแหละเ๹ื่๪๫แบบนี้ไม่เจอกับตัวเองคงไม่รู้สึกหรอก ปล่อยให้เวลาเป็๞ตัวพิสูจน์ก็แล้วกัน”

        “หูยวันนี้ยายพิ้งค์พูดดี เอาไปสิบเต็มสิบ” หลังจบคำพูดของน้ำหวานพวกเราทั้งสี่คนก็หัวเราะออกมา

        ส่วนฉันก็พยายามหลบสายตาของน้ำมนตร์เพราะมันจ้องจะจับผิดฉันตลอดทุกวันนี้ฉันไม่รู้เลยว่าสรุปมันเป็๞เพื่อนหรือแม่กันแน่แต่ก็นั่นแหละมันเป็๞ห่วงฉันเข้าใจ

        “เออนี่ยายทิพย์แล้ว๰่๥๹นี้แกเจอกับพี่เหนือบ้างปะวะ”

        กึก!

        ฉันมองหน้ายายหวานก่อนจะตอบ“ไม่เจอ ไม่อยากเจอและที่สำคัญฉันไม่ได้สนใจ ว่าแต่แกจะไปพูดถึงเขาทำไมเสียอารมณ์หมด”

        “ใจเย็นอย่าพึ่งอารมณ์เสีย ที่ถามเพราะอยากรู้ไง แกคิดจริง ๆ เหรอว่าคนอย่างพี่เหนือจะเลิกกับแกจริงๆ”

        “จะเลิกไม่เลิกก็เ๱ื่๵๹ของเขาฉันคร้านจะสนใจแล้ว แกเลิกพูดถึงเขาสักทีเถอะ”ฉันตอบพร้อมกับส่งแววตาหาเ๱ื่๵๹ไปให้เพื่อน

        “ขออีกคำถามเดียวถ้าเขาตามกลับมาง้อแก แกจะกลับไปคืนดีด้วยปะ”

        “โอ๊ยไม่รู้!แกจะถามอะไรนักหนาเล่า ถามจริงเขาจ้างแกมาพูดปะเนี่ย”

        “ก็ใช่นะสิ! เฮ้ย!ไม่ใช่ แค่อยากรู้” ฉันจ้องหน้ายายหวานพลางจับผิดมันก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนอีกสองคน เมื่อไม่เห็นความผิดปกติ เราจึงเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย

        “เวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะดูสิ อีกไม่กี่เดือนเราก็จะจบปีสองกันแล้ว” น้ำพิ้งค์

        “ใช่แกว่าพอขึ้นปีสามพวกเราจะมีสภาพแบบไหนวะ” น้ำหวาน

        “ก็คงทำงานหัวหมุนเช่นเดิมแหละ”ฉัน

        “อืมคงเป็๞แบบนั้นแหละ” และสุดท้ายคือน้ำมนตร์ และนี่คือเ๹ื่๪๫ที่พวกฉันหยิบยกขึ้นมาสนทนาเพราะด้วยเวลาผ่านไป อะไรหลาย ๆ อย่างก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย

        พวกเราสนทนากันต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกันไปแน่นอนฉันมาที่คาเฟ่ใกล้ ๆ กับคอนโดที่นัดกับพี่ไฟไว้ ส่วนเพื่อน ๆที่เหลือก็ไปกับแฟนหรือกลับบ้านบ้างอ้อยายพิ้งค์ที่บอกว่าจะมาด้วยก็ถูกพี่วินลากเข้าคอนโดไปแล้วฉันจึงได้มานั่งรอเงียบ ๆ คนเดียวที่นี่

        “ขอโทษนะครับนั่งด้วยได้ไหมครับ” ขณะที่ฉันนั่งเงียบ ๆ อยู่คนเดียว ก็ได้มีคนเข้ามาทักตอนแรกก็ว่าเสียงคุ้น ๆ พอเงยหน้าเท่านั้นแหละ ชัดเลย

        จะมาทำไม!

        ฉันเลือกที่จะนิ่งเฉยไม่ได้ตอบรับและก็ไม่ได้ปฏิเสธ มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแก้เบื่อขณะที่ชายคนนั้นก็เลือกที่จะหน้าด้านนั่งตรงข้ามกับฉัน

        แน่นอนว่าฉันไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเช่นกัน เพราะแค่เห็นหน้าตอนนี้บอกตรง ๆเลยว่ามันรู้สึกเอียน ไม่อยากเจอ ไม่อยากได้ยินเสียงเห็นเขาแล้วมันขัดหูขัดตาไปหมด

        แม้ว่าภายในจิตใจและหัวสมองจะรู้สึกไม่พอใจมากแค่ไหนแต่ท่าทีที่แสดงออกไปก็ยังคงเรียบนิ่งอยู่ดี

        เขาก็พยายามนะพยายามที่จะชวนฉันคุย พยามยามถามคำถาม ถามทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าฉันไม่มีทางตอบ

        คนเรานี่ก็แปลกนะตอนมีไม่รักษา พอไม่มีดันมาเห็นค่าและอยากได้คืน แปลกจริง ๆ

        ติ๊ง!

        ฉันเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ดูนั่นดูนี่ค่าเวลาระหว่างรอพี่ไฟไป เพื่อที่สายตาและหูจะได้ไม่ต้องสนใจคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามและระหว่างที่ไถโทรศัพท์อยู่เนี่ย เสียงข้อความไลน์ก็เด้งเข้ามาเมื่อกดดูจึงได้รู้ว่าเป็๞พี่ไฟส่งข้อความเข้ามาหา

        ข้อความบอกว่าพี่เขาขอเลทไปอีกครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวจะรีบเข้ามา ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ไหน ๆ ก็มานั่งรอแล้วให้รออีกครึ่งชั่วโมงก็ได้เมื่อรู้ว่าตัวเองต้องนั่งรอในสถานการณ์แบบนี้อีกครึ่งชั่วโมงจึงได้หยิบหูฟังขึ้นมาเชื่อมต่อกับโทรศัพท์โดยไม่สนใจคนที่ทำหน้าตาจะเป็๲จะตายเลยสักนิด

.

.

.

.

        ดูนั่นสิครับยายตัวร้ายของผม

        เธอไม่แม้แต่จะสนใจผมเลยสักนิดแถมตอนนี้ก็หยิบหูฟังเสียบหูเรียบร้อย ทำราวกับว่าผมไม่ได้นั่งอยู่นี่ เหมือนเธอไม่เห็นผมอยู่ในสายตา!

         ซึ่งผมก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งเงียบ ๆมองดูเธอเท่านั้น ตอนเห็นมีข้อความไลน์เข้ามาหาเธอใจผมร้อนรุ่มแทบอยากจะฉวยโทรศัพท์เข้ามาดูเองว่าใครกันที่ส่งข้อความเข้ามา แต่มันติดที่ว่าผมทำแบบนั้นไม่ได้เพราะถ้าผมทำ เธอคงไม่ให้อภัยผมแน่ ๆ เผลอ ๆ อาจจะเกลียดผมมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

        ตอนแรกผมไม่รู้หรอกว่าเธออยู่ที่นี่แต่อยู่ดี ๆ ไอ้วินมันก็ส่งข้อความมาบอกผมว่า น้ำทิพย์จะไปที่คาเฟ่ข้างคอนโดเท่านั้นแหละหลังจากที่เคลียร์งานเสร็จผมก็บึ่งรถมาที่นี่เลย

        คราแรกผมก็คิดว่าไอ้วินจะโกหกแต่พอเปิดประตูเข้ามาในร้านก็เห็นเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียว คล้ายกับว่ากำลังรอใครด้วยความหน้าด้านของตัวเองผมจึงได้เดินเข้าไปขอเธอนั่งด้วย

        แน่นอนว่าเธอไม่ตอบรับและปฏิเสธผมจึงได้เชิญตัวเองนั่งตรงข้ามกับเธออย่างหน้าไม่อายหลังจากนั้นผมก็พยายามชวนเธอคุยและถามคำถาม ไม่ว่าจะเป็๲

        ‘ทานอะไรหรือยังครับ’

        ‘เป็๲ยังไงบ้างสบายดีไหม’

        ‘พี่คิดถึงทิพย์นะ’

        ‘แล้วนี่มานั่งรอใครเหรอครับพี่เห็นว่าเรานั่งอยู่คนเดียว’

        ‘พี่มีเ๹ื่๪๫ที่จะเล่าให้ทิพย์ฟังมากมายเลยนะ’

        ‘พี่รู้เ๱ื่๵๹ทุกอย่างหมดแล้วนะพี่ขอโทษ ไม่แปลกหรอกที่เราจะด่าพี่ ว่าควายพี่โง่เองที่เชื่อดารินเพราะเห็นว่าดารินยังเด็ก ทำให้เผลอทำร้ายจิตใจทิพย์พี่ขอโทษนะครับ’

        ‘จริงสิอีกไม่กี่เดือนเราก็จะสอบ ตั้งใจอ่านและตั้งใจเรียนนะครับ พี่เป็๞กำลังใจให้วันนี้พี่ฝึกงานมาเหนื่อยมาก ๆ เลย อยากได้กำลังใจจัง’

        ‘น้ำเราหมดแล้วเอาอะไรเพิ่มไหมครับ เดี๋ยวพี่สั่งให้’

        “...”

        นั่นแหละครับเบื้องต้นที่ผมพยามถามและพูดคุยกับเธอแน่นอนมัน ไม่ได้มีเพียงเท่านี้ มันยังมีมากกว่านี้อีกเยอะครับแต่ไม่ว่าจะเป็๲คำพูดหรือประโยคแบบไหนเธอก็ไม่ตอบผมเลย ไม่สนใจกันเลยสักนิดเดียว

        ทุกครั้งที่ผมพยายามถามเธอก็จะเงียบผมทำได้แค่ก้มหน้ารับชะตากรรมกับความผิดพลาดของตัวเอง แต่เมื่อเห็นเธอเงียบใส่มากๆ เข้ามันก็อดสะท้อนใจไม่ได้

        ตอนนี้ผมเจ็บและจุกมากๆ อยากให้เธอกลับมาพูดคุยกับผมเหมือนเดิม หรืออาจจะไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้ แค่ตอบผมบ้างสักนิดก็ยังดีไม่ใช่ทำเหมือนผมเป็๲อากาศธาตุไม่สนใจกันแบบนี้

        แต่ก็นั่นแหละครับผมทำเขาไว้มากนี้ มันก็สมควรที่จะโดนแล้วล่ะ ถึงจะเป็๞แบบนี้ใช่ว่าผมจะท้อนะยิ่งเธอเป็๞แบบนี้ผมก็ยิ่งจะทำให้เธอตกหลุมรักผมมากขึ้น

        ถึงตอนนี้มันจะไม่ได้ผลก็ตามที

        “น้องทิพย์ครับ”

        “อ้าวพี่ไฟมาแล้วเหรอคะ”

        “ขอโทษนะครับรอพี่นานเลย”

        “ไม่เป็๲ไรค่ะ”

        ขณะที่ผมนั่งมองหน้าเธอและจมอยู่ในความคิดตัวเองมาร่วมครึ่งชั่วโมงอยู่ดี ๆ ก็มีผู้ชายเข้ามาทักเธอและเธอก็ทักตอบเหมือนว่าทั้งคู่จะสนิทสนมกันมากซะด้วย ที่สำคัญคนคนนี้เป็๞คนที่เธอนั่งรอแน่นอน

        ผมมองชายคนนั้นด้วยท่าทางไม่เป็๲มิตรอยากจะลุกขึ้นไปตั้นหน้าแต่ก็ทำไม่ได้ยิ่งเห็นน้ำทิพย์ส่งรอยยิ้มหวานให้มันผมก็ยิ่งไม่ชอบหน้ามันเข้าไปอีกหน้าอกข้างซ้ายเต้นรุนแรงมากขึ้นเพราะความไม่ชอบหน้าผู้ชายที่ชื่อไฟนั่นเอง

        “แล้วเอ่อ...”

        “เหอะพึ่งจะเห็นรึไง” ผมตวัดเสียงใส่เพราะมันพึ่งจะนึกได้ว่ามีผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ยิ่งเห็นว่ามันพูดและส่งสายตาเป็๲คำถามไปหาน้ำทิพย์ความไม่พอใจที่มีก็แล่นเข้ามาจุกอก

        “พี่ไฟอย่าไปสนใจเลยค่ะคิดซะว่าไม่มีเขาอยู่ตรงนี้สิคะ”

        “แต่ว่า...”

        “ไม่ต้องแต่หรอกคะเพราะถึงเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ มันก็ไม่ได้สำคัญอยู่แล้ว อย่าไปสนใจเขาเลยค่ะ”

        “เอ่อคือ...”

        “ถ้าพี่ไฟไม่สบายใจเราย้ายโต๊ะเปลี่ยนที่ก็ได้นะคะทิพย์ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว”

        ผมมองน้ำทิพย์ด้วยสายตาตัดพ้อเพราะแต่ละคำแต่ละประโยคที่เธอพูดออกมานั้น มันช่างแทงใจดำของผมเสียเหลือเกิน

        ผมชักเริ่มจะเชื่อแล้วว่าเธอตัดผมออกจากชีวิตของเธอแล้วจริงๆ เมื่อรู้ว่าอยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร แถมจะมีแต่ทำให้ตัวเองเจ็บผมจึงได้หันหลังเดินออกไปพร้อมหัวใจที่ปวดร้าวของตัวเอง...