“ไม่ได้!” พอสิ้นเสียงหลี่นาก็ทำเหมือนงูตัวเล็ก ๆ ที่พยายามแทรกตัวผ่านเข้าไปในห้องที่ถูกกั้นโดยฉินเฉา เขากลัวว่าเธอเห็นว่ามีผู้หญิงกำลังนอนอยู่บนเตียง ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง
“นานาน้อย อย่าล้อเล่นเลยวันนี้พี่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แถมไฟก็ไม่ดับ กลับไปนอนที่ห้องเถอะนะ” ฉินเฉาไม่ลังเลที่จะไล่เธอกลับห้องสาวน้อยคนนี้ไม่สามารถเก็บความลับไว้ได้ ถ้าเธอแพร่ความลับเื่นี้ออกไปชีวิตเขาคงได้จบเห่กันแน่!
“พี่ฉินเฉา อย่าใจร้ายนักเลย ตกลงนะ” หลี่นาบุ้ยปากของเธอ ขอร้องเขา
“ตอนนี้พี่ไม่สะดวกให้เธอเข้าไปจริง ๆ มันดึกมากแล้วผู้ชายแล้วผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองมันไม่เหมาะสมหรือไหม ถ้าแม่เธอกลับมาแล้วรู้เื่นี้มีหวังเอาพี่ตายแน่ ๆ ” ฉินเฉายังคงส่ายหัวปฏิเสธ
“ทำไมใจร้ายจัง?” หลี่นาพยายามผลักฉินเฉา แต่เธอกับพบว่าคู่ต่อสู้เหมือนกับูเาลูกใหญ่ยืนขวางทางเข้าประตู จนร่างน้อย ๆ ของเธอไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้ เธอกลอกตาอย่างหมดทางสู้ด้วยกำลังแล้วพูดว่า “พี่กำลังซ่อนผู้หญิงไว้ในห้องใช่มั้ย? ชิชะ! หนูได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง!”
“เธอเป็หมาหรือไง?” ฉินเฉาใ จมูกของเด็กคนนี้เป็จมูกสุนัขหรือไรถึงได้ไวกับการดมกลิ่นนัก บอกนะว่าเธอได้กลิ่นจริง ๆ? หรือสาวเธอแค่ขู่เขา
“นั่นไง!!! หน้าพี่มันฟ้อง!” หลี่นาเหมือนกับจับหางจิ้งจอกได้ ร้องออกมาเสียงต่ำ “พี่มีพิรุธเห็นได้ชัด ๆ! ให้หนูเข้าไป หนูจะเช็คดู!”
“เช็คขนเธอก่อนเถอะ!” ฉินเฉาสบถออกไปโดยไม่คิด แต่ทันใดนั้นเขาพบว่าคำที่เขาใช้มันค่อนข้างกำกวม เขากระแอมออกมาแล้วพูดต่อว่า “ฉันเป็ชายโสดอาศัยคนเดียว จะมีผู้หญิงอยู่ในห้องฉันได้ยังไง?”
“ฮึ่มมมม อย่าคิดนะว่าจะหลอกหนูได้ อย่าคิดว่าหนูเป็เด็กแล้วจะไม่รู้อะไร!” หลี่นาแย้ง “มีผู้หญิงขายตัวครั้งละ 50 หยวนที่สถานีรถไฟกันให้เกลื่อน”
“ไป ๆ ชิ่ว!” ฉินเฉาเหงื่อตก “เด็กน้อยอย่างเธอจะไปรู้อะไรรีบ ๆ กลับไปนอนได้แล้ว!”
“ให้หนูเข้าไปปปป หนูจะไปดูด้วยตาตัวเอง” หลี่นาไม่ยอมแพ้ เธอพยายามต่อต้านฉินเฉา พวกเขาทั้งคู่ยืนอยู่ที่ระเบียงมืด ๆ จ้องตากัน
ตุบ ๆ ๆ ปัง! ทันใดนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากห้องนอน ทั้งสองใจากเสียงดังขึ้น ดวงตาหลี่นาเป็ประกายด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอสะบัดมือแล้วพยายามพุ่งเข้าไปข้างใน
ฉินเฉาไม่มีทางเลือก จับร่างของเธอพาดไว้บนบ่า
เพี้ยะ! ฉินเฉาไม่ได้พยายามทำตัวสุภาพกับเธอ เขาฟาดมือลงไปที่ก้นของเธอ ช่างเป็เสียงที่สดชื่นจริง ๆ มันยังคงก้องสะท้อนไปตามระเบียง
“เด็กดื้อ!” ฉินเฉาตำหนิ ััจากก้นของเธอให้ความรู้สึกดีจริง ๆ ทั้งงอนทั้งแน่นทำให้ฉินเฉาอยากจะตีอีกครั้ง ด้วยเพราะความมืดของแสงเงาทำให้เขาไม่สามารถเห็นสีหน้าของสาวน้อยคนนี้ได้ แม้เขาจะตีก้นเธอแต่เธอกลับไม่ร้องฮือฮาสักแอะ กลับตรงกันข้ามเธอยิ่งพยายามแก้ตัวกับร่างของฉินเฉามากขึ้น ซึ่งมันนุ่มชวนฟินเป็อย่างยิ่ง
ฉินเฉาแบกเธอกลับไปที่ห้องของเธอ
“ไปนอนได้แล้วแม่ตัวดี อย่าลืมว่าเธอต้องไปโรงเรียนพรุ่งนี้!” ก่อนจากไป ฉินเฉาจ้องสาวน้อยอีกครั้งแล้วก็ปิดประตู
หลี่นารู้สึกว่าร่างของเธอร้อนผ่าว อ่อนระทวยไปหมดเมื่อร่างของเธอััแแ่กับฉินเฉา เธอขดตัวบนโซฟาพร้อมกับใบหน้าที่ร้อนผ่าวอุณหภูมิร้อนพอที่จะทอดไข่ให้สุกได้
ไม่รู้ว่าตอนนี้หลี่นาเป็ยังไง ฉินเฉารีบกลับไปที่ห้อง พอเปิดไฟก็เห็นซูจีกำลังเดินพล่านอยู่รอบห้องทั้ง ๆ ที่ยังหลับตาอยู่
เสียงที่ได้ยินก่อนหน้านี้ เป็เสียงที่ซูจีเตะขวดน้ำโดยไม่ตั้งใจ โชคดี ที่มันไม่มีน้ำข้างในขวด แต่มันแตกแล้วหลังจากตกอยู่บนพื้น
เมื่อมองดูขวดน้ำที่แตก ฉินเฉาอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แล้วซูจียังคงละเมอเดินไปรอบห้อง โดยไม่รู้เลยว่าเธอทำลายอะไรลงไปบ้าง
ฉินเฉาผวา แอบคิดว่าเธออาจจะถูกสิงเข้าอีกแล้ว นั่นเป็เหตุผลว่าทำไมตาเธอถึงปิดอยู่?
แต่หลังจากไตร่ตรอง แล้วสังเกตอยู่พักหนึ่ง เขาก็รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็เพราะซูจีกำลังเดินละเมอไปเท่านั้น
ซูจีที่ละเมอเดินไปในห้องครัว จากนั้นก็หยิบมีดขึ้นมาจากเขียงด้วยแล้วก็ทำท่าเหมือนกำลังสับหมูเหมือนเขียนหั่นเขียง
จากนั้นเธอก็โอนเอนไปที่ตู้เย็น เอาไข่ออกมา 2 ฟอง แล้วก็มะเขือเทศ งวดนี้ทำให้ฉินเฉารู้สึกประหลาดใจเป็อย่างมาก เธอกำลังทำอาหารโดยใช้ไข่กับมะเขือเทศ ทั้ง ๆ ที่ตายังหลับอยู่
“ไม่อยากจะเชื่อ” ฉินเฉามองอย่างอึ้ง ๆ กับความสามารถพิเศษของเธอ เขาแอบคิดว่าสงสัยซูจีคงจะหิวมาก เพราะขนาดเธอหลับยังสามารถลุกขึ้นมาทำอาหารได้!
ซูจีรู้สึกเหมือนกับมีใครคอยบอกอยู่ข้างหลัง เธอเปิดเตาแก๊สอย่างชำนาญ ถือกระทะ จากนั้นเริ่มทำอาหาร
หลังจากทำเสร็จ เธอเอาตะเกียบออกมาแล้วกิน ฉินเฉาไม่คิดว่าแม่สาวคนนี้นอกจากจะมีรูปร่างที่ยอดเยี่ยม แล้วเธอยังมีฝีมือในการทำอาหารอีกด้วย หลังจากนั้นไม่นานไข่ข้นกับมะเขือเทศที่เธอทำก็วางอยู่บนจาน
เมื่อถึงเวลากิน ฉินเฉาเอาตะเกียบออกมาคู่หนึ่ง เพื่อลองชิมฝีมือของเธอ แต่เหมือนซูจีจะรู้ว่ามีบางคนอยากจะแย่งอาหารของเธอ ดังนั้นเธอจึงปกป้องอาหารของเธอด้วยตะเกียบบนมือ เมื่อฉินเฉายื่นตะเกียบออกไป เธอขมวดคิ้วแล้วใช้ตะเกียบของเธอปัดตะเกียบของฉินเฉา
หลังจากทานเสร็จ ซูจีทิ้งจานแล้วตะเกียบไว้บนโต๊ะทั้งอย่างนั้น เช็ดปากแล้วจากไป ฉินเฉารู้สึกหดหู่ใจจนเกินจะบรรยายจริง ๆ หลังจากกินเสร็จทำไมเธอไม่จำว่าต้องล้างจานกับตะเกียบด้วย เธอไม่ให้เขาชิมแม้แต่นิดเดียว แถมยังต้องมานั่งล้างจานให้อีก
หลังจากที่ซูจีกินอาหารเต็มอิ่ม ฉินเฉาต้องประหลาดใจอีกครั้ง เขาเห็นเธอไปที่ห้องน้ำ เสียบปลั๊กเครื่องทำน้ำร้อน แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น
“บ้าไปแล้ว! เราควรจะดูดีมั้ย!” ฉินเฉากำลังจะบ้า เหงื่อแตกเต็มหน้า แต่สุดท้ายเขาก็ปิดประตูห้องน้ำแทนซูจี
หลังจากปิดประตูเขาไม่ลืมจะตบหน้าตัวเอง เสียงอาบน้ำดังออกมาจากห้องน้ำอย่างช้า ๆ เขารู้สึกเหมือนกับมีแมลงนับพันไต่บนตัวยั้วเยี้ยไปหมด ทำให้เขาคันคะเยอแทบจะอดใจรอไม่ไหว หลังจากนั้นก็เหมือนมีมือโปร่งแสงออกมาล่อลวงกระตุ้นความปรารถนา
ไม่นานความปรารถนาก็กำลังแผดเผาเขา เืสัตว์ร้ายภายในกายกำลังเดือดพล่าน เขาวิ่งไปที่ครัวเอาหัวมุดลงไปใต้ก๊อกน้ำ แล้วเปิดก๊อกน้ำให้น้ำไหลผ่านหัว เพื่อสงบสติอารมณ์ตนเอง
หลังจากซูจีก็อาบน้ำเสร็จ เธอเดินออกมาจากห้องน้ำทั้ง ๆ ที่สวมแค่ชุดชั้นใน ฉินเฉามองรูปหมีสีชมพูเล็ก ๆ ที่ปักอยู่บนบราห่อหุ้มหน้าอกของเธอ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกแสบจมูกตามมาด้วยของเหลวสีแดงหยดไหลออกมา
“เวรเอ๊ย เืกำเดาไหล!” ฉินเฉารีบเงยหน้า จากนั้นเดินไปในห้องน้ำควานหาทิชชูมายัดจมูก แต่มันยังคงไหลออกมาอยู่ มันตกลงพื้นทิ้งไว้แต่คราบสีแปลก ๆ
ตอนนี้ซูจีเข้าไปในห้องนอนแล้ว ผิวขาวเนียนนุ่มของเธอสาดส่องประกายสว่างไสว จนตาของฉินเฉาแทบบอดกันเลยทีเดียว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าอกของซูจี บราที่เธอสวมใส่เล็กกว่าขนาดหน้าอกของเธอมากนัก เหมือนมันจะขาดออกมาตอนไหนก็ได้ ทำให้ฉินเฉามีความสุขแม้มันจะทำให้ตาบอด
ด้วยความที่เป็อาจารย์พละ รูปร่างของเธอสามารถพรากลมหายใจของผู้ชายได้เลย ฉินเฉาแทบเป็บ้า ซูจีมาที่เตียงใกล้กับฉินเฉา ฉินเฉารู้สึกได้แค่อุณหภูมิความร้อนจากร่างกายของเธอ
พร้อมกับเสียงที่กำลังสาดซัดเข้ามา ฉินเฉานั่งลงบนเตียง
ซูจีก็นั่งลงจากนั้นก็พิงกับแขนของฉินเฉา
รอยแยกเล็ก ๆ นี้ แม้ว่าเขา้าส่องดู แต่ฉินเฉาไม่ปรารถนาจะทำมัน เขาสะดุดกลิ้งกับพื้นด้วยท่าคลานสี่ขา จากนั้นก็รีบวิ่งแจ้นออกจากห้องไปโดยเร็วด้วยแรงปรารถนาอันยากจะฉุดรั้ง ถ้าเขายังคงอยู่ที่นี่เพิ่มอีกแม้แต่ 1 วินาที ฉินเฉาอาจจะกลายเป็สัตว์ร้ายอันหื่นกระหายกระโจนเข้าใส่ร่างของซูจี
เขาปลีกตัวมาที่ห้องนั่งเล่น นอนลงบนโซฟา แล้วอ้าปากหายใจ กิจวัตรของซูจีนี้ที่ชอบเดินละเมอมันช่างน่าแตกตื่นจริง ๆ ใครแต่งงานกับเธอคงต้องทุกข์ทรมานเพราะเธอ
เมื่อฉินเฉาพยายามสงบอารมณ์ตนเองลงอยู่บนโซฟา ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็เปิดออก เขาเห็นซูจีบิดเอวอ้อนแอ้นของเธอออกมาจากห้องอย่างช้า ๆ ทั้งที่ยังละเมอ
โถ่วว∼ ์ทำอย่างนี้เอามีดมาแทงตรูให้ตายไปเลย! ฉินเฉากลิ้งตัวลงจากโซฟา
ซูจีตอนแรกไปที่ตู้เย็น จากนั้นเอาโค้กออกมา เปิดมันแล้วเดินมานั่งหน้าทีวี 20 นิ้วเครื่องใหญ่สีดำ ทีวีนี้อยู่ในห้องั้แ่แรกสันนิษฐานได้ว่ามันอยู่ที่นี่มาเป็ปีแล้ว
นี่ทำให้ฉินเฉาใ ขาสวย ๆ ของเธอดูฉลาดมาก มันพาเธอไปที่นั่งถัดจากฉินเฉา จากนั้นเธอหยิบรีโมตขึ้นมาจากโซฟา เปิดทีวีแล้วเริ่มเปลี่ยนช่อง
ให้ตายเถอะ! ฉินเฉาอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ั้แ่เมื่อไหร่กันเธอทำราวกับว่าห้องเป็ของเธอ แล้วมานั่งเปิดทีวีดูอย่างนี้ทำยังกะเห็นมันอย่างนั้นแหละ? อย่างมากก็ทำได้แค่ฟังเสียงจากวิทยุ
สาวน้อยนางนี้กำลังดื่มโคล่าหน้าทีวี เปลี่ยนช่องไปมาตอนนี้ดึกมากแล้ว ช่องส่วนมากมีแต่โฆษณาขายของ ดูเหมือนซูจีจะไม่มีความสุข เธอบุ้ยปาก สะบัดมือของเธอแล้วขว้างขวดโค้กไปที่หน้าจอทีวี
“เอ้า! อะไรกันวะเนี่ย!” ฉินเฉาอยากจะร้องไห้ออกมาเป็สายเื ถ้าทีวีนี้พังเขาต้องเสียเงินค่าประกัน ตอนนี้เขารีบวิ่งไปเช็กว่าทีวีเป็ยังไง
โชคดีที่ขวดโค้กมันหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นเพียงแค่น้ำของมันก็สร้างความเสียหายให้กับทีวีได้
หลังจากพบว่าไม่มีรายการดี ๆ เ้าหล่อนก็ยืนขึ้นพร้อมกับขยับตัวไปมาฮัมเสียงเพลงตามจังหวะเล็ก ๆ เธอเริ่มจากการเต้น มันเหมือนกับเป็การเต้นที่ร้อนแรง ขาของเธอยกขึ้นจากพื้นเป็บางครั้ง ส่ายเอวเป็บางครา จากนั้นก็หมุนร่างเป็วงกลมตามจังหวะ โดยไม่ตระหนักว่า เธอปล่อยให้ฉินเฉาจ้องเธออยู่
หูหลี่ลี่เคยพูดครั้งหนึ่งว่าซูจีเต้นเก่งมาก ๆ โดยเฉพาะแจ๊ซแดนซ์ ก่อนหน้านี้ซูจีสวมชุดเต้นรำบนเวที เธอทำให้ทั้งโรงเรียนแทบคลั่ง ตอนนี้เธอสวมชุดพิเศษ แสดงความสามารถตรงหน้าฉินเฉาคนเดียว
ทำให้ฉินเฉารู้สึกเหมือนกับว่ากำลังอยู่ในความฝัน เขาหยิกตัวเองหลายครั้ง เขากลัวว่านี่จะเป็แค่ความฝัน เขาร้องอุทานออกมาซูจีนี่ช่างสวยครบจริง ๆ รู้ว่าเขาช่วยชีวิตเธอไว้ เธอจึงตอบแทนด้วยวิธีนี้
เหมือนสาวน้อยนางนี้จะมีพลังงานเหลือเฟือ เธอเต้นอยู่เป็เวลานาน เต้นซ้ำไปมา 4 - 5 รอบ หลังจากนั้นเธอไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอีกครั้งแล้วกลับไปนอนที่ห้องนอน
แต่ฉินเฉาไม่ได้ใเหมือนกับครั้งก่อนอีกแล้ว หลังจากที่ซูจีกลับไปที่ห้องแล้วนอนบนเตียงแล้ว สุดท้ายเขาก็กลับไปห่มผ้าให้เธอ
เขารู้สึกว่าเหมือนเห็นมุมของเธอเปียก ๆ เลยยื่นมือออกไปเช็ดปรากฏว่ามันเป็น้ำลาย
“ให้ตายสิ!” ฉินเฉานอนอยู่บนโซฟา ตาเหมือนถูกเคลือบด้วยบางอย่าง พึมพำประโยคหนึ่ง “์ อยากจะฆ่าผมให้ตายหรือไง อย่าบอกนะว่าท่านยกสาวสวยคนนี้ให้ผม”
จบตอน#
916
