ตอนที่ 1 เป็พ่อวันยังค่ำ
เฉินเถียนเถียนรู้สึกราวกับว่าร่างกายไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ทว่ายังสามารถััได้ถึงความเจ็บบริเวณหลังศีรษะ มันช่างเจ็บมากยิ่งนัก !
เดี๋ยวก่อน ตนเองตกบันไดหัวฟาดพื้นตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงยังรู้สึกเจ็บอยู่อีกล่ะ ?
รู้สึกไม่ค่อยดีเลย ร่างเหมือนถูกูเากดทับเอาไว้และข้างใต้มันทั้งเย็นทั้งแข็ง รู้สึกไม่สบายเอามาก ๆ เฉินเถียนเถียนพยายามพลิกตัวไปอีกทางทว่าทันใดนั้นศีรษะของเธอก็กระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างเต็มแรง
ศีรษะที่ปวดมากอยู่แล้วในตอนแรก พอถูกกระแทกเข้าไปอีกยิ่งรู้สึกปวดมากขึ้นกว่าเดิม
เฉินเถียนเถียนขมวดคิ้วมุ่น เธอพยายามลืมตาขึ้นมามองสิ่งแรกที่เธอเห็นคือเตียงไม้แกะสลักตกแต่งด้วยผ้าม่านสีขาวทั้งห้องััได้ถึงกลิ่นอายของยุคโบราณ
ฉันควรจะนอนอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรือ ? คงไม่มีโรงพยาบาลที่ไหนตกแต่งห้องได้หรูหราขนาดนี้หรอกมั้ง?
ทุกสิ่งรอบตัวดูแปลกตาไปเสียหมดเฉินเถียนเถียนพยายามยกร่างขึ้น แต่ว่ามือและขาทั้งสองข้างของเธอถูกมัดเอาไว้แน่น
นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ฉันาเ็ขนาดนี้ยังคิดจะลักพาตัวกันอยู่งั้นเหรอ ?
“ตื่นแล้วหรือ ? ”
“คุณเป็ใคร ? ”
เฉินเถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมองเ้าของเสียงปริศนาเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้า จึงรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เพราะเขาผมยาว สวมใส่ชุดจีนโบราณราวกับเป็บุตรชายของตระกูลที่มีฐานะในสมัยโบราณ ทั้งยังมีลูกน้องคอยคุ้มกันอยู่ด้านหลังอีกด้วย
เขานั่งลงหน้าโต๊ะชา ในมือถือถ้วยน้ำชาที่ผ่านการแกะสลักมาอย่างประณีต
พอเห็นถ้วยน้ำชาใบนี้แล้วเฉินเถียนเถียนก็ตาโตขึ้นมาทันใด เป็เพราะคุณปู่เธอเลยมีความรู้เกี่ยวกับวัตถุโบราณอยู่บ้าง
“ของดีนะเนี่ย ถ้วยชาใบนี้เนื้อดี น่าััสีสันดูสวยสดงดงาม เขียวใสคล้ายกับมรกต...ถ้วยชาเรืองแสงนี่ ! เพียงแต่ว่าน่าเสียดาย...”เฉินเถียนเถียนเห็นแสงพระจันทร์ส่องกระทบกับถ้วยชา พระเ้า !อยู่มายี่สิบกว่าปี นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้เห็นถ้วยชาเรืองแสงแบบนี้ช่างเป็บุญตาเสียจริง
เฉินเถียนเถียนจ้องมองถ้วยชาเรืองแสงใบนั้นอย่างไม่ลดละชายหนุ่มแปลกหน้าค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอสายตาเกรี้ยวกราดของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเป็อย่างมาก
“เสียดายอันใดกัน ? ”
“เสียดายที่ของพวกนี้ล้ำค่าจนเกินไปมันเป็ของที่คนมีฐานะใช้ในงานศพ ของแบบนี้มีไว้เพื่อชื่นชม แต่หากจะนำมาใช้มันก็ค่อนข้างจะแปลกๆ หน่อย ! ”
ชายหนุ่มคนนั้นพอเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดอยู่บ้างเขาจึงพยักหน้าแล้วเดินกลับไปวางถ้วยชาไว้บนโต๊ะ
เฉินเถียนเถียนพยายามขยับตัวดิ้นไปมาการที่เธอขยับตัวไม่ได้แบบนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากเป็พิเศษ
ดูจากสถานการณ์ก็พอจะรู้แล้วว่าเธอน่าจะข้ามภพมาเป็แน่ เมื่อชาติภพที่แล้ว ในนิยายมักจะมีคนข้ามภพมาแบบนี้ซึ่งเธอไม่ชอบเลยสักนิดแต่ทำไมเธอถึงตกอยู่ในสถานการณ์นี้ได้ล่ะ
ถ้ารู้ั้แ่แรก ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบยังไงก็ควรจะหามาอ่านเล่น ๆ สักหน่อย อย่างน้อยจะได้รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป เพราะตอนนี้เธอมืดแปดด้านไม่รู้เื่รู้ราวอะไรสักอย่าง
แต่ก็ช่างมันเถอะไม่มีเวลามาคิดเื่เหลวไหลพวกนี้แล้ว ต้องรีบหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ !
“ข้าพอจะมีความรู้เกี่ยวกับวัตถุโบราณอยู่บ้าง ทว่าบัดนี้ช่วยแก้มัดให้ข้าก่อนได้หรือไม่? พวกเรานั่งสนทนากันดี ๆ ก็ได้มิใช่หรือ ? ”
เริ่มสนุกแล้วสิเขาเป็ถึงคุณชายใหญ่ประจำตระกูลหลี่ ทุกคนต่างก็ยินยอมปรนนิบัติรับใช้ เขาเป็ชายหนุ่มที่เ้าชู้มากตระกูลมักจะหาหญิงสาวหน้าตางดงามจำนวนมากมาคอยปรนนิบัติเขา โดยเฉพาะแม่เลี้ยงของเขามองเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็การประจบประแจง !
เพื่อทำให้แม่เลี้ยงสับสน เขาจึงนอนกับสตรีหลายคนแบบมิเลือกแน่นอนว่าทุกคนในเมืองนี้ ล้วนรู้ดีว่าคุณชายใหญ่ของตระกูลหลี่เป็ชายหนุ่มที่มักมากในตัณหา
โดยปกติแล้ว สตรีที่ถูกส่งตัวมาจะมีสองประเภทประเภทแรกพอรู้ว่าตนเองจะถูกกระทำ พวกนางก็จะร้องไห้ฟูมฟายออกมา อีกประเภทหนึ่งคือพวกนางจะใช้โอกาสนี้หลอกล่อเขาเพื่อให้ตนเองได้ตำแหน่งภรรยามาครอง พวกนางจะคอยปรนนิบัติรับใช้เขาทุกอย่าง
ทว่านางมิได้จัดอยู่ในสองเภทนี้ นางมิได้เรียกร้องหรือโวยวายใดๆ แต่กลับพยายามหลอกล่อเขา เพื่อหาหนทางหนีออกไปให้ได้เพียงเท่านั้น
ชาวเมืองต่างก็รู้กันดีว่าคุณชายใหญ่มีนิสัยใจคอโหดร้ายอำมหิตมากเพียงใดสตรีที่เคยดูแลเขา มิมีผู้ใดหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว ในเมืองนี้ มิมีเด็กคนใดที่เห็นเขาแล้วมิร้องไห้คาดมิถึงว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าซึ่งมีรูปลักษณ์สง่างดงาม จะกล้าหาญถึงเพียงนี้ และนางยังกล้าต่อรองกับเขาอีกด้วยสิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจมากยิ่งนัก
หลี่ซื่อฮวายกยิ้มมุมปาก จ้องมองด้วยสายตาเ้าเล่ห์มิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเรียกบ่าวรับใช้เข้ามาแล้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ผู้ใดเป็คนส่งตัวนางมา? ”
“ตระกลูเฉินจากหมู่บ้านเทพธิดาส่งมาขอรับ พวกเขาใช้นางแลกเปลี่ยนเพื่อขอโอกาสเข้าเรียนในสำนักศึกษาของตระกูลเราขอรับ ! ”
บ่าวรับใช้ครุ่นคิดชั่วครู่“คนที่อยากเข้าเรียนในสำนักศึกษาของตระกูลเรา เหมือนจะเป็เฉินผิงอันพี่ชายของนางขอรับ! ”
“เช่นนั้นหรือ ? เ้าโง่นั่นเองหรือที่อยากเข้ามาเรียนในสำนักศึกษาของตระกูลเรา ตามคำแนะนำของท่านาุโหลินเกรงว่าแม้แต่การสอบขั้นพื้นฐานก็คงสอบมิผ่าน เขาถึงกับยอมเสียน้องสาวเชียวหรือ ? ”
สายตาของหลี่ซื่อฮวาเต็มไปด้วยความมิพอใจคนที่คิดเที่ยวเล่นไปวัน ๆ ทำอันใดก็มิเป็สักอย่างแบบนั้นคิดจะใช้วิธีสกปรกเพื่อแสวงหาความสำเร็จในชีวิตเยี่ยงนั้นหรือ ?
บ่าวรับใช้ของเขาพยายามกลั้นขำ จากนั้นก็อธิบายต่อว่า“จะให้ทำเยี่ยงไรได้เล่าขอรับ ในเมื่อพ่อของเขามิได้คิดแบบนั้นยอมเสียลูกสาวเพื่อแลกกับอนาคตของลูกชาย เขาคิดว่ามันคุ้มค่า เพราะสักวันหนึ่งลูกสาวของเขาก็ต้องแต่งงานออกไปอยู่ดีทว่าลูกชายยังเป็ของตนเองอยู่ขอรับ”
หลี่ซื่อฮวายังมิทันได้สั่งให้บ่าวรับใช้ออกไป ทว่าทันใดนั้นก็มีสตรีผู้หนึ่งโวยวายขึ้นมา“อันใดกัน ? ลูกสาวมิใช่คนหรือเยี่ยงไร ถ้าคิดจะทำเื่เลว ๆ แบบนี้ก็ควรตัดอวัยวะเพศทิ้งไปเสีย !รอให้ข้าออกไปได้ก่อนเถิด ข้าจะไปตัดส่วนนั้นของเขาด้วยตนเอง ! ”
ชายหนุ่มสองคนในห้องตกตะลึงขึ้นมาทันใด พวกเขารีบหนีบขาเข้าหากันทันพลัน
“เ้าใจเย็น ๆ ก่อนเถิด อย่าใช้อารมณ์เลย”น่าเสี่ยวซือคาดมิถึงว่าสตรีที่มีรูปโฉมงดงาม ดูอ่อนแอราวกับคนขาดสารอาหารจะมีจิติญญาที่เกรี้ยวกราดได้ถึงเพียงนี้
“เื่ตัดอวัยวะอันใดนั่น เป็เื่ที่ค่อนข้างร้ายแรงพอสมควรมิว่าเยี่ยงไรเขาก็เป็พ่อแท้ ๆ ของเ้านะ ! ”
แม่เ้า !
โอ้...แม่เ้า !
พ่อแท้ ๆ เยี่ยงนั้นหรือ ?
เฉินเถียนเถียนเพิ่งรู้สึกตัวว่า ตนเองมิใช่ตำรวจหญิงที่เก่งกาจคนเดิมอีกต่อไปบัดนี้ตนได้ข้ามมาอีกภพชาติหนึ่งแล้ว และภพชาติที่ตนข้ามมานี้ ยิ่งทำให้ตนรู้สึกสิ้นหวังเข้าไปอีก
ชาติที่แล้วข้าไปทำเื่มิดีอันใดมานักหนา ถึงต้องมาพบเจอเื่เลวร้ายแบบนี้?
ใจเย็น ๆ เมื่อครู่เพิ่งจะแสดงกิริยาก้าวร้าวต่อหน้าชายหนุ่มคนนั้น...
คนโบราณค่อนข้างเกรี้ยวกราดเฉินเถียนเถียนคิดว่าถ้าหากตนเองยังคงแหกปากโวยวายต่อไป คนที่จะซวยก็คือนางเองดังนั้นนางจึงมิได้เอ่ยถึงเื่นี้อีกต่อไป !
“พวกเรามาเจรจากันต่อเถิด จากห้องของคุณชาย ข้าคาดว่าคุณชายคงทำธุรกิจเกี่ยวกับวัตถุโบราณใช่หรือไม่? มันมิใช่เื่ง่ายเลยนะที่คุณชายจะได้พบผู้เชี่ยวชาญเื่วัตถุโบราณน่ะ เช่นนั้นพวกเรามาตกลงกันเถิด! ”
“ถึงตระกูลของข้าจะทำธุรกิจเกี่ยวกับวัตถุโบราณจริงทว่ามันมิใช่เื่ที่ข้าจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้ ดังนั้นการเก็บเ้าไว้ มิได้มีประโยชน์อันใดกับข้า! ”
หลี่ซื่อฮวาเลิกคิ้วขึ้น จากนั้นก็หันหน้าไปมองเฉินเถียนเถียนเพราะเขาอยากเห็นตอนนางเปลี่ยนสีหน้า
“เป็ถึงบุตรชายคนโตของตระกูลหลี่เหตุใดเื่ธุรกิจในครอบครัวถึงยุ่งมิได้กัน ข้าชักจะเป็ห่วงคุณชายขึ้นมาแล้วสิคุณชายมิอยากมีอำนาจในจวนหลังนี้บ้างเลยหรือ ? ”
233
