ตอนที่ 6 หัวใจเพลย์บอย
หนูนาขับรถกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้า บ้านของหนูนาเป็บ้านสองชั้นชั้นบนเป็ห้องนอน ส่วนชั้นล่างเป็ร้านค้า แม่ของหนูนาเปิดร้านขายของมานานมากแล้วส่วนด้านหลังบ้านชั้นล่าง ก็จะเป็ส่วนของห้องครัว บ้านของหนูนาอยู่กันแค่สามคนพ่อแม่และก็เธอเพราะเธอเป็ลูกคนเดียว
“กลับมาแล้วเหรอลูก”หนูนาจอดรถแล้วเดินเข้าบ้านด้วยรองเท้าแตะจะให้ใส่ส้นสูงเหมือนตอนออกจากบ้านไป ก็คงไม่ไหว เพราะตอนนี้หนูนาปวดขามาก
“ค่าแม่”เธอตอบแม่ของเธอด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าสุดๆ
“ทำงานโรงแรมวันแรกเป็ยังไงบ้างลูก” คนเป็แม่ตื่นเต้นแทนลูกสาวเอ่ยถามขึ้น
“เหนื่อยมากเลยค่าแม่...”
“ถ้างั้นก็ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวลงมากินข้าวพร้อมกัน” หนูนาเดินขึ้นชั้นบนของบ้านอย่างลำบากเพราะขาที่ปวดหนัก เข้าห้องนอนของตัวเองไปอาบน้ำแล้วเธอก็นอนเล่นจนเผลอหลับไป จนได้ยินเสียงเคาะประตูแม่ของเธอมาเรียกให้ลงไปกินข้าวนั่นเอง
“ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!”
“หนูนา...หนูนากินข้าว”
“อ่อค่า เดี๋ยวหนูนาตามลงไป”
“ตามลงไปเร็วๆนะจะได้กินพร้อมๆกัน”
“ค่า...ค่า...”น้ำเสียงของคนพึ่งตื่นก็จะงัวเงียหน่อยๆหนูนาเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาแล้วก็เดินลงไปชั้นล่าง กินข้าวเย็นกับพ่อกับแม่ของเธอ
“งานที่โรงแรมเป็ยังไงบ้างลูก คุณดินเขาให้ลูกไปทำงานตำแหน่งอะไรล่ะ” ผู้เป็พ่อเอ่ยถามลูกสาวขึ้น เพราะดูจากสีหน้าของหนูนาแล้วน่าจะเหนื่อยมากจริงๆ
“พนักงานต้อนรับค่ะ”
“อือก็ดีนี่ พ่อคิดว่าคุณดินเขาจะให้ลูกสาวของพ่อไปล้างห้องน้ำซะอีกฮ่าๆๆ” คนเป็พ่อเห็นลูกสาวเหนื่อยๆ จากการทำงานวันแรกในชีวิตก็อยากให้ลูกสาวผ่อนคลาย
“พ่อก็...แต่ถ้าล้างห้องน้ำก็น่าจะสบายกว่านี้” เธอคิดแบบนั้น
“อ้าวทำไมล่ะ”ทั้งสามคนพ่อแม่ลูก นั่งทานข้าวกันไปคุยกันไปโดยมีคนเป็แม่นั่งฟังสองพ่อลูกคุยกัน
“เหนื่อยมากเลยค่ะพ่อ หนูนาพึ่งจะรู้ว่างานบริการมันเหนื่อยมากขนาดนี้” ที่จริงแล้วงานทุกงานก็เหนื่อยเหมือนกันนั่นแหละ แต่สำหรับหนูนาวันนี้คือการทำงานวันแรกในชีวิตของเธอ ซึ่งโดยปกติของร่างกายคนเราแล้ว จะค่อยๆปรับตัวได้เองแล้ววิชิตก็กำลังจะสอนลูกสาวในเื่นี้
“งานทุกอย่างไม่ว่างานอะไรมันก็ต้องเหนื่อยทั้งนั้นนั่นแหละ”
“แล้วงานที่พ่อทำเหนื่อยไหมคะ พ่อเป็พ่อครัวก็คงต้องยืนทั้งวันเหมือนกัน” หนูนารู้สึกว่างานที่พ่อของเธอทำ ก็คงต้องเหนื่อยมากแน่ๆ พ่อของเธอหาเงินให้เธอใช้หาเงินให้เธอเรียน
“เหนื่อยสิ เมื่อก่อนที่พ่อเข้าไปทำงานที่ต้องใช้ขายืนทั้งวันมันก็จะเหนื่อยแบบนี้นั่นแหละ แต่เดี๋ยวร่างกายของเราก็จะปรับตัวได้เองเดี๋ยวก็ปกติแล้ว...เชื่อพ่อสิ”
“จริงเหรอคะ ร่างกายของเราจะปรับตัวได้จริงๆเหรอ พ่อไม่ได้หลอกหนูนาใช่ไหมวันนี้หนูนาปวดขามากเลยค่ะ ว่าจะแช่น้ำอุ่นสักหน่อยแต่พอดีเผลอหลับไป”
“จริงสิ สักอาทิตย์นึงก็น่าจะเข้าที่แล้ว”
“ห๊ะ!...อาทิตย์นึง หนูนาต้องตายก่อนแน่ๆ”
“ฮ่าๆๆๆ ไม่ตายเหรอ ถ้าตายคนอื่นเขาก็ตายกันหมดแล้วน่ะสิเห็นไหมเขาก็อยู่กันได้ เชื่อพ่อแค่ลูกสู้” คนเป็พ่อก็้าที่จะให้กำลังใจลูกด้วยไม่ว่าจะเื่อะไร ทุกอย่างก็้าการปรับตัวทั้งนั้นไม่เว้นแม้แต่ร่างกายของคนเรา
“ค่า...สู้ก็สู้ค่ะ”แล้วหนูนาก็คิดว่า คนอื่นเขายังทำกันได้เลยเธอก็ต้องทำได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเธอจะไม่มีทางยอมแพ้แน่ แต่พรุ่งนี้เธอต้องย้ายไปทำงานที่รีสอร์ทน่ะสิไม่รู้ว่าจะได้ไปทำตรงไหน
“ดีมาก ถ้าเหนื่อยก็กินเยอะๆ วันนี้มีแต่ของโปรดของลูกทั้งนั้นเลย” บนโต๊ะมีแต่ของโปรดของหนูนาก็จริงแต่ตอนนี้เธอกินอะไรไม่ค่อยลง อยากนอนมากกว่า แต่เธอก็กินแหละ เดี๋ยวแม่จะเสียใจอุตส่าห์ตั้งใจทำอาหารให้เธอกิน แล้วทั้งสามคนก็นั่งทานอาหารมื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อยด้วยฝีมือของแม่นั่นเอง
เช้าวันรุ่งขึ้น
หนูนาตื่นแต่เช้า อาการปวดขาของเธอเมื่อวานนี้ ก็ดีขึ้นมากแล้วเธอเดินถือปิ่นโต ในนั้นมีอาหารที่พ่อของเธอฝากถือเอามาให้เ้านายด้วยนั่นก็คือเ้านายสุดหล่อ ของรีสอร์ทแห่งนี้นั่นเอง
นอกจากพ่อของหนูนาจะเป็พ่อครัวที่รีสอร์ทนี้แล้วพ่อของเธอก็ยังรับหน้าที่ดูแลเื่อาหารของเ้านายหนุ่มอย่างปฐีด้วย เป็รายได้พิเศษที่ปฐีจ่ายให้วิชิตต่างหากนอกเหนือจากค่าแรงประจำ
“พี่ดิน...พ่อให้เอาข้าวมาให้ค่ะ” พอดีที่เมื่อวานเขาสั่งเธอไว้ว่าวันนี้ให้เธอมาหาเขาก่อนเพราะวันนี้เธอต้องย้ายเข้ามาทำงานที่รีสอร์ทเป็วันแรก
“อือแกงอะไรล่ะวันนี้”เขาถามขึ้นเมื่อเห็นเธอถือปิ่นโตเดินเข้ามาตอนนี้ปฐีไม่ได้ทำอะไร เพราะกำลังรอเธอมาหาเขานั่นแหละ รอแบบใจจดใจจ่อเสียด้วย
“แกงอะไรก็กินไปเถอะค่ะ”หนูนาไม่รู้จริงๆว่าในปิ่นโตที่เธอถือมาพ่อของเธอใส่แกงอะไรไว้ในนั้น แต่คำตอบของเธอ ทำให้คนฟังคิดว่าเธอกวน
“เอ๊...ทำไมวันนี้ชื่อแกงถึงได้แปลกๆนะ” แหม...แค่ได้เห็นหน้าหนูนา เขาก็อารมณ์ดีแล้ว ต่อให้หนูนากวนมากกว่านี้ปฐีก็ยังคงอารมณ์ดีได้
“จะกินหรือไม่กินคะ”
“กินสิ แล้วเราล่ะกินมาหรือยังกินด้วยกันกับพี่ไหม”
“หนูนากินมาแล้วค่ะ”ปฐียืนกอดอกมองเธออยู่ด้านในบ้านส่วนหนูนายังคงยืนอยู่หน้าประตูบ้านยังไม่ได้เดินเข้ามา
“เข้ามาสิ”เธอก้าวขาเดินเข้ามาด้านใน เมื่อคนในบ้านเอ่ยอนุญาตแล้ว
แล้วอยู่ๆภาพเมื่อหลายปีก่อนก็เกิดขึ้นมาให้หัวของปฐี ตอนที่หนูนาทำให้หัวใจเพลย์บอยอย่างเขาเต้นแรงเป็ครั้งแรกโดยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็คล้ายกับตอนนี้...พ่อของหนูนาใช้ให้เธอเอาข้าวมาให้เขา
“ว๊ายยยย!!!!”เธอก้าวขาขึ้นมาบังเอิญไปสะดุดเข้ากับขอบประตูทำให้หนูนาเซแล้วเหมือนกับว่าเธอกำลังจะล้ม หน้าของเธอก็กำลังจะทิ่มด้วย ในมือก็ถือปิ่นโตเธอกำปิ่นโตที่พ่อของเธอใช้ให้เอามาส่งให้เ้านาย เธอกำมันไว้แน่นด้วยความที่กลัวพ่อจะด่า แต่ในขณะที่เธอกำลังจะล้มลงไปนั้นอยู่ๆก็มีแขนแข็งแรงของเขาโอบเอวเธอไว้แน่นแต่ด้วยความที่เธอเกร็งข้อมือที่ถือปิ่นโตเอาไว้ ทำให้ทั้งสองล้มลง
โดยปฐีล้มลงไปนอนกับพื้นก่อน แล้วหนูนาก็ล้มทับเขาริมฝีปากของเธอกับเขาประกบกันพอดีหน้าอกนุ่มนิ่มของหนูนาแนบชิดกับหน้าอกแกร่งของเขาพอดีหนูนาใมือกำปิ่นโตไว้แน่นกว่าเดิมโดยที่ปิ่นโตไม่หกเพราะมันถูกวางอยู่บนพื้นห้องพอดี ส่วนชายหนุ่มหัวใจของเขารู้สึกเต้นโครมครามไม่รู้ว่าเป็เพราะริมฝีปากของเธอกับเขาที่กำลังแตะกันอยู่หรือจะเป็เพราะร่างกายของเธอกันแน่ที่ทำให้ผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วนอย่างเขาทำให้หัวใจที่ไม่เคยเต้นแรงแบบนี้มาก่อน กลับเต้นแรงมากจนเขารู้สึกได้
“พี่ดินหนูนาขอโทษค่ะ หนูนาซุ่มซ่ามเองดีนะคะเนี่ยที่กับข้าวไม่หกไม่งั้นพ่อด่าหนูนายับแน่ๆเลย” หนูนาไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเขามีความรู้สึกยังไง หนูนารีบลุกขึ้นแล้วสนใจปิ่นโตในมือทันทีโดยไม่ทันได้เห็นว่าเขาแอบเอามือกุมหัวใจของตัวเองเอาไว้เพราะตอนนี้มันเต้นผิดจังหวะ แถมปฐียังรู้สึกติดใจกับเนินเนื้อนุ่มนิ่มที่แนบชิดกับหน้าอกของเขาอีกต่างหากหรืออาจจะเป็เพราะเขาได้กลิ่นกายของเด็กสาวที่กำลังโตสะพรั่งเต็มตัว
“ไม่เป็ไร ทีหลังก็ระวังหน่อยแล้วกัน” เขาค่อยๆลุกขึ้นมายืนให้เป็ปกติแล้วก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“พี่ดิน!...พี่ดินค่ะ” ปฐีคิดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นเมื่อหลายปีก่อน ทำให้เขาเหม่อไปหน่อยหนูนาเรียกพี่ดินตั้งหลายครั้งแต่พี่ดินก็ไม่ได้ยิน เธอก็เลยเรียกเสียงดังขึ้นอีก
“จะเรียกทำไมมีอะไรก็พูดมาสิ”
“หนูนาถามพี่ดินตั้งหลายครั้งว่าพี่ดินจะกินเลยไหมเดี๋ยวหนูนาจัดใส่จานให้”
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวพี่จัดการเอง ขอบใจมาก”
“ค่ะแล้วเื่งานของหนูนา วันนี้หนูนาต้องทำงานตรงไหนคะ”
“งั้นเดี๋ยวพี่ขอทานข้าวก่อนหนูนาไปนั่งรอพี่ที่ห้องนั่งเล่นก่อนก็ได้เดี๋ยวเราค่อยคุยเื่งานกัน” จากนั้นปฐีก็นั่งทานอาหารเช้าเพราะว่าได้เวลาทานอาหารของเขาแล้วปฐีเป็คนรักสุขภาพเขาจะต้องทานอาหารตรงเวลาทุกมื้อส่วนหนูนาก็ไปนั่งรอเขาที่ห้องนั่งเล่น หนูนาแอบคิดว่าวันนี้พี่ดินจะให้เธอทำงานตรงส่วนไหนกันนะ
556
