ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 38 ความกลัว

ม่านฟ้าร้องไห้สะอื้นที่หาทุกคนไม่เจอ เธอสำลักควันไปตลอดทางและพยายามตะโกนเรียกชื่อผู้ใหญ่สองคนกับไก่หนึ่งตัวอย่างร้อนรน

เป็นใครกัน? ใครมันกล้าเผาสวนของเธอ?

ท่านตา ลุงสมยศ เจ้าสุดหล่อ อยู่ที่ไหนกัน? ทำไมเธอหาพวกเขาไม่เจอเลย!

ทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้!

ความสุขของเธอมันสลายไปภายในพริบตา

ม่านฟ้าสะอื้นและมีขอบตาแดงก่ำ เธอชิงชังคนที่ทำลายสวนเธอเหลือเกิน!

ระบบ: ท่านต้องการเปิดใช้ฝนมิติศักดิ์สิทธิ์หรือไม่?

ฝนมิติศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นเหรอ?

ม่านฟ้าไม่ถามว่ามันคืออะไร เธอตะโกนเสียงดังกับอากาศข้างหน้าว่าเธอต้องการใช้

ฉ่า !!! จากนั้นฝนก็เทลงมา

เพลิงที่ลุกโชนไปทั้งสวนค่อยๆดับลงจนดับสนิท จากนั้นผักผลไม้ ต้นไม้ ใบหญ้าที่ถูกเผาก็ฟื้นคืนชีพกลับคืนมาเหมือนเดิมทั้งหมดอย่างช้าๆ คนร้ายสิบคนที่กำลังหนีออกจากสวนเห็นม่านฟ้ายืนอยู่ท่ามกลางสวนทุเรียนที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ที่น่าตกใจกว่านั้นคือต้นผลไม้เหล่านั้นกลับมามีชีวิตและออกผลเหมือนเดิมทุกประการ

มันเป็นไปได้อย่างไร?

คนร้ายทั้งสิบคนถึงกับตกใจ พวกเขามองไปรอบๆอย่างตื่นตระหนก ในสวนนี้เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น! นี่พวกเขาถูกผีหลอกอยู่รึเปล่า!

“นังเด็กนั่นเป็นปีศาจ ฉันเห็นเด็กนี่พูดอะไรก็ไม่รู้ พอนังเด็กนี่พูดจบฝนก็ตกลงมาเลย แถมสวนกลับมาฟื้นคืนชีวิตเหมือนเดิมอีก จับมันไปให้นายดีกว่า นายต้องดีใจและตบรางวัลให้พวกเราแน่”

ม่านฟ้ามองคนร้ายทั้งสิบอย่างเยือกเย็น

คนร้ายทั้งสิบคนเห็นท่าทางน่ากลัวของเด็กคนนี้แล้วก็รู้สึกหวั่นๆ ไม่ผิดแน่ เด็กคนนี้ต้องเป็นปีศาจแน่นอน

“หากฉันเป็นปีศาจ แล้วพวกแกมันตัวอะไรถึงกล้ามาทำลายสวนของคนอื่น”

ม่านฟ้าตาแดง เธอโกรธและโมโหอย่างที่สุด

คนร้ายคนหนึ่งจับปืนเล็งไปที่ม่านฟ้า

“ฆ่าเด็กนี่ซะ แล้วรีบออกไปจากที่นี่ พวกเราไม่สามารถชักช้าได้อีกแล้ว”

คนร้ายทั้งสิบคนพึ่งนึกได้เพราะมัวแต่ตกใจกัน คนร้ายคนแรกที่คิดจะจับเธอยังคงยืนกราน

“เราควรจะจับไปให้นาย เด็กนี้ต้องทำให้นายรวยขึ้นได้แน่ๆ”

ชายคนร้ายที่ถือปืนไม่สนใจ เขายิงทันที ม่านฟ้าก้มตัวหลบกระสุนได้ไวมากเพราะร่างกายนี้ได้ดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ทุกวัน ม่านฟ้าเอาปืนออกมาจากมิติแล้วยิงสวนไปทันที เธอยังไม่เคยฝึกยิง ม่านฟ้าจึงยิงพลาด อย่างน้อยหลบให้ได้ก็พอ

สรุปว่าเธอได้แต่หนี!

เสียงปืนดังสนั่นไหว ม่านฟ้าเป็นฝ่ายถูกตามล่า

ตอนนี้ม่านฟ้าใช้ทองแลกกระสุนจนหมด

“บ้าชิบ! รู้งี้ตุนทองไว้เยอะๆก็ดี คงต้องหาเวลาไปฝึกยิงปืน เวร! ฉันยิงพลาดทุกนัดเลยเหรอเนี่ย ทำได้แค่ถากๆเอง”

ม่านฟ้าที่กระสุนหมดได้กลายเป็นลูกแกะให้คนร้าย ฝนยังคงตกหนัก คนร้ายที่ถือปืนได้เล็งไปที่ม่านฟ้า ม่านฟ้าตัดสินใจในวินาทีนั้น ในมือใส่ถุงมือกันฉนวนจากมิติและเอาของออกมาอีกสองสามชิ้น เธอปาเครื่องช็อตไฟฟ้าป้องกันตัวที่แสนแพงใส่คนร้ายที่ถือปืนอยู่

ตอนนี้ฝนตกหนักมาก กระแสไฟฟ้าจึงกระจายเป็นวงกว้างแล้วช็อตคนร้ายทั้งหมด

ม่านฟ้ารีบหนีออกจากระยะของกระแสไฟฟ้า คนร้ายที่ถูกไฟฟ้าช็อตตัวสั่นอย่างรุนแรง

“สมน้ำหน้า ว่าฉันเป็นแม่มดเป็นปีศาจอยู่นั่นแหละ เจออิทธิฤทธิ์วิทยาศาสตร์เข้าไปแล้วเป็นไงล่ะ ฮ่าๆ”

ประมาณห้านาทีผ่านไป ก็มีเสียงปืนดังลั่น กระสุนลอยทะลุอกของคนร้ายที่ถือปืน

ม่านฟ้าหันไปมอง คนที่ยิงคือน้าพาย ด้านหลังมีพระยาเดชาดำรงศักดิ์ สมยศ วิรุณ เจ้าสุดหล่อ ตาพวง ชาญชัยและเหล่าคนงานทั้งหมดตามเสียงปืนมา

ม่านฟ้าตัวแข็งทื่อ น้าพายรู้ว่าม่านฟ้าคิดอะไรอยู่ เขากำลังจะเข้ากอดม่านฟ้า แต่พระยาเดชาดำรงศักดิ์ก้าวมาหาม่านฟ้าซะก่อน พระยาเดชาดำรงศักดิ์ย่อตัวกอดม่านฟ้า

“ไม่ว่าหลานจะเป็นอะไร หลานก็คือหลานของพระยาเดชาดำรงศักดิ์คนนี้ ตาขอโทษที่ตามาหาหนูช้า หลานกับตา ต่อไปนี้ไม่มีความลับกันอีกต่อไปแล้วนะ หนูไม่ต้องกลัว”

ม่านฟ้าสะอื้น “แค่ทุกคนยังอยู่ ยังอยู่ก็พอ ฮือ∼ หนูไม่อยากเสียใครไป” ทุกคนได้ยินสิ่งที่ม่านฟ้าพูด รวมถึงเสียงสะอื้นที่น่าเศร้าเช่นกัน

พระยาเดชาดำรงศักดิ์พูดกับม่านฟ้า “หนูทำให้ฝนหยุดได้ไหม?” พระยาเดชาดำรงศักดิ์รู้ว่าม่านฟ้าเป็นคนสร้างฝนนี้

ฝนตกเฉพาะที่สวนเท่านั้น นอกพื้นที่ซึ่งไม่ใช่เขตสวนม่านฟ้าจะไม่ตกเลย ทั้งสวนถูกปกคลุมไปด้วยสายฝนเพื่อมาดับไฟนี้! ทุกคนทึ่งกับสิ่งมหัศจรรย์นี้

ม่านฟ้าพยักหน้า เธอสั่งให้ระบบหยุดฝน จากนั้นฝนก็หยุดตามที่เธอสั่ง ทุกคนต่างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงและพูดอะไร

ม่านฟ้ากังวลเรื่องความลับของเธอ พระยาเดชาดำรงศักดิ์ย่อมรู้สิ่งที่ม่านฟ้ากำลังกลัว สำหรับพระยาเดชาดำรงศักดิ์ ม่านฟ้าคือนางฟ้าตัวน้อยๆของเขาเท่านั้น! เขาไม่รังเกียจม่านฟ้าที่มีพลังพิเศษ

น้าพายถามม่านฟ้า เขาเห็นคนร้ายแค่ห้าคนเท่านั้น ม่านฟ้าบอกว่าตอนเธอเจอคนร้ายทั้งหมดมีสิบคน พระยาเดชาดำรงศักดิ์จูงม่านฟ้าเข้าบ้านโดยไม่ถามอะไรเธอเลย เขาเพียงกุมมือน้อยๆพาเดินกลับบ้านสวนเท่านั้น

เจ้าสุดหล่อรีบวิ่งกลับบ้านตามม่านฟ้ากับพระยาเดชาดำรงศักดิ์

พระยาเดชาดำรงศักดิ์และม่านฟ้ากลับไปแล้ว สมยศมองหลังทั้งสองที่เดินจากไป เขาโล่งใจที่ม่านฟ้าไม่เป็นอะไร สายตาของสมยศจากที่อบอุ่นมีแต่ความห่วงใยของคุณหนูม่านฟ้าได้เปลี่ยนไปเป็นเย็นชา สมยศเอาปืนยิงคนร้ายทั้งห้าคนที่กำลังชักเพราะโดนไฟฟ้าช็อตด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

“ใครที่ทำร้ายคุณหนูและคนนอกที่รู้ความลับของคุณหนูจะต้องถูกกำจัด” สมยศพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน

น้าพายเห็นเหล่าคนงานสวนม่านฟ้ามีไม่ตื่นตระหนกกับเรื่องความลับของม่านฟ้า

“พวกเราคือครอบครัวสวนม่านฟ้า พวกเรารักคุณหนู เราจะทำทุกอย่างเพื่อคุณหนู พวกคุณทั้งสองโปรดวางใจ” บำนาญหัวหน้าคนงานกล่าว

ทุกคนที่นี่รักและเคารพม่านฟ้ามาก พวกเขาไม่กลัวคุณหนูม่านฟ้า เจ้านายที่ให้ชีวิตใหม่ ไม่เคยทารุณและเอาเปรียบเยี่ยงนี้ต่อให้เป็นปีศาจก็ไม่กลัว ไม่สิปีศาจที่ไหนจะทำให้สวนอุดมสมบูรณ์และสร้างสิ่งสวยงามอย่างฝนเทพเช่นนี้ได้

ใช้แล้วคุณหนูต้องเป็นเทวดานางฟ้าแน่ๆ ปีศาจคือพวกที่ทำร้ายพวกเขาต่างหาก พวกมันคือด้านมืดที่อยู่ในมืองหลวงสยาม

วิรุณกับชาญชัยคิดเช่นกัน คุณหนูม่านฟ้าเป็นเด็กน่ารัก ไม่ใช่ปีศาจที่ไหนแน่ๆ เธอควรจะเป็นนางฟ้าตัวน้อยสิถึงจะถูกต้องที่สุด

น้าพายยิ้มกว้าง “เอาล่ะมีคนร้ายอีกห้าคน พวกเรายังต้องไล่ฆ่าอีกห้าคนนะ”

เหล่าคนงานมีสายตาที่เยือกเย็นทันที น้าพายพยักหน้าอย่างพอใจ

สมกับที่เขาเป็นคนเลือกเจ้าพวกนี้มาทำตรงนี้

เข้าใจง่าย!

ในกลุ่มเหล่าคนงานมีบางคนที่ใสสะอาดและมีบางคนเคยผ่านการติดคุกมาก่อน เขาเป็นคนชอบให้โอกาสคนแม้จะเป็นคนเคยติดคุกมาก่อน แต่คนเหล่านี้ที่เขารับมาล้วนเป็นคนซื่อสัตย์อย่างแท้จริงและกล้าที่จะทำในสิ่งที่คนอื่นไม่ทำ

เขาให้คนเหล่านี้มาอยู่ด้วยเพราะต้องการปกป้องม่านฟ้า จากนั้นทุกคนก็รีบแยกย้าย บางคนขี้นรถไปดักหน้าหมู่บ้าน บางคนไปตามหาในสวน บางคนตะเวนตามท้องถนน ตราบใดที่ยังพวกมันไม่ออกนอกหมู่บ้าน พวกเขาทั้งหมดจะไม่ยอมหยุดล่าเจ้าพวกนี้ เมื่อกี้ใครกล้าว่าคุณหนูเป็นปีศาจ พวกเขาจะทำให้รู้ว่าปีศาจของจริงมันเป็นยังไง!

สมยศพูด “คุณพายเลือกคนได้ดี”

“ผมก็คิดไว้ว่าอาจจะมีเรื่องทำนองนี้แต่ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเหี้ยมได้ขนาดนี้”

วิรุณกับชาญชัยเดินเข้ามาหาทั้งสอง “เป็นความผิดของพวกผมเอง ที่ดูแลสวนไม่ดี”

ชาญชัยกล่าว “พวกมันวางแผนมาเป็นอย่างดี แต่ดีหน่อยที่พวกมันไม่ชำนาญที่ทางในสวนด้านในของเรา พวกมันจึงออกมาช้า”

วิรุณถอนหายใจ “ผมอุตส่าห์จ้างคนมาเฝ้าสวนเพิ่มก็ยังเอาไม่อยู่”

สมยศพูด “ไม่แปลกหรอก สวนม่านฟ้าใหญ่มาก พวกมันหลอกล่อโดยการเผาสวนมะพร้าวเพื่อให้คนสนใจไปรวมตัวทางนั้น ส่วนพวกมันก็ไปลอบวางเพลิงตรงอื่นๆขณะที่ไม่มีคนอยู่”

“พวกมันเล่นใหญ่จริงๆ ถึงขนาดเผาทั้งสวนเลย!” น้าพายสบถอย่างโมโห “เป็นความผิดผมเอง ศัตรูคงอยากจัดการผม แต่พวกมันหันมาทำลายสวนม่านฟ้าแทน พวกมันคงมาคุยกับคุณวิรุณแต่คุณวิรุณได้ปฏิเสธพวกมันจึงไม่พอใจ”

สมยศกล่าว “เมื่อไม่มีสวนม่านฟ้า ธุรกิจของเธอก็จะแย่ พื้นที่ตลาดธุรกิจของเธอก็จะถูกคนที่บงการขโมยไป วิรุณกับชาญชัยอย่าได้โทษตัวเองเลย พวกเธอทำได้ดีแล้ว การให้คนของเราหนีออกมาจากเพลิงก่อนคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว”

ตั้งแต่แรกวิรุณบอกให้พวกเขาไปอยู่ในที่ปลอดภัยก่อน ทั้งสามจึงจำเป็นต้องรีบหนีออกไป หลังจากนั้นวิรุณไปตามหาชาญชัยเพื่อวิ่งไปกระจายข่าวบอกคนงานทั้งหมดให้เอาชีวิตรอดก่อนไว้ก่อน ในตอนที่ม่านฟ้าไปได้เจอเหล่าคนงานที่สวนมะพร้าวเป็นช่วงเวลาที่วิรุณกับชาญชัยยังวิ่งมาไม่ถึง แต่พอวิรุณกับชาญชัยมาถึงสวนมะพร้าว ทั้งสองก็คนเห็นว่าเหล่าคนงานได้หนีออกไปกันหมดแล้วเพราะม่านฟ้าสั่ง

พวกเขาสวนทางกัน! ทั้งสองคนจึงอดที่จะอกสั่นขวัญแขวนไม่ได้

ในช่วงเวลาตีสอง คนงานสวนม่านฟ้าสามารถจับคนร้ายทั้งห้าได้ พวกเขาจับทั้งหมดมามัดรวมกันที่สวนแล้วให้สมยศไปเปิดปากถามหาคนที่เบื้องหลังพวกนี้ วิธีการของสมยศอำมหิตสุดๆ เหล่าคนงานที่เคยติดคุกถึงกับตัวสั่นเลยทีเดียว พระพายพอจะรู้ว่า เป็นใคร สมยศก็ออกไปข้างนอกคนเดียว เขาบอกว่าจะไปจัดการเอง ต้องให้แน่ใจว่าใช่จริงๆ เพราะลงมือไปแล้วจะได้ไม่เหนื่อยเปล่า!

ในคืนนั้นหลังจากที่ม่านฟ้าอาบน้ำเสร็จ เธอก็นอนกอดเจ้าสุดหล่ออย่างแนบแน่น ขณะที่เธอหลับ ม่านฟ้าก็หายไปเหลือแต่เจ้าสุดหล่อ

เจ้าสุดหล่อลืมตาตื่นมาตอนเช้าก็ตกใจ เจ้านายมันหายตัวไปแล้ว!

ม่านฟ้ายังคงหลับ แต่เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ในคฤหาสน์มิติ นอกจากนี้ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดเดรสสีม่วงกำลังนั่งดื่มกาแฟร้อนอย่างสบายใจ ข้างๆผู้หญิงเดรสม่วงมีชายคนหนึ่งท่าทางดูสุภาพอ่อนโยนอย่างมากนั่งอยู่ ชายคนนั้นมองไปที่ร่างเล็กๆของม่านฟ้าพร้อมถอนหายใจไปด้วย

“นายจะถอนหายใจไปถึงเมื่อไหร่ฮะ?”

ชายปริศนาย่นคอ “ก็ผมจะถอนหายใจแล้วจะทำไมล่ะ? เพราะพี่นั่นแหละ เรื่องมันเลยยุ่งยากแบบนี้”

“อย่ามาใส่ร้าย! ฉันแค่ทำของหล่น”

“ใช่ๆ ของที่ว่านั่นสามารถทำให้โลกที่ผมสร้างย้อนเวลากลับไปได้ด้วย เหอะ!”

“ยังไงโลกเน่าๆของแกก็พังต้องอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ย้อนเวลาได้ก็ดีแล้วนี่”

“เพราะอย่างนั้นวิญญาณของคนตายมากมายเกือบครึ่งโลกต้องถูกใช้เป็นเชื้อเพลิงเผาผลาญและหายไปแล้ว”

สาวใส่ชุดเดรสม่วงพยักหน้าจริงจัง “ผู้หญิงเราเวลาแค้นน่ากลัวจริงๆ”

“มันใช่ประเด็นนั้นไหมพี่? กว่าจะสร้างวิญญาณขึ้นมาได้ผมลำบากแทบแย่”

“การเป็นพระเจ้าผู้สร้างโลกลำบากจริงๆนั่นแหละ ทุกอย่างมีเกิดย่อมมีสลายนะ”

“ผมว่าพี่ควรเป็นเทพแห่งหายนะ ไม่ก็เทพแห่งสงครามดีกว่านะ ไปที่ไหนมีแต่เรื่อง”

สาวใส่ชุดเดรสม่วงโวยวาย “ใช่สิ ฉันผิด ฉันมันผิด ไปไหนฉันก็ผิด หายใจฉันยังผิดเลย”

“สามีพี่ตามใจพี่มากจริงๆ เฮ้อ…”