My Teacher (อาจารย์ที่รัก)_End

        เลิกงานวิราศนิรามาที่สถาบันสอนภาษาของเควินเซนท์ โดยเควินเซนท์เป็นสารถีไปรับจากที่บริษัทที่เธอทำงาน พอมาถึงวิราศนิราเห็นว่างานเลี้ยงวันคริสมาสต์ได้ดำเนินไปแล้ว แต่ก็รอให้เควินเซนท์มาเปิดงานอย่างเป็นทางการอีกที

        ผู้คนที่มาร่วมงานเลี้ยงวันคริสมาสต์ มีทั้งพนักงานทุกแผนก ทุกส่วนงาน และอาจารย์สอนภาษา ที่อยู่สาขานี้ และจากสาขาอื่นๆ ซึ่งอาหารที่จัดให้รับประทานนั้นเป็นลักษณะบุฟเฟ่ ทั้งอาหารคาวหวาน ที่เป็นอาหารนานาชาติ และอาหารไทย คละเคล้าปะปนกันไป

        “เชิญนั่งที่โต๊ะค่ะ”

        เรวดี พนักงานที่เป็นผู้จัดเตรียมงาน เห็นเควินเซนท์จับจูงมือวิราศนิราเดินเข้ามาในงาน ก็เดินยิ้มเข้ามาเชื้อเชิญคนทั้งสองให้ไปที่โต๊ะ ที่จัดไว้สำหรับผู้บริหาร เควินเซนท์พยักหน้าตอบรับยิ้มๆ แล้วเดินตามเรวดีไปยังโต๊ะที่ว่านั้น

        ถึงเควินเซนท์จะเห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่ได้คิดอะไรในการจับจูงมือเรียวเล็กเข้ามาภายในงานเลี้ยง แต่วิราศนิรานั้นรู้สึกเกร็ง และรู้สึกอายไปพร้อมกัน ที่มีพนักงานจ้องมองมาที่เธอ และบางคนก็ยังแอบซุบซิบกันด้วยความสงสัยและใคร่รู้ ว่าเธอนั้นมีความสำคัญอะไรกับเควินเซนท์ เควินเซนท์ถึงได้ให้ความสำคัญกับมากมาย ขนาดถึงต้องไปรับมางานเลี้ยงนี้ด้วยกัน

        และคนหนึ่งที่มองมาที่วิราศนิราอย่างไม่วางตา ก็คือ อินทรนันท์ ที่มองนิ่ง หน้าตาก็นิ่ง ส่วนมือถือแก้วเครื่องดื่มอยู่ในมือ กำแก้วเครื่องดื่มนั้นเอาไว้แน่น ซึ่งอินทรนันท์รู้แหละว่า วิราศนิรานั้นเป็นผู้หญิงของเควินเซนท์ และรับรู้เรื่องซุบซิบนินทาจากแม่บ้าน ทุกคราวที่มีเรื่องเมาส์มอยมาเล่าให้ฟัง แต่ก็ไม่คิดว่าเควินเซนท์จะพาวิราศนิรามาเปิดอย่างนี้

        อินทรนันท์รู้สึกทั้งอิจฉา และทั้งเสียหน้าในเวลาเดียวกัน ก็จะไม่ให้อินทรนันท์เสียหน้าได้ยังไง ก็เมื่อครั้งตอนที่เควินเซนท์ไปเที่ยวด้วยกันกับเธอ อินทรนันท์เล่นพูดป่าวประกาศให้ใครๆ รู้ว่าเธอนั้นเป็นคนพิเศษของเควินเซนท์นั้นยังไงล่ะ

        “นี่อิน ไหนเธอบอกว่าคุณวินเซนท์เขาชอบเธอ และเธอกำลังคบหากับเขาอยู่ไม่ใช่เหรอไง เขาควงผู้หญิงคนอื่นมาอย่างนี้ เธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ??” 

        เรวดี ที่หลังจากพาเควินเซนท์และวิราศนิราไปนั่งที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว เดินตรงมายืนอยู่ใกล้อินทรนันท์ แล้วหันไปถามอินทรนันท์อย่างสงสัย คือเรวดีนั้นเป็นเพื่อนร่วมงาน ที่ค่อนข้างสนิทกับอินทรนันท์อยู่พอสมควร จึงกล้าพูดกล้าถามออกไป

        “.........”

        อินทรนันท์หันมามองหน้าเรวดี ซึ่งก็ไม่รู้จะตอบเรวดีว่ายังไง จึงได้แต่นิ่งเงียบ

        “แต่เอ๊ะ!! เดี๋ยวนะ ใช่ผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม?? ที่ลือกันให้แซดว่าเป็นนักเรียนภาษาอังกฤษ ที่ไปจูบกับคุณวินเซนท์อยู่ในห้องทำงานของเขาน่ะ”

        เรวดีขมวดคิ้วคู่สวยเข้าหากัน พลางถามเพื่อนไปถึงข่าวลือที่ได้ยินหนาหูกันมาเป็นระยะๆ ตอนแรกเรวดีคิดว่าอาจจะเป็นเสียงลือเสียงเล่าอ้างเพียงเท่านั้น จึงไม่ได้สนใจและใส่ใจฟังแต่อย่างใด แต่พอมาเห็นอย่างนี้แล้ว ทั้งยังเกี่ยวข้องกับเพื่อนสนิทของเรวดีอย่างนี้ด้วย จะไม่สนใจและใส่ใจก็ใช่เรื่อง

        “ก็ใช่ คนนี้แหละ ที่ไปเสนอให้คุณวินเซนท์ถึงห้องทำงานน่ะ จนแม้บ้านเข้าไปเห็นจะจะตา”

        “แล้วเธอยอมให้เป็นอย่างนี้เหรออิน คุณวินเซนท์เขาเป็นของเธอก่อนไม่ใช่เหรอ?? ถ้าเป็นฉันนะ ฉันไม่ยอมหรอก อยู่ดีๆ จะมาง้าบของเราไปหน้าตาเฉยอย่างนี้ได้ที่ไหนกัน”

        เรวดีพูดอย่างมีอารมณ์คุกรุ่นแทนเพื่อน ที่เห็นเขาควงกันมาเย้ยต่อหน้าต่อตาอย่างนี้ ซึ่งหากเป็นเรวดี อย่างหวังเลยว่าผู้หญิงคนนั้น จะได้มานั่งเสนอหน้าอยู่กับเควินเซนท์ในวันนี้ เพราะเรวดีจะต้องทำให้ผู้หญิงคนนั้นได้รู้ว่า เควินเซนท์มีเจ้าของแล้ว

        “แล้วฉันจะต้องทำยังไงล่ะ?? เธออย่าลืมนะว่าคุณวิเซนท์เป็นเจ้านาย และเป็นเจ้าของของที่นี่ เผลอๆ หากไปพูดกับเขา เขาอาจจะไล่ฉันออกก็ได้ เพราะดูจากที่เห็นๆ กันอยู่นี่ คุณวินเซนท์คงจะหลงยัยนั่นมากอยู่มิใช่น้อย”

        “เธอพูดกับคุณวินเซนท์ไม่ได้ เธอก็เล่นยัยนั่นสิ ไปบอกยัยนั่นให้รู้ไปเลยว่าคุณวินเซนท์เป็นของเธอ ดูสิยัยนั่นจะยังหน้าด้านหน้าทนอยู่อีกหรือเปล่า!!......”

        อินทรนันท์ฟังคำพูดของเรวดี พลางคิดคล้อยตามไปด้วย และคิดว่า นั่นสินะ เธอจะต้องไปพูดกับยัยนั่นให้รู้ เพราะเธอหมายปองเควินเซนท์มาตั้งนาน แล้วจะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ ได้ยังไงกัน

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@