สายน้ำที่ไหลเอื่อยเข้าหาฝั่งทางด้านทิศตะวันตกของอ่างเก็บน้ำหุบพระยา สี่พ่อแม่ลูกกำลังว่ายน้ำเข้าหาฝั่งซึ่งอยู่ไกลจากฝั่งราว 20 เมตร
“เร็ว เร็ว เร็ว ใครจะชนะรอบนี้ ย๊ากกก”
สุรชัยผู้เป็พ่อกำลังดึงสโตกสุดชีวิต เหลืออีกไม่ถึง่ตัวเขาจะว่ายแซงลูกชายแล้ว
“เน่หนูจะยอมแพ้พ่อกับณุเหรอ”
เสียงผู้เป็แม่หันมาร้องถามลูกสาวที่ว่ายอยู่รั้งท้าย
“หนูขอบายดีกว่าค่ะแม่ มัน... ไม่มีอารมณ์จะแข่ง”
ลูกสาวคนโตซึ่งลอยคออยู่ไม่ไกลตอบกลับมาเสียงอ่อย ๆ
มธุรสรู้สึกแปลกใจ เมื่ออยู่ ๆ เน่ลูกสาวของเธอก็หมดอารมณ์แข่งว่ายน้ำขึ้นมาเฉย ๆ ทั้งที่รอบแรกเน่ดูเหมือนจะกระตือรือร้นในการแข่งมาก ดังนั้น เมื่อลูกสาวเปลี่ยนไปเธอจึงหันไปมองพ่อกับลูกชายที่กำลังว่ายแข่งกันอย่างเอาเป็เอาตาย
“แข่งกันไปเลยสองพ่อลูก เดี๋ยวแม่กับเน่จะตามไปน๊า!” ผู้เป็แม่ะโบอก แล้วหันกลับมาหาลูกสาว
แต่ปรากฏว่าลูกสาวของเธอกลับหายตัวไป!
“เน่!”
มธุรสใสุดขีดและพยายามหันมองหาลูก แต่ทั่วทั้งผืนน้ำรอบตัวไม่มีเน่ของเธอเลย ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจมุดลงไปในน้ำเพื่อหาลูก เธอดำผุดดำว่ายอยู่นานหลายนาที แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกสาว
“พ่อ พ๊อ! เน่หาย พ๊อ เน่หาย!”
มธุรสะโสุดเสียง
สุรชัยที่พึ่งว่ายถึงฝั่งและกำลังจะดึงตัวเองขึ้นจากน้ำ ได้ยินเสียงของภรรยาก็รีบหันกลับไปมองที่กลางน้ำ ก็ทันได้เห็นภรรยาดำลงน้ำ
“เน่!”
ผู้เป็พ่อยันพื้นโคลนใต้น้ำแล้วหงายหลังทิ้งตัวลงน้ำอีก จากนั้นว่ายน้ำสุดชีวิตไปหาภรรยาที่อยู่กลางน้ำ เมื่อไปถึงเธอก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำพอดี
“พ่อลูกหาย! เน่หายไปไหนไม่รู้ รสหันไปบอกพ่อแป่บเดียว พอหันกลับมาก็หาเน่ไม่เจอแล้ว พ๊อ! ทำไงดี”
มธุรสร้องออกมาด้วยน้ำเสียงปานจะขาดใจ
“ตั้งสติให้ดีก่อนคุณรส คุณเห็นลูกครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แล้วลูกเป็ยังไงตอนนั้น เอางี้... ใจเย็น ๆ เดี๋ยวจะไม่ทัน คุณรอผมอยู่นี่นะก่อน อย่าไปไหน!”
สุรชัยร้องบอกภรรยาแล้วก็มุดลงน้ำหายไปทันที
ใต้น้ำของอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ค่อนข้างใส สามารถมองเห็นพื้นดินด้านล่างได้ สุรชัยลืมตาในน้ำเพื่อมองหาลูกสาว แต่ไม่เห็นลูกเลยแม้แต่เงา เขาจึงดำลงไปใกล้พื้นดินใต้น้ำอีกเผื่อว่าจะเจอ แต่ก็ว่างเปล่า
จากนั้นเขาจึงตัดสินใจดำดิ่งลึกลงไปอีกจนหน้าอกแตะถึงพื้นทรายลึกสุดใต้น้ำ สุรชัยไต่ไปตามพื้นทรายเพื่อควานหาลูกสาว แต่ไม่ว่าจะไปตรงไหนเขาก็ไม่เจอตัวลูกเลย จนเมื่อลมหายใจเฮือกสุดท้ายมาถึง เขาจึงตัดสินใจกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ
“ฟู่ววว!” สุรชัยโผล่ขึ้นมา
“เจอมั้ยพ่อ เจอลูกมั้ย” มธุรสร้องถามสามีอย่างร้อนรน
สุรชัยส่ายหน้า แล้วมองไปรอบตัว “คุณขึ้นฝั่งไปขอความช่วยเหลือที่สำนักงานอุทยาน ผมจะหาลูกต่อ ไปเร็วไป เดี๋ยวไม่ทัน!” ผู้เป็สามีพูดเสร็จ ก็มุดลงน้ำไปอีก
สุรชัยมุดน้ำดำดิ่งลงไปที่จุดเดิม และใช้มือไต่ไปตามพื้นทรายใต้น้ำ กระแสน้ำลึกไหลแรงพอสมควร แต่มันไหลเข้าฝั่งไม่ได้พัดออกนอกฝั่ง เขาคิดว่าหากเน่จมน้ำ ก็น่าจะถูกพัดเข้าหาฝัง ดังนั้นสุรชัยจึงตัดสินใจดำน้ำหาลูกสาวไปทางฝั่งเรื่อย ๆ จนมองเห็นฝั่งอยู่ด้านหน้าไม่ไกล แต่ยังไร้วี่แววของลูกสาว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้ง ซึ่งมันห่างจากฝั่งเพียงไม่ถึง 3 เมตร
“เจอลูกมั้ยพ่อ”
“ไม่เจอ” สุรชัยร้องออกมาอย่างฉุนขาด “ทำไมถึงเป็แบบนี้ได้ เน่ว่ายน้ำเก่งกว่าพ่ออีก ทำไมอยู่ดี ๆ ลูกถึงหายไป”
“ใจเย็น ๆ คุณ ผมแจ้งตำรวจกับกู้ภัยแล้ว เดี๋ยวก็มาครับ อ้า! นั่นเ้าหน้าที่อุทยานมาแล้ว”
ชายในชุดเ้าหน้าที่อุทยานซึ่งยืนอยู่บนฝั่งร้องบอก
852
