เช้าวันถัดมา
ลานฝึกของสำนักกระบี่ฟ้าครามยังคงเต็มไปด้วยเสียงเหล็กกระทบกันเช่นเคย
“แกร๊ง! แกร๊ง!”
เสียงะโของอาจารย์เหอดังสะท้อน
“ตั้งท่าให้มั่น! ใจไม่นิ่ง กระบี่ก็ไม่มีวันนิ่ง!”
แต่วันนี้…บางอย่างไม่เหมือนเดิม
สายตาของศิษย์หลายคนไม่ได้จดจ่ออยู่กับการฝึก
พวกเขา…มองไปยังจุดเดียวกัน
เสี่ยวชวน
เด็กหนุ่มยืนอยู่ในแถว
ถือดาบเหมือนทุกวัน
แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาเหมือนเดิม
ระยะห่างเล็ก ๆ ถูกเว้นขึ้นโดยอัตโนมัติ
เหมือนมีเส้นที่มองไม่เห็นกั้นเอาไว้
“ได้ยินมาว่าเมื่อวาน…”
เสียงกระซิบดังขึ้นเบา ๆ
“เงียบหน่อย…เดี๋ยวเขาได้ยิน”
“ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ พลังมันผิดปกติจริง ๆ”
เสี่ยวชวนได้ยินทุกคำ
ชัดเจน
แม้เขาจะพยายามไม่สนใจ
มือที่จับดาบแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เริ่ม!”
เสียงคำสั่งดังขึ้น
ศิษย์ทุกคนขยับพร้อมกัน
ดาบฟันไปข้างหน้า
เป็จังหวะ
เป็ระเบียบ
แต่—
ของเสี่ยวชวน
เร็วกว่า
คมกว่า
และ…หนักกว่า
“ฟึ่บ—!”
เสียงลมแหวกอากาศดังชัดกว่าคนอื่น
ดาบหยุดนิ่งในอากาศ
นิ่งเกินไป
เหมือนมีบางอย่างกดมันเอาไว้
“…”
เสี่ยวชวนชะงัก
เขารู้สึกได้
พลังบางอย่าง…ไหลผ่านแขน
ไม่ใช่ลมปราณปกติ
มัน…หนืดกว่า
เย็นกว่า
“ดี…”
เสียงหนึ่งกระซิบ
“…เ้ากำลังเรียนรู้”
เสี่ยวชวนเบิกตาเล็กน้อย
หัวใจเต้นแรงขึ้น
“ไม่…”
เขาพึมพำเบา ๆ
พยายามดึงดาบกลับ
แต่ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่
เหมือนมันไม่อยากหายไป
“เสี่ยวชวน!”
เสียงอาจารย์เหอดังขึ้น
“ใจลอยอะไรอยู่!”
“ขออภัยขอรับ”
เขารีบตอบ
แต่ในใจ…เริ่มไม่มั่นคง
หลังการฝึก
ผู้คนแยกย้ายเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้
ไม่มีใครเดินเข้ามาหาเขา
แม้แต่หลัวเจิน
เด็กหนุ่มยืนห่างออกไปเล็กน้อย สีหน้าลังเล
เหมือนอยากเข้ามา
แต่ก็ไม่กล้า
เสี่ยวชวนมองเห็น
แต่ไม่ได้พูดอะไร
เขาหันหลัง
เดินออกไป
เงียบ ๆ
ทางเดินด้านหลังสำนัก
เงียบกว่าปกติ
ลมพัดผ่านเบา ๆ
แต่สำหรับเสี่ยวชวน
มันกลับเย็นกว่าที่เคย
“เ้ารู้สึกใช่ไหม…”
เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง
ชัดกว่าเดิม
ใกล้กว่าเดิม
“…พลังนั้น”
เสี่ยวชวนหยุดเดิน
“ออกมา”
เขาพูดเสียงต่ำ
ไม่มีคำตอบ
แต่—
ภาพแวบเข้ามาอีกครั้ง
เื
มือที่เปื้อนเื
และความรู้สึกนั้น
ความรู้สึกที่…ทำให้เขาหายใจแรงขึ้น
“แค่ครั้งเดียว…”
เสียงกระซิบ
“…เ้าจะเข้าใจ”
เสี่ยวชวนกัดฟัน
“ข้าไม่้ามัน”
“โกหก…”
เสียงนั้นหัวเราะเบา ๆ
“…เมื่อคืน เ้าเกือบฆ่ามันแล้ว”
ภาพจางหลงที่กำลังดิ้น
ใบหน้าที่หวาดกลัว
แวบเข้ามา
หัวใจของเขากระตุก
และลึกลงไป—
มีบางอย่าง “อยากย้อนกลับไป”
เสี่ยวชวนกำหมัดแน่น
“หุบปาก!”
เสียงของเขาดังขึ้น
สะท้อนในความว่างเปล่า
แต่เสียงนั้น…เงียบลงเพียงชั่วครู่
เหมือนกำลังรอ
“ดูเหมือนเ้าจะยังไม่หายดีนะ”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เสี่ยวชวนเงยหน้า
เย่หาน
ยืนอยู่ไม่ไกล
ไม่รู้ว่าเขามาั้แ่เมื่อไหร่
“ขอรับ?”
“สีหน้าเ้า…ไม่เหมือนคนปกติ”
เย่หานเดินเข้ามาช้า ๆ
สายตาคมกริบ
“เมื่อคืน…เ้าทำอะไรลงไป”
เสี่ยวชวนเงียบ
“ตอบมา”
น้ำเสียงกดดันขึ้น
“…มีปากเสียงเล็กน้อยขอรับ”
เย่หานจ้องเขานาน
เงียบ
นานจนเหมือนเวลาเดินช้าลง
“ข้าจะถามอีกครั้ง”
เสียงของเขาเย็นลง
“เ้าควบคุมตัวเองได้หรือไม่”
คำถามนั้น
แทงเข้ามาตรง ๆ
เสี่ยวชวนชะงัก
คำตอบอยู่ในหัว
แต่เขาไม่กล้าพูดออกมา
“…ได้ขอรับ”
คำโกหก
ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้
เย่หานยิ้มเล็กน้อย
แต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่อบอุ่น
“ดี”
เขาพูด
“เพราะถ้าเ้า ‘ควบคุมไม่ได้’ ”
เขาหยุด
เว้นจังหวะ
“…สำนักก็จะควบคุมเ้าแทน”
ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง
หนัก
กดดัน
“จำเอาไว้”
เย่หานหันหลัง
“ข้ากำลังมองเ้าอยู่”
เสี่ยวชวนยืนอยู่ที่เดิม
ไม่ขยับ
ลมหายใจหนักขึ้น
“เ้ากลัว…”
เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง
“…กลัวว่าจะเสียตัวตน”
เงียบ
“…แต่ยิ่งเ้ากลัว”
เสียงนั้นกระซิบใกล้หู
“…เ้าก็ยิ่งอ่อนแอ”
มือของเสี่ยวชวนสั่น
เขามองไปที่ฝ่ามือของตัวเอง
ภาพเมื่อคืนยังคงติดอยู่
ความรู้สึกนั้น
ยังไม่หายไป
“ข้า…”
เขาพึมพำ
“…ควบคุมได้”
แต่แม้เขาจะพูดออกมา
ในใจลึก ๆ
เขารู้ดี
ว่ามันไม่จริง
และในที่ที่ไม่มีใครเห็น
เงาของเขา
บิดเบี้ยวเล็กน้อย
เหมือนมีบางอย่าง
กำลัง “ตื่นขึ้น”
อย่างช้า ๆ
และเงียบงัน
ค่ำคืนของนครเทียนหลิงเงียบกว่าปกติ
แสงไฟจากตะเกียงเรียงรายไปตามถนนหิน ทอดเงายาวสลับกันไปมา
ลมเย็นพัดผ่านอย่างแ่เบา
แต่สำหรับเสี่ยวชวน
คืนนี้…ไม่ปกติ
เขานั่งอยู่ในห้องมืด
ไม่มีตะเกียง
ไม่มีแสงไฟ
มีเพียงความเงียบ
และลมหายใจของตัวเอง
“เ้ายังต้านอยู่…”
เสียงนั้นดังขึ้น
ชัดเจนกว่าทุกครั้ง
เหมือนมันอยู่ “ในตัวเขา”
“…แต่เ้าจะต้านได้อีกนานแค่ไหน”
เสี่ยวชวนลืมตาขึ้นช้า ๆ
ความมืดไม่ได้ทำให้เขามองไม่เห็น
กลับกัน
มันทำให้เขา “รู้สึก” ชัดขึ้น
หัวใจเต้น
เืไหล
และ…
ความหิว
“…ข้าไม่้ามัน”
เขาพูดเสียงแ่
“โกหก”
เสียงนั้นตอบทันที
“วันนี้ตอนฝึก…เ้ารู้สึกใช่ไหม”
ภาพในลานฝึกแวบเข้ามา
ดาบที่เร็วขึ้น
พลังที่หนักขึ้น
ความรู้สึกที่ต่างออกไป
เสี่ยวชวนกำหมัดแน่น
“นั่นไม่ใช่ข้า”
“แต่มันคือเ้า”
เสียงนั้นหัวเราะเบา ๆ
“…ตัวจริงของเ้า”
เงียบ
ความเงียบที่อึดอัด
เสี่ยวชวนลุกขึ้นยืน
เขาไม่อยากอยู่ในห้องนี้อีก
ไม่อยากอยู่กับเสียงนี้
เขาผลักประตูออก
ลมเย็นปะทะใบหน้า
แต่ความรู้สึกในอก…ยังคงร้อน
ถนนด้านหลังสำนักเงียบสนิท
ไม่มีผู้คน
มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขา
และเงาที่ทอดยาวตามพื้น
“ออกไป…”
เสียงนั้นกระซิบ
“…ออกไปหาอะไรสักอย่าง”
เสี่ยวชวนหยุดเดิน
“…อะไร”
“เหยื่อ”
คำตอบนั้นสั้น
แต่ทำให้หัวใจเขากระตุก
“ข้าไม่ใช่สัตว์”
“แต่เ้าหิว”
เงียบ
เสี่ยวชวนไม่ตอบ
แต่ร่างกายของเขา
กลับเริ่มเคลื่อนไหว
ช้า ๆ
เหมือนถูกบางอย่าง “ดึง”
เขาออกจากเขตสำนัก
ผ่านตรอกแคบ
เข้าสู่ส่วนที่เงียบกว่าของเมือง
ที่ที่ไม่มีใครสนใจ
ที่ที่…เหมาะกับบางอย่าง
เสียงฝีเท้าอีกชุดดังขึ้น
ไม่ไกล
เสี่ยวชวนหยุด
หูของเขาจับเสียงได้ชัดเจน
มากกว่าปกติ
“ทางนี้ไม่มีใคร…”
เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ
ต่ำ
ไม่น่าไว้ใจ
เสี่ยวชวนขยับเข้าไปใกล้
ช้า
เงียบ
ภาพที่เห็นทำให้เขาชะงัก
ชายสามคน
กำลังล้อมเด็กหนุ่มอีกคน
ศิษย์สำนักย่อย
ดูอ่อนแอกว่า
“ข้าบอกแล้วไง เอาของมา”
“ข้าไม่มีจริง ๆ …”
เสียงสั่น
“ไม่มี?”
เสียงหัวเราะ
“งั้นก็ต้องจ่ายอย่างอื่น”
มือของหนึ่งในนั้นยกขึ้น
กำลังจะฟาดลง
ในวินาทีนั้น—
บางอย่างในตัวเสี่ยวชวน “ขยับ”
“โอกาส…”
เสียงนั้นกระซิบ
“…ไม่มีใครเห็น”
หัวใจของเขาเต้นแรง
“แค่ฆ่า…”
ลมหายใจของเขาหนักขึ้น
ภาพในหัว
เื
เสียงกรีดร้อง
ความรู้สึกนั้น…กลับมา
แรงกว่าเดิม
“ไม่…”
เขากัดฟัน
พยายามหันหลัง
แต่—
เสียงร้องของเด็กหนุ่มดังขึ้น
“อย่า—!”
เพี๊ยะ!
เสียงกระแทก
เสี่ยวชวนหยุด
มือกำแน่น
“ฆ่ามัน…”
เสียงนั้นดังขึ้น
ชัด
หนัก
“…แล้วเ้าจะช่วยมันได้”
คำพูดนั้น
แทงเข้ามา
“ช่วย…”
เสี่ยวชวนเงยหน้า
สายตาเปลี่ยนไป
ในวินาทีนั้น—
เขาขยับ
“ฟึ่บ—!”
ร่างของเขาหายไปจากจุดเดิม
โผล่อีกที
อยู่ตรงกลางวง
“อะไร—!?”
ชายคนหนึ่งร้อง
แต่ยังไม่ทันตั้งตัว—
หมัดของเสี่ยวชวนพุ่งเข้าใส่
“ตุบ!”
ร่างนั้นกระเด็น
กระแทกกำแพง
นิ่ง
อีกสองคนชะงัก
“เ้าเป็ใคร—!?”
คำถามไม่ทันจบ
เสี่ยวชวนก็เข้าถึงตัว
เร็ว
เกินไป
มือของเขาคว้าคออีกคน
ยกขึ้น
เหมือนเมื่อคืน
“อั่ก—!”
เสียงดิ้นรน
เสี่ยวชวนมอง
นิ่ง
ว่างเปล่า
เสียงในหัว…เงียบลง
เหมือนกำลัง “เฝ้าดู”
“ปล่อย—!”
อีกคนพุ่งเข้ามา
เสี่ยวชวนหัน
ตาแดงขึ้นเล็กน้อย
มืออีกข้างยกขึ้น
รับหมัด
แล้ว—
บิด
“กร๊อบ—!”
เสียงกระดูกดัง
ชายคนนั้นร้องลั่น
ล้มลง
ดิ้น
เสี่ยวชวนไม่สนใจ
สายตาของเขาอยู่ที่คนในมือ
ลมหายใจของอีกฝ่ายเริ่มขาด
“ฆ่า…”
เสียงนั้นกระซิบ
เบา
แต่หนัก
หัวใจของเสี่ยวชวนเต้นแรง
แรงจนเจ็บ
“แค่…นิดเดียว…”
มือของเขา
เริ่มออกแรง
ดวงตาของอีกฝ่ายเบิกกว้าง
ความกลัว
ชัดเจน
และในวินาทีนั้น—
เสี่ยวชวน…รู้สึก
ความรู้สึกที่เขาไม่ควรรู้สึก
มัน…
“ดี”
เขาชะงัก
“…”
เสียงนั้นหัวเราะ
“…ใช่แล้ว”
แรงบีบเพิ่มขึ้น
อีกนิดเดียว
แค่อีกนิดเดียว—
“พอ!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
ไม่ใช่เสียงเดิม
เป็เสียงของหลินเยว่
“พี่ชวน…”
ภาพของนางแวบเข้ามา
รอยยิ้ม
สายตา
ความอบอุ่น
เสี่ยวชวนสะดุ้ง
มือหยุด
“…ไม่”
เขาปล่อยทันที
ร่างในมือร่วงลงกับพื้น
ไอรุนแรง
หายใจหอบ
เสี่ยวชวนถอยหลัง
ลมหายใจหนัก
มือสั่น
เขามองไปที่ทั้งสามคน
หนึ่งสลบ
หนึ่งแขนหัก
อีกคน…เกือบตาย
“ข้า…”
เสียงของเขาสั่น
“ข้าทำอะไร…”
“เ้าหยุดเอง…”
เสียงนั้นพูด
นิ่ง
“…แต่เ้าก็รู้แล้ว”
เงียบ
“…ว่ามันรู้สึกยังไง”
เสี่ยวชวนกำหมัดแน่น
หัวใจยังเต้นแรง
ความรู้สึกนั้น…
ยังไม่หายไป
“ไป…”
เสียงนั้นกระซิบ
“…ครั้งหน้าจะง่ายกว่านี้”
เสี่ยวชวนหันหลัง
แล้วเดินออกไป
เร็ว
เหมือนหนี
เด็กหนุ่มที่ถูกช่วยไว้
นั่งอยู่กับพื้น
มองตาม
สายตาเต็มไปด้วยความกลัว
ไม่ต่างจากพวกนั้น
เมื่อเสี่ยวชวนกลับถึงบ้าน
เขาหยุดอยู่หน้าประตู
นาน
ก่อนจะผลักเข้าไป
“พี่ชวน?”
เสียงของหลินเยว่ดังขึ้น
เหมือนเดิม
ปกติ
เกินไป
เสี่ยวชวนไม่ตอบทันที
เขามองนาง
เงียบ
และอีกครั้ง—
ความคิดนั้น
แวบเข้ามา
“ถ้าฆ่า…”
หัวใจเขากระตุกแรง
“…จะได้มากแค่ไหน”
“พี่ชวน?”
นางเรียกอีกครั้ง
ใกล้ขึ้น
เสี่ยวชวนถอยหลังทันที
“…อย่าเข้ามา”
เสียงของเขา
ต่ำ
และสั่น
หลินเยว่ชะงัก
“เกิดอะไรขึ้น…”
เสี่ยวชวนส่ายหัว
ไม่มอง
“ข้า…ขออยู่คนเดียว”
เขารีบเดินผ่านนาง
เข้าไปในห้อง
ปิดประตู
เสียงดัง
ปัง
เงียบ
ด้านนอก
หลินเยว่ยืนอยู่
นิ่ง
ไม่เข้าใจ
แต่รู้สึกได้
ว่า…
พี่ชายของนาง
กำลัง “ห่างออกไป”
ภายในห้อง
เสี่ยวชวนทรุดตัวลง
หายใจแรง
มือสั่น
“ข้าเกือบ…”
เสียงนั้นดังขึ้นอีก
นุ่ม
เย็น
“…แต่ครั้งหน้า”
เงียบ
“…เ้าจะไม่หยุด”
เสี่ยวชวนหลับตาแน่น
“ไม่…”
แต่คำปฏิเสธ
เบาลง
กว่าครั้งก่อน
มาก
และในความมืดนั้น
บางอย่าง
กำลังเติบโต
ไม่ใช่แค่พลัง
แต่เป็…
“ความ้า”
ที่เขา
เริ่มปฏิเสธไม่ได้
8K
