นารุมิ ซาโตรุ เป็นักเขียนนิยายชื่อดังที่ขายนิยายแนวแฟนตาซีได้ 8แสนเล่มในเื่แรกของเขา
ในฤดูใบไม้ผลิ
''คุณซาโตรุครับ คุณคิดยังไงกับการได้รับรางวัล หนังสือขายดีครับ แล้วคุณคิดว่า คุณจะทำอะไรต่อ เกี่ยวงานเขียนครับ''
เสียงกล้องถ่ายภาพดัง ไม่ขาดสาย และดวงตาที่จับจ้อง มาทางนี้
ผมรู้สึกดีมากเลยนะครับ กับการที่ได้รับรางวัลนี้ ผมไม่คิดเลยว่าผมจะมาถึงจุดนี้ได้เลย ผมพยายามหาวิธีการเขียนใหม่ๆทำให้นิยายผมออกมาทำให้ผู้อ่านทุกท่านสนุกกับมันให้มากที่สุด และผมดีใจมากเลยครับ ที่ทุกคนได้อ่านมันและมีความสุขกับมัน ผมจะพยายามเขียน ต่อไปครับ
เสียงถ่ายภาพดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปรบมือ
''ซาโตรุ''
เสียงของของ บรรณาการ ของผมเรียกผม ก่อนที่ผมจะออกจากห้อง
มีอะไรหรอกครับ คุณซูซูกิ
ผมหันหน้ากลับไปแล้ว ถามคุณ ซูซูกิ
คือเื่ งานของคุณนั่นล่ะครับ คือว่า คนเข้ามาติดต่อ เื่ของคุณไปทำมังงะ ครับคุณคิดว่ายังไงครับ คือเื่เงิน....
อ่อถ้าเื่มังงะนั้นเดี่ยวผมจะลองไปคิดดูนะครับ แล้วไว้คุณกันนะครับ
(ผมพูดแทรกขึ้นมาทั้งที เพราะ บรรณาการ ของผม เขาสนใจเื่เงินมาก ผมไม่ค่อยจะชอบเขาเท่าไร เขาทำเหมือนผมเป็แค่ตัวหาเงินให้เขาเท่านั้น)
อ่อได้ครับ
อ๊าา~ ถึงบ้านสักที พี่กลับมาแล้วหรอ
เสียงเด็กผู้หญิง เสียงนั้นน่าอัศจรรย์เกินพรรณนาราวกับบทเพลงที่บรรเลงโดยเหล่าเทพ ดวงตาที่จ้องตรงมาทางนี้มีสีม่วงงามราวกับอัญมณีที่เจียระไนแล้ว
เส้มผมสีอ่อนจางของเธอ สีชมพูดอ่อนสวย
สิ่งที่เธอสวมคลุมไว้คือ ผ้ากันเปื้อน ถูกตกตกแต่งด้วยระบาย ตามขอบ สีชมพู
เด็กคนนี้คือน้องสาวของผม เธอชื่อ อายากะ「彩佳」
อื้ม กลับมาแล้ว อายากะ แล้ว อาสึกะกลับมาแล้วหรอ ?
อ่อพี่เขายังไม่กลับมาเลยค่ะ เห็นบอกว่า น่าจะกลับสัก3ทุม หนูเตรียมนํ้าไว้ให้แล้วนะ ไปอาบก่อนเลยก็ได้นะ
อื้มขอบคุณนะ
ผมตอบกลับไป แล้ว อายากะก็ยิ้มตอบกลับมา ผมก็ยิ้มตอบกลับไปแล้วก็ตรงไปที่ห้องอาบนํ้า
''ผ่านไปสักครู่''
อายากะพี่กลับมาแล้ว แล้วพี่ชายกับมาหรือยัง ?
เสียงของ อาสึกะ น้องสาวอีกคนนึ่งของผม ดังมาจากหน้าประตูบ้าน
ผมออกจากอ่างแล้วจะกลับไปที่ห้องของตัวเอง พอเปิดประตูออกไปก็ไปชนกับเด็กผู้หญิงคนนึ่ง ดวงตาสีเหลือง เหมือนกับใบไม้อ่อน สีผมของเธอสีดำสวยมาก
เอ่อขอโทษค่ะ .....
อ่อไม่เป็ไร .....
....
....
เธอมองจากหน้าผม ค่อยๆลงไป จากถึงด้านล่าง จากนั้นเธอก็หน้าแดงกํ่าเหมือนแอบเปิ้น แล้วเอามือมาปิดตาไว้
ขะขะขอโทษด้วยค่ะ จากนั้นเธอก็วิ่งไปที่ห้องรับแขก โดยไว
ผมก็เข้าไปที่ห้องตัวเอง เพื่อที่จะเปลี่ยนชุดแล้วไปกินข้าว
ผมเดินมาที่ห้องรับแขก เพื่อที่จะกินข้าว เห็นเด็กคนนั้น มองมาทางผมแล้ว ก้มหน้าโดยทัน แก้มแดงนิดๆ
อ่าว โทเอะจังเป็อะไรหรอ ? (อาสึกะ)
ป่าวๆ ไม่มีอะไรไม่มองอะไรเลย อ่ะอ่ะไม่ใช่นะ
????
ฮ่าๆเธอแปลกๆนะ อื้มๆช่างเถอะ มากินข้าวกัน พี่ก็รีบมานั่งสิ
ผมมองไปที่โต๊ะ มี อาหารเต็มโต๊ะไปหมด วันนี้ทำไมทำเยอะจัง อายากะ ?
อ่าวก็พี่ได้รางวัล หนังสือขายดีนิ ก็ต้องฉลองหน่อยสิ
อ่อหรอ
อ๊า อิ่มแล้วๆ พี่จะไปทำงานต่อแล้วนะ ตามสบายเลยนะ
จากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้อง ของตัวเองเพื่อจะเขียนนิยาย ต่อ ผมนั่งครุ่นคิด เนื้อเื่ ในนิยายจากนั้น ผมก็เริ่มง่วงขึ้นมา ผมแถบไม่ได้นอนเลยั้แ่ 2วันก่อน ผมก็เล่น งีบหลับบนโต๊ะเลย เพราะลุกไม่ไหวแล้ว เพราะง่วงมาก
มีแสงบ้างอย่างปกคุม ตัวผมในขณะที่หลับอยู่ แสงระยิบระยับรวบๆตัวผม
มีเสียงบ้างอย่างเข้ามาในหัวผม
''เธอเชื่อในโชคชะตามั้ง สิ่งที่ทำให้เราได้เจอกันอีกครั้งนั้น เป็เื่ที่ดีจริงๆ แม้ในเวลานี้จะเป็สถานการณ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ก็ดีแล้วที่เธอกลับมาหาฉัน ฉันจะรอเธอนะ ซาโตรุ ''
อื้ม.......
ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา ผมนั่งอยู่บนเกวียน มองไปรอบๆ มีเด็กๆ ที่เสื้อผ้าขาดๆนั่งอยู่บนรถ5-6คนได้
เอ๋? ที่นี้ที่ไหนกัน
จากนั้นก็มีเสียงะโมาจากคนด้านล่างเกวียน เป็เหมือนทหาร พูด ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นแต่ผมฟังเขาออก
เงียบๆไป !!
จากนั้นผมก็โดนตบเข้าเต็มหน้า ลงไปโดน เด็กผู้หญิง ข้างๆ
เจ็บจัง นี้มันไม่ใช่ฝันแล้ว เจ็บ ทำไมทำกันแบบนี้
เด็กผู้หญิงข้างผม เข้ามาดูหน้าของผม แล้วลูบเบาๆ มือของเธอนั้นนุ่มมากและอบอุ่นมาก
ขอบคุณนะ ผมหันไปมองที่เด็กคนนั้น ดวงตาของเธอสีฟ้า สว่างสวยงาม สีผมสีอ่อนขาวๆอ่อนสว่างสวย
ส่วมชุดขาดหลุดรุย กลิ่มไม่ค่อยดีหนัก
ผม สับสมกับสิ่งที่เกินขึ้น ในตอนนี้ ผมพยายามนั่งคิด อย่างใจเย็น เราหลับไปขณะกำลังเขียนนิยายอยู่ในห้อง แล้วจากนั้น ก็มาตื่นที่นี้ ที่นี้มันไม่ใช่โลก ที่เราอยู่แน่ๆ ภาษาที่นี้ก็ไม่ใช่ ภาษาญี่ปุ่น แต่เราฟังเข้าใจ จากนั้นผมสังเกตเห็น ร่างกายของตัวเอง
( นี้มันอะไรกัน!! )
ทำไมร่างกายเรา เล็กแบบนี้ล่ะ เรา กลับเป็เด็กงั้นหรอ ?
บ้าน่า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
รถเกวียน หยุดลง มีเสียงบ้างอย่างมาจากด้านหน้าเกวียน เป็เสียงกรีดร้องของผู้หญิง
พวกมันเข้ามาแล้ววว อ๊าาาาาากกกกกก
เสียงทหาร กรี๊ดร้องขึ้น ผมไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ทหารคนนึ่งมาที่หลังเกวียนเราแล้วจับเด็กผู้หญิงที่นั่งข้างๆผมออกไป
เด็กคนนั้นดิ้น สุดแรงแต่ก็สู้ทหารไม่ได้
มานี้! อีเด็กเวร ไปเป็ตัวล่อให้พวกเราชะ
ก่อนที่เธอจะถูกพาลงไป ทหารก็ถูก ตัวอะไรบ้างอย่างลากออกจากเกวียนไป
อ๊าาาาาาาาาาาา!
(..นั้นมันอะไรกัน.. ?)
ผมไม่เข้าใจว้าเกิดอะไรขึ้น
หลังจากนั้น มีหมาป่าตัว สูง1เมตรกว่าๆ หลายตัวยืนอยู่ด้านนอกเกวียน มันะโมาลาก เด็กในรถคนนึ่งไป เด็กทั้งในรถใมาก กลัวแบบไปรวมกับอยูด้านในสุดของเกวียน ผมทำอะไรไม่ถูก ขยันไม่ได้เลย จากนั้นหมาอีก3ตัวก็ะโเข้ามาในเกวียน แล้ว พาเด็กไปอีก3คน เหลือผมกับเด็กสาวคนนั้น ผมเริ่มขยับไปด้านในของเกวียน แล้วค้นหาในกล่องที่ว่าอยู่ในเกวียน
กร๊ดดดดด ไม่นะๆ
มีหมาป่าเข้ามาไปที่เด็กสาวคนนั้น จากนั้นผมก็หาดาบที่ทำด้วยโลหะ ดูไม่ค่อยคมเป็ดาบที่คุณภาพไม่ดีเอาสะเลย จากนั้นผมก็วิ่งเข้าไปช่วยเด็กคนนั้นแล้ว แทงดาบไปที่ตัวหมาป่า และหมาป่าก็ปล่อยเด็กคนนั้น แล้วหมาป่าก็ร้องดัง
แอ๊งๆๆ แต่ดูเหมือนดาบจะ แทงเข้าไปไม่ลึกเลย หนังของหมาป่าตัวนี้ หนามาก มันเริ่ม ขู่ผม แล้วกระโจน เข้าใส่ผม ผมถูกหมาป่า เข้าจู่โจม พยายามจะกัดผม ผมพยายามดันมันออกไป แต่แรงหมาตัวนี้ เยอะมาก
ถ้าเราไม่ได้มีร่างกาย เล็กแบบนี้คงจะพอไหว แต่นี้ บ้าเอ้ย ฉันจะมาตายที่นี้หรอ !
เสียงม้าหลายตัว เข้ามาใกล้ มีคนตรงมาทางนี้ แล้วฟันหัวหมาป่าขาดเป็สองท่อนในทันที เืของหมาป่า กระเด็นใส่ ผมเต็มๆ
ไม่เป็ไรใช่ไหม ?
เสียงคุณลงคนนึ่ง ส่วมเกาะแบบจัดเต็ม ทั้งชุด ทำให้ไม่เห็นหน้าของเขา
ขอบคุณมากครับ ...
เอาล่ะอยู่ในนี้ไปก่อนอย่าออกมานะ
จากนั้นทหารใส่ชุดเกาะทั้งชุดแบบจัดเต็มคนนั้นก็ออกไปจากเกวียน
ผมเช็ดเืออกจากหน้าของตัวเอง แล้วเข้าไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้น ผมจ้องมองไปที่เด็กคนนั้น แล้วได้เห็นชุดของเธอขาดจากการโดนหมาป่ากัด จนแถบไม่เหลือความเป็ชุดเลย เด็กคนนั้นกอดหน้าอกตัวเองเอาไว้ ผมก็หน้าแดงกํ่า และถอดเสื้อของตัวเองออกแล้วส่งให้เด็กคนนั้นเปลี่ยน
ไม่เป็ไรหรอกค่ะ
ไม่ครับรับไปใส่เถอะ
ขอบคุณค่ะ
ผมหันหลัง ให้เด็กคนนั้น ใส่เสื้อ
ค่ะขอบคุณมากนะค่ะสำหรับเสื้อผ้า
ผมกันกลับไป
''อ่อไม่เป็ไรครับ'' *////*
ขอบคุณมากนะค่ะที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ขอบคุณท่าน.....
อ่อผมชื่อ ซาโตรุครับ
'' ซาโตรุ '' ? คุณไม่ได้มาจากกูลเลียน หรอค่ะ ชื่อของคุณ มันแปลกๆนะค่ะ
กูลเลียน?
ค่ะ มันคือเมือง หลวงของทวีปที่3ค่ะ แล้วทำไมคุณถึงถูกจับมาเป็ทาส ของกูลเลียนหรอค่ะทำผิดกฎหมายหรอค่ะ?
ทาส? ผมไม่ค่อยแน่ใจครับ
หรอค่ะ?
เธอทำท่าสังสัย เล็กน้อย
อ่อใช่ฉันชื่อลุนค่ะ
ชื่อน่ารักดีนะครับ
งั้นหรอค่ะขอบคุณมากค่ะ เป็ชื่อที่ พ่อฉันตั้งให้ค่ะ เขาเป็ชาวประมง ในลูเนีย ค่ะ เขาตายไปเมื่อ2ปีก่อน เพราะโรคร้ายค่ะ
เอ่อขอโทษนะครับ ผมขอโทษจริงๆ
?เอ่ ขอโทษทำไมกันค่ะ
อ่อถ้าไม่คิดอะไรมากก็ไม่เป็ไรครับ เอ่อคือแล้วที่ว่าทาสนะครับ คุณลุนเป็ทาสเพราะอะไรหรอกครับ
หลังจากพ่อของฉันตาย ฉันก็ต้องอยู่คนเดี่ยว และวันนึ่งฉันออกไปหาของในเขา ฉันก็โดน พวก นักล่า ทาส จับมาขายค่ะ
(น่าสงสาร นี้มันบ้าอะไรกันจับเด็กตัวเล็กๆแบบนี้มาเป็ทาส โลกนี้มันบ้าอะไรกัน)
คงลำบากมากเลยสินะครับ
อ่าวไม่เป็ไรแล้วออกมาได้แล้วแล้ว หนุ่มน้อยสาวน้อย คุยอะไรกัน ทั้งคนกับหลังสู้กันอยู่ด้านนอกหืม เดี่ยวมดก็ขึ้น หรอก
-////- ผะผะผมไม่ได้.... (ควันออกหัว ฟุๆ)