วันนี้เป็วันที่สี่ที่เสิ่นฟานิพักอยู่ที่บ้านของกู้ซื่อเหิง ในที่สุดกู้ซื่อเหิงก็ค้นพบว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เก่งกาจแบบธรรมดาเลยจริง ๆ
วันแรก เสิ่นฟานิออกไปข้างนอกั้แ่เช้าและกลับมาตอนค่ำ ทั้งคู่แทบไม่ได้เผชิญหน้ากันเลย
วันที่สอง ตอนที่กู้ซื่อเหิงตื่นนอน เขาพบว่าในห้องครัวมีของเพิ่มขึ้นมาหลายอย่าง ทั้งชุดชงกาแฟชุดใหม่เอี่ยม เมล็ดกาแฟเยอร์กาเชฟเฟ [1] จากเอธิโอเปียแบรนด์หรูหนึ่งกล่อง ซึ่งถ้ากู้ซื่อเหิงจำไม่ผิด กาแฟของแบรนด์นี้ราคาน่าจะประมาณ 500 หยวนได้ และเครื่องบดกาแฟแบบมือหมุน ชั้นวางในตู้เย็นที่เคยว่างเปล่าถูกเติมจนเต็ม ทั้งผักออร์แกนิก ผลไม้สด เนื้อสัตว์ ไข่ และนมชนิดต่าง ๆ ไปจนถึงน้ำแร่ที่มีฉลากภาษาฝรั่งเศสวางอยู่ขวดหนึ่ง
กู้ซื่อเหิงยืนจ้องตู้เย็นตาค้างอยู่นาทีเต็ม ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความวีแชทหาแม่เงียบ ๆ [แม่ครับ คุณเสิ่นฟานิคนนี้เขามีอาการรักสะอาดแถมยังเป็โรค OCD [2] ทำหรือเปล่า?]
แม่กู้ตอบกลับในทันที [ทำไมล่ะ เขาเริ่มเก็บกวาดบ้านแล้วเหรอ?]
[แม่รู้ได้ยังไงครับ?]
[อาสะใภ้เล่าให้ฟังน่ะ เด็กคนนี้รักความสะอาดมาั้แ่ไหนแต่ไร เห็นอะไรเลอะเทอะไม่ได้เลย] ตามด้วยสติกเกอร์รูปปิดปากหัวเราะยาวเป็พรืด [เสวยสุขไปเถอะลูกรัก นี่มันบริการพ่อบ้านระดับพรีเมียมแถมยังฟรีด้วยนะ!]
กู้ซื่อเหิงยังไม่ทันได้ตอบ ข้อความถัดมาก็เด้งตามมาอีก [แถมยังหล่ออีกต่างหาก ลูกคิดดูสิถ้าเขาใส่ชุดพ่อบ้านรัด ๆ ต้องเซ็กซี่มากแน่ ๆ ลูกชายแม่ รีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้ซะ!]
กู้ซื่อเหิงกลอกตาพลางยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า คุณแม่บ้านอื่นไม่เป็ยังไง แต่คุณแม่บ้านนี้สนับสนุนให้ลูกชายมีแฟนมากสุด ๆ ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย คุณนายกู้ก็ได้หมด
วันที่สาม เื่ที่เกินเบอร์ยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น คอมพิวเตอร์ของเขานับั้แ่ซื้อมาก็มีอาการกระตุกมาตลอด ใช้เวลาเปิดเครื่องสามนาที เปิดเว็บหนึ่งนาที และตอนไลฟ์สดก็มักจะหลุดบ่อย ๆ เขาชินกับมันเสียนานแล้ว ถ้าค้างก็แค่รีสตาร์ท ถ้ารีสตาร์ทไม่หายก็ตบไปสองที นี่คือสามเคล็ดลับวิชาในการใช้คอมพิวเตอร์ของเขา
คืนนั้นตอนที่เขากำลังจะเริ่มไลฟ์ คอมพิวเตอร์ก็เกิดอาการค้างสนิท พัดลมหมุนเสียงดังวึ่ง ๆ แต่หน้าจอนิ่งไม่ขยับ ขณะที่เขากำลังจะเริ่มวิชาตบ เสิ่นฟานิก็เดินผ่านมาพอดี
“คอมฯค้างเหรอครับ?” เสิ่นฟานิหยุดฝีเท้า
“ครับ โรคเก่าน่ะครับ” กู้ซื่อเหิงเงื้อมือขึ้น “ตบสักสองสามทีเดี๋ยวก็หาย”
มือเขายังไม่ทันตกลงไป เสิ่นฟานิก็เดินเข้ามาโน้มตัวลงมองหน้าจอ
“ฮาร์ดดิสก์ใกล้เต็มหรือเปล่าครับ?”
“เอ๋? ก็น่าจะนะครับ” กู้ซื่อเหิงเกาหัว “ผมเซฟวิดีโอไลฟ์สดไว้เยอะมาก ยังไม่ได้ลบทิ้งเลย”
เสิ่นฟานิไม่พูดพร่ำทำเพลง เขานั่งลงข้างกู้ซื่อเหิงทันที นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดไม่กี่ครั้ง กู้ซื่อเหิงมองมือที่กำเมาส์นั้นวาดไปมา หน้าจอก็ปรากฏหน้าต่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเด้งขึ้นมาทีละอัน
“วิดีโอพวกนี้คุณอัปโหลดไปเก็บไว้ในคลาวด์ได้ครับ ในเครื่องเก็บไว้แค่ของเดือนล่าสุดก็พอ” เสิ่นฟานิพูดพลางขยับมือไม่หยุด “แล้วก็ รายการโปรแกรมตอนเริ่มเปิดเครื่องของคุณมันเยอะเกินไป ปิดซอฟต์แวร์พวกนี้ทิ้งได้เลย ส่วนแคชของเบราว์เซอร์ก็ควรล้างบ้าง สะสมไว้ตั้งสิบกว่ากิกะไบต์แล้ว”
กู้ซื่อเหิงมองการจัดการที่ลื่นไหลราวกับสายน้ำด้วยความตะลึงพรึงเพริดจนลืมพูดไปชั่วขณะ
สิบนาทีต่อมา เสิ่นฟานิก็เลื่อนคอมพิวเตอร์กลับมาตรงหน้าเขา
“เรียบร้อยแล้วครับ ลองรีสตาร์ทดู”
กู้ซื่อเหิงทำตาม คราวนี้ใช้เวลาเปิดเครื่องเพียงยี่สิบวินาที พอเปิดเบราว์เซอร์ หน้าเว็บก็เด้งขึ้นมาทันใจ ลื่นไหลราวกับเปลี่ยนเครื่องใหม่
เขาอ้าปากค้าง สายตาที่มองเสิ่นฟานิเริ่มมีประกายระยิบระยับ
“เสิ่นฟานิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณคือคนที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย”
เสิ่นฟานิเลิกคิ้ว “ผมก็แค่ล้างเครื่องให้เฉย ๆ ครับ”
“ไม่แค่นั้นหรอกครับ!” กู้ซื่อเหิงชูนิ้วขึ้นมานับ “คุณทั้งเก็บกวาดบ้าน ซื้อกับข้าว ทำกับข้าว แถมยังซ่อมคอมพิวเตอร์เป็อีก! คุณมันพวกสารพัดประโยชน์ชัด ๆ!”
เสิ่นฟานิกระตุกมุมปากที่หาได้ยาก ดูเหมือนอยากจะยิ้มแต่ก็ฝืนไว้
“เื่พวกนี้ไม่ใช่ทักษะพื้นฐานในการเอาชีวิตรอดหรอกหรือครับ?”
กู้ซื่อเหิง “...”
ทักษะการเอาชีวิตรอดของเขาคงมีแค่การสั่งอาหารดิลิเวอรีกับกดปุ่มรีสตาร์ทเท่านั้นแหละ
วันที่สี่ หรือก็คือวันนี้ กู้ซื่อเหิงตัดสินใจที่จะตอบแทนรูมเมทสารพัดประโยชน์คนนี้เสียหน่อย
วิธีตอบแทนของเขานั้นแสนเรียบง่าย นั่นคือชวนเสิ่นฟานิดื่มเหล้า
ในตู้เย็นมีเบียร์อยู่สองสามกระป๋องที่เขาตุนไว้ก่อนหน้านี้และยังไม่ได้ดื่ม เขาขุดมันออกมาแล้วสั่งกับแกล้มผ่านแอปดิลิเวอรี ทั้งหมูย่าง ถั่วแระญี่ปุ่น และยำแตงกวา ซึ่งล้วนเป็ของโปรดที่เขาชอบกินเป็ประจำก่อนที่เสิ่นฟานิจะมา
ตอนที่เสิ่นฟานิกลับมา กู้ซื่อเหิงจัดการเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะน้ำชาเรียบร้อยแล้ว พร้อมวางเบียร์และกล่องอาหารไว้พร้อมสรรพ
“นี่คือ...?” เสิ่นฟานิมองการเตรียมการนี้แล้วเลิกคิ้วขึ้น
“ขอบคุณที่ช่วยซ่อมคอมพิวเตอร์ให้นะครับ!” กู้ซื่อเหิงกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น “มา ๆ ๆ มานั่งดื่มด้วยกันสักแก้ว ไม่ต้องเกรงใจครับ!”
เสิ่นฟานิมองของบนโต๊ะน้ำชา มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“ของที่คุณสั่งมา ดูเหมือนจะเป็อาหารแช่แข็งนะครับ”
“อาหารแช่แข็งแล้วยังไงล่ะครับ แค่เอาออกมาอุ่นกินแล้วได้แล้ว ทั้งสะดวกและอร่อยออก!” กู้ซื่อเหิงเปิดกระป๋องเบียร์ส่งให้เขา “ถ้าคุณจะเื่มาก ครั้งหน้าคุณก็ทำเองแล้วกัน เดี๋ยวผมรับหน้าที่กินให้เอง”
เสิ่นฟานิรับเบียร์มาแล้วนั่งลงข้างเขา
ทั้งคู่ชนกระป๋องกันทีหนึ่งแล้วต่างคนต่างดื่มไปอึกใหญ่
ความสามารถในการดื่มเหล้าของกู้ซื่อเหิงนั้นเขาเองรู้ซึ้งดี สำหรับเขาแล้วเบียร์ก็ไม่ต่างจากเหล้าแรง ๆ เพียงกระป๋องเดียวหน้าก็เริ่มแดง สองกระป๋องจะเริ่มพูดมาก สามกระป๋อง ไม่มีสามกระป๋องหรอก เพราะหลังจบกระป๋องที่สองเขาก็หมดสติไปแล้ว
แต่วันนี้เขาอารมณ์ดี จึงตัดสินใจจะลองท้าทายขีดจำกัดของตัวเองดู
“คุณรู้ไหม” เขาจิบเบียร์ไปสองอึกแล้วก็เริ่มเปิดบทสนทนา “การดูดวงของผมเนี่ย มันไม่แม่นจริง ๆ นะ ไม่แม่นแบบสุด ๆ เลยล่ะ ทั้ง ๆ ที่ผมมั่นใจมาก ๆ ว่ายังไงก็แม่น แต่ไม่รู้ทำไมผลลัพธ์มันถึงออกมาตรงกันข้ามก็ไม่รู้ อึก”
เสิ่นฟานิเอนหลังพิงพนักโซฟา ถือกระป๋องเบียร์ไว้ในมือพลางมองเขา
“ผมรู้ครับ” เขาพูด
“คุณรู้ได้ยังไงครับ?”
“ผมเคยดูตอนคุณไลฟ์ครับ”
กู้ซื่อเหิงอึ้งไปครู่หนึ่ง เสิ่นฟานิดูไลฟ์ของเขาด้วยเหรอ?
“คุณดูตอนไหนครับ?” เขาถามต่อ
“เมื่อวานครับ” น้ำเสียงของเสิ่นฟานิราบเรียบมาก “คุณบอกว่าชาวราศีตุลจะมีลาภลอยในสัปดาห์หน้า แนะนำให้ไปซื้อหวย จากนั้นในข้อความก็มีคนบอกว่าสัปดาห์ก่อนคุณก็พูดแบบนี้ ผลคือหวยที่พวกเขาซื้อไม่ถูกเลยสักบาทเดียว”
กู้ซื่อเหิง “...”
เขาหยิบเบียร์ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่เพื่อแก้เก้อ
“ก็นะ... ลาภลอยมันไม่จำเป็ต้องเป็หวยเสมอไปหรอกครับ อาจจะเป็การเก็บเงินได้ตามทาง หรือได้รับอั่งเปาก็ได้ เื่การดูดวงน่ะ จะยึดติดตายตัวไม่ได้ ต้องรู้จักประยุกต์ใช้ครับ”
เสิ่นฟานิไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่มองเขาด้วยแววตาที่เหมือนจะแฝงรอยยิ้มบาง ๆ
กู้ซื่อเหิงถูกมองจนทำตัวไม่ถูก จึงจิบเหล้าเข้าไปอีกอึก
“พูดความจริงกับคุณเลยนะ” เขาพิงหลังลงกับโซฟาพลางถอนหายใจ “การดูดวงของผมน่ะ มันคือบั๊กที่สืบทอดมาทางสายเื”
“บั๊กงั้นเหรอครับ?”
“ก็คือช่องโหว่ของระบบนั่นแหละครับ” กู้ซื่อเหิงทำท่าประกอบ “แม่ของผมคุณก็น่าจะรู้จักใช่ไหม? เธอเป็หมอดูที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงเลยละ เธอตรวจดวงให้ผมมาั้แ่เด็ก บอกว่าในดวงของผมมีดาวหัวก้าย [3] ติดมาด้วย เป็คนที่เกิดมาเพื่อทำอาชีพนี้โดยเฉพาะ อนาคตจะเก่งกว่าเธอเสียอีก ผลลัพธ์คืออะไรล่ะ? ผมโตมาจนอายุยี่สิบห้าแล้ว ทายอะไรก็ไม่แม่น พูดอะไรก็ไม่เป็จริง คุณว่านี่ไม่ใช่บั๊กแล้วจะเป็อะไรครับ?”
เสิ่นฟานิฟังอยู่ มุมปากที่ยกขึ้นเริ่มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
“แล้วทำไมคุณยังทำอาชีพนี้อยู่ล่ะครับ?”
“ก็เพราะแม่น่ะสิครับ” กู้ซื่อเหิงพูดอย่างเป็เื่ปกติ “เธอบอกว่าผมต้องทำได้แน่ ๆ แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น เธอเหมือนโดนผีเข้า วัน ๆ เอาแต่เป่าหูผม บอกว่าดาวหัวก้ายของผมยังโคจรไม่ครบรอบ พอครบแล้วเดี๋ยวก็ตาที่สามก็จะเปิดเอง ถ้าผมไม่ทำอาชีพนี้ขึ้นมา เธอคงจะผิดหวังมากแน่ ๆ”
เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า “อีกอย่างอาชีพนี้ก็ดีนะครับ ไม่ต้องนั่งทำงานในออฟฟิศ อยากพูดอะไรก็พูดไป ยังไงก็ไม่มีใครถือเป็จริงเป็จังอยู่แล้ว”
เสิ่นฟานิพยักหน้าแต่ไม่ได้ออกความเห็นอะไร
กู้ซื่อเหิงรู้สึกว่าปฏิกิริยาของเขาดูเฉยเมยไปหน่อย จึงพยายามหาเื่คุยต่อ “อ้อ แล้วคดีของคุณสืบไปถึงไหนแล้วครับ?”
“กำลังสืบอยู่ครับ”
“คดีอะไรครับ? เปิดเผยได้ไหม?”
เสิ่นฟานิมองเขาเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะบอกดีหรือไม่
“คดีเก่าคดีหนึ่งครับ” ในที่สุดเขาก็เปิดปาก “เมื่อห้าปีก่อน มีหมอดูคนหนึ่งถูกฆ่าตาย ฆาตกรยังจับไม่ได้จนถึงตอนนี้”
กู้ซื่อเหิงแทบจะสำลักเบียร์
“หมอดูถูกฆ่าตายงั้นเหรอครับ?!”
เสิ่นฟานิพยักหน้า
“แล้วทำไมเพิ่งจะมาสืบตอนนี้ล่ะครับ? ผ่านมาตั้งห้าปีแล้วนะ”
“เพราะคดีถูกรื้อขึ้นมาทำใหม่ครับ” น้ำเสียงของเสิ่นฟานิยังคงราบเรียบ “เมื่อเร็ว ๆ นี้พบเบาะแสใหม่บางอย่าง”
ิญญานักสืบโซเชียลในตัวกู้ซื่อเหิงเริ่มลุกโชน “เบาะแสอะไรครับ? เกี่ยวกับเื่ดูดวงหรือเปล่า?”
เสิ่นฟานิไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงแค่บอกว่า “ยังอยู่ในระหว่างการสืบสวน ไม่สะดวกที่จะเปิดเผยรายละเอียดครับ”
กู้ซื่อเหิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เขาซดเบียร์เข้าไปอีกอึก แก้มทั้งสองข้างเริ่มร้อนผ่าว
“จะว่าไปนะ” เขาเท้าคาง แววตาเริ่มพร่ามัว “ผมว่าเื่ดูดวงเนี่ยมันก็น่าเหลือเชื่อดีนะครับ แม่ผมบอกว่าบางครั้งเธอสามารถมองเห็นภาพบางอย่างได้ เช่น บ้านไหนจะมีเคราะห์ บ้านไหนจะมีโชค เห็นชัดเจนแจ่มแจ้งเลย แต่ผมกลับมองไม่เห็นอะไรเลย ได้แต่เดาสุ่มไปเรื่อย”
เสิ่นฟานิมองเขา แววตาเริ่มเข้มขึ้น
“คุณบอกว่าแม่ของคุณมองเห็นเป็ภาพงั้นเหรอครับ?”
“ใช่ครับ เธอบอกว่านั่นคือตาที่สามของเธอเปิดแล้ว” กู้ซื่อเหิงทำท่าชี้ที่ระหว่างคิ้วของตัวเอง “ตรงนี้แหละ สามารถเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ตอนเด็ก ๆ ผมยังตื๊อให้แม่เปิดตาที่สามให้เลย ผลคือแม่ร่ายมนตร์อยู่ตั้งนาน ผมก็ยังมองไม่เห็นอะไรอยู่ดี”
พูดจบเขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง ทิ้งตัวเอนหลังลงกับโซฟาอย่างหมดแรง
“แม่บอกว่าผมเป็ประเภทโตช้า ต้องรอให้อายุสามสิบก่อนถึงจะมองเห็นอะไรชัดเจนได้ สามสิบงั้นเหรอ ฮึ อีกตั้งห้าปีแน่ะ ห้าปีนี้ผมคงต้องเป็สิบแปดมงกุฎให้คนเขาด่าว่าไม่แม่นต่อไป”
เสิ่นฟานิเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้นมาทันควัน “คุณคิดว่าสิ่งที่แม่ของคุณพูดมา เป็เื่จริงไหมครับ?”
“จริงไม่จริงอะไรครับ?” กู้ซื่อเหิงเอียงคอมองเขา “คุณหมายถึงเื่ดูดวงนี่มันศักดิ์สิทธิ์จริงหรือเปล่าน่ะเหรอ?”
เสิ่นฟานิพยักหน้า
กู้ซื่อเหิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ผมว่านะ บนโลกนี้มีบางเื่ที่อธิบายไม่ได้จริง ๆ คำทำนายของแม่ผมบางครั้งก็แม่นมาก แม่นจนน่ากลัว แต่บางครั้งก็ไม่แม่นเหมือนผมนี่แหละ เพราะฉะนั้นถามว่าศักดิ์สิทธิ์ไหม? อาจจะศักดิ์สิทธิ์ หรืออาจจะไม่ศักดิ์สิทธิ์ ก็แล้วแต่ดวงมั้งครับ”
เขาเรอออกมาเป็กลิ่นเบียร์แล้วหยิบกระป๋องขึ้นมาซดอีกอึก
เสิ่นฟานิมองท่าทางมึนเมาของเขา ในที่สุดก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
รอยยิ้มนี้ทำเอากู้ซื่อเหิงจ้องจนตาค้าง
ปกติเสิ่นฟานิมักจะทำหน้าตายเ็า แสดงอารมณ์น้อยมากจนแทบจะเหมือนคนอัมพาตบนใบหน้า แต่ตอนนี้เขากลับยิ้มออกมา หางตาโค้งมนเล็กน้อย ดวงตามีประกายสดใส ทั้งตัวดูอ่อนโยนขึ้นราวกับเปลี่ยนเป็คนละคน
หัวใจของกู้ซื่อเหิงกระตุกผิดจังหวะไปหนึ่งที
“คุณ...” เขาอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในสมองกลับว่างเปล่า
เสิ่นฟานิหุบรอยยิ้มลงพลางเลิกคิ้ว “มีอะไรเหรอครับ?”
“ไม่มีอะไรครับ” กู้ซื่อเหิงส่ายหน้า พยายามดึงสติให้ตื่น “ก็แค่... คุณยิ้มแล้วดูดีมากเลยครับ”
เสิ่นฟานิอึ้งไปครู่หนึ่ง
กู้ซื่อเหิงเองก็อึ้งไปเหมือนกัน ไม่รู้ว่าตัวเองพูดคำพูดแบบนั้นออกมาได้อย่างไร ต้องเป็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แน่ ๆ
เขาก้มมองกระป๋องเบียร์ในมือ กระป๋องแรกหมดเกลี้ยงแล้ว กระป๋องที่สองก็หายไปแล้วหนึ่งในสาม สำหรับคนคออ่อนอย่างเขานี่มันเกินขีดจำกัดไปแล้ว
“คุณดื่มเยอะไปแล้วครับ” เสิ่นฟานิพูดด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ได้
“ไม่ได้เยอะสักหน่อย” กู้ซื่อเหิงปากแข็ง “ผมยังสติดีอยู่ครับ ดีมากเลยด้วย ผมจะบอกคุณให้นะ ตอนนี้ความคิดผมแจ่มใสมาก สมองทำงานดีสุด ๆ”
เขาพูดพลางพยายามยืดตัวนั่งตรง ผลคือมือลื่นทำให้ร่างทั้งร่างเอียงล้มลงไปด้านข้าง
เสิ่นฟานิยื่นมือมารับตัวเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของกู้ซื่อเหิงชนเข้ากับแผงอกที่อบอุ่น ปลายจมูกได้กลิ่นจาง ๆ ของน้ำยาซักผ้า ผสมกับกลิ่นบุหรี่เบาบางที่ดูเหมือนจะมีหรือไม่มีก็ได้ เขามึนหัวพลางเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่ลึกดั่งมหาสมุทรของเสิ่นฟานิ
มองใกล้ ๆ แล้วยิ่งหล่อกว่าเดิมอีก
ในสมองของเขามีเพียงความคิดนี้หลงเหลืออยู่
แขนของเสิ่นฟานิยังคงโอบไหล่เขาไว้ เตรียมจะพยุงให้เขานั่งดี ๆ แต่ทว่าการกระทำนั้นกลับหยุดชะงักลงกลางคัน เพราะกู้ซื่อเหิงกลับโน้มตัวเข้าไปหาเอง
ใกล้มาก
ใกล้เกินไปแล้ว
ใกล้จนเห็นความโค้งงอนของแพขนตา
กู้ซื่อเหิงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขาเพียงแค่รู้สึกว่าดวงตาของเสิ่นฟานิช่างเปล่งประกาย เส้นริมฝีปากก็ดูงดงาม ดังนั้นเขาจึงทำแบบนั้นลงไป
เขาจูบลงไป
จูบที่บางเบาเพียงนิด กรุ่นไปด้วยกลิ่นมอลต์ของเบียร์ ประทับลงบนริมฝีปากของเสิ่นฟานิค้างไว้สองวินาที จากนั้นกู้ซื่อเหิงก็หลับตาปี๋แล้วสลบเหมือดไปด้วยความเมาทันที
เสิ่นฟานิแข็งทื่ออยู่กับที่ แขนยังคงแบกรับน้ำหนักตัวของกู้ซื่อเหิงไว้ หัวของอีกฝ่ายพิงอยู่บนไหล่ ความอบอุ่นที่ทิ้งไว้บนริมฝีปากยังไม่จางหายไป เขาก้มมองคนที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขน ในใจก็ไม่รู้ว่าควรจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรดี
ในห้องนั่งเล่นเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านมาทางหน้าต่างเป็ระยะ
ผ่านไปนานแสนนาน เสิ่นฟานิก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ
เขาอุ้มกู้ซื่อเหิงขึ้นในท่าเ้าหญิงแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางห้องนอน
เชิงอรรถ
36K
