กลิ่นคาวเกลือเข้มข้นถูกลบเลือนไปในพริบตา แทนที่ด้วยกลิ่นฉุนกึกของก๊าซโอโซนที่รุนแรงจนแสบจมูก
บนเรือนแพไม้เก่าคร่ำคร่าที่ลอยคว้างอยู่ชายขอบมหาสมุทร เสียงคลื่นลูกั์ที่เคยซัดกระทบใต้ท้องเรือพลันเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด... มิใช่เพราะพายุสงบลง แต่เป็เพราะแรงกดดันมหาศาลไร้รูปทรงจากเบื้องบนที่บดขยี้ผืนน้ำจนราบเรียบประดุจแผ่นกระจกสีดำทึบ แม้แต่หยาดฝนที่เคยโหมกระหน่ำยังชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกาลเวลารอบด้านถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น
"มะ... แม่มัน..."
ชายชาวประมงพยายามเค้นเสียงออกจากลำคอที่แห้งผาก ทว่ากล้ามเนื้อริมฝีปากกลับสั่นระริกจนฟันขบกันดัง กึก... กึก... มือที่กำหอกไม้ไผ่เหลาหยาบๆ ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ แรงกดดันเหนือธรรมชาติทับลงบนบ่าจนเข่าทั้งสองข้างล้มพับกระแทกพื้นไม้เสียงดัง ตึง! หญิงสาวผู้เป็ภรรยาหมอบราบอยู่กับพื้นเรือนแพ ลมหายใจติดขัดและถี่รัว ร่างกายเกร็งกระตุกจากแรงสะท้อนของคลื่นปราณบริสุทธิ์ ดวงตาที่เบิ่งกว้างสะท้อนภาพเงาดำมหึมาที่เคลื่อนคล้อยลงมาจากม่านเมฆสีตะกั่ว
ไร้ซึ่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์... ไร้ซึ่งไอความร้อนจากการเผาไหม้
มีเพียงเงาร่างเพรียวสง่างามของ 'นาวาปราณเทวะ' สีขาวบริสุทธิ์ โครงสร้างโลหะศักดิ์สิทธิ์ไร้รอยต่อปรากฏอักขระเรืองแสงสีเงินยวงลอยวนรอบตัวลำ ประกายสายฟ้า์เลียแลบผ่านแผ่นโลหะ ส่งเสียง วิ้ง... วิ้ง... แหลมสูงที่บดขยี้ประสาทหูจนคราบเืสดๆ เริ่มซึมออกมาจากช่องหูของสองสามีภรรยา
ประตูโค้งมนใต้ท้องยานเปิดออกอย่างไร้เสียง...
ลำแสงสีแดงฉานจากเซ็นเซอร์ตรวจจับสังหารฉายวาบลงมา บีบคั้นรังสีฆาตกรรมครอบงำเรือนแพไม้ที่สั่นคลอน สองร่างบนพื้นถูกกดทับจนแผ่นอกไม่อาจขยายออกเพื่อสูดอากาศ
มัจจุราชแห่ง์มิได้มาเพื่อเจรจา... ทว่ามาเพื่อกวาดล้างสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าให้สูญสิ้นไปจากสมการแห่งจักรวาล!
รองเท้าบูทโลหะกระแทกลงบนแผ่นไม้เรือนแพเสียงดัง ตึง! แรงะเืทำให้น้ำทะเลรอบแพพุ่งกระฉูดเป็วงคลื่น
เหล่านักรบ 'ทหารเทวะ' ในชุดเกราะอัลลอยสีเงินสว่างก้าวลงมาจากนาวาปราณทีละตน ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหะเรียบตึงไร้อารมณ์ มีเพียงช่องมองตาสีแดงฉานที่ส่องสว่างทะลุม่านฝน ทวนยาวในมือสลักอักขระสายฟ้า์หมุนวนจนส่งเสียงคราง วี้ด... วี้ด... ปลายคมทวนส่องแสงแผดเผาจนหยดน้ำฝนที่ตกรดระเหยกลายเป็ไอน้ำพุ่งออกจากใบมีด
"พบเป้าหมาย... สัญญาณชีพจรสายเืต้องห้าม" น้ำเสียงผ่านลำโพงหน้ากากของทหารเทวะแหบแห้ง สังเคราะห์ และเ็าดุจเครื่องจักร "คำสั่งจากสภาบริหาร... กวาดล้างและลบทิ้ง"
สองสามีภรรยาประมงกอดกันแน่นบนพื้นไม้ ชายผู้เป็สามีใช้แผ่นหลังปกป้องภรรยาที่โอบกอดทารกน้อยเอาไว้แนบอก เืสีแดงซึมออกจากริมฝีปากที่ขบแน่นจนแตก ปราณกดดันจากทหารเทวะบดขยี้จนกระดูกซี่โครงเริ่มส่งเสียงลั่น กร๊อบ...
ท่ามกลางโครงสร้างเรือนแพที่กำลังปริแตกและไอความร้อนของประกายไฟ์ หญิงสาวกอดทารกน้อยไว้แน่นด้วยอ้อมแขนที่สั่นระริก สายตาพร่ามัวหันไปเห็นสามีที่ทรุดลงจมกองเืจากคมทวนเทวะ
ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจ ทว่าสัญชาตญาณแม่กลับวาวโรจน์ขึ้นมา เธอเอื้อมมืออันสั่นเทาคว้าเหล็กแหลมสลักทุ่น แล้วกุม "ผลึกศิลาวารีบริสุทธิ์" จี้ห้อยคอประจำตระกูลขึ้นมา สองมือบีบเค้นแรงเฮือกสุดท้าย สลักลงบนแผ่นหินด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง!
ฉึ่ก... กึก... กึก...
ปลายเหล็กครูดผ่านเนื้อหินจนเกิดรอยลึก คราบเืจากฝ่ามือและหยาดน้ำตาซึมลงไปตามเนื้อหิน ปรากฏเป็อักขระตัวอักษรเรียบง่ายแต่หนักแน่น... "อาลอน"
ทหารเทวะก้าวเข้าหาช้าๆ ทวนศักดิ์สิทธิ์ถูกชูขึ้นสูง ประกายสายฟ้าสีทองควบแน่นที่ปลายคมดาบ พร้อมจะบดขยี้ชีวิตบนเรือนแพให้กลายเป็เพียงเถ้าถ่าน!
ทว่า... ในวินาทีแห่งความเป็ตายนั้นเอง!
แกร๊ก... กิ๊ง!
เสียงฟันเฟืองขนาดจิ๋วสับเปลี่ยนกลไกอย่างฉับพลันดังก้องมาจากใต้ท้องเรือนแพ
ครืนนนนน!
ผืนน้ำปะทุะเิออกเป็สาย! ร่างทรงมนุษย์โลหะขนาดสูงใหญ่เพรียวสง่าพุ่งทะยานแหวกม่านน้ำขึ้นมาด้วยความเร็วเหนือเสียง! ผิวพรรณโลหะสีเงินเงางามสลับลวดลายอักขระทองคำส่องประกายเจิดจ้าท้าทายแสงฝน ปีกโลหะขนาดมหึมากางออกกว้าง ตัดม่านอากาศจนเกิดคลื่นกระแทกเสียงดัง ตูม!
[System 377: Divine Executioner Protocol... Initiated] [Threat Level: HIGH / Executing Cleansing Mode]
ดวงตาเลนส์กลไกสีแดงฉานบนใบหน้าหน้ากากไร้อารมณ์ของ 'หมายเลข 377' สว่างวาบขึ้น!
ฉับ!
กรงเล็บโลหะชีวะตวัดผ่านลำคอทหารเทวะตนแรกด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน เกราะศักดิ์สิทธิ์ถูกตัดขาดเรียบกริบ เืสีทองเข้มฉีดพุ่งกระเซ็นไปทั่วลำเรือนแพ ก่อนที่ศีรษะของมันจะร่วงหล่นกระแทกพื้นไม้
"ระวัง! จักรกลสังหารหลุดจากการควบคุม! ระดมยิง—"
ทหารเทวะที่เหลือแผดร้องคำราม ปักทวนลงพื้นปล่อยสายฟ้าสีทองบีบล้อม 377 จากทุกทิศทาง กระแสไฟฟ้ามหาศาลแผดเผาไม้จนไหม้เกรียมในพริบตา ไอร้อนระอุแปรสภาพน้ำทะเลรอบข้างให้กลายเป็ไอเดือดพล่าน!
ทว่า หมายเลข 377 กลับยืนนิ่งไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง!
วิ้งงงงง!
ขนนกโลหะคมกริบหลุดจากปีกนับร้อยชิ้น หมุนวนด้วยความเร็วสูงรอบตัวประดุจพายุมีดบิน ขนนกเ่าั้ตัดสลายกระแสสายฟ้า์จนแตกกระจาย ก่อนที่ลำแสงพลาสม่าสีฟ้าครามจากแขนขวาของ 377 จะถูกลั่นไกสังหาร!
ปัง! ปัง! ปัง! ตูมมมมม!
แรงะเิพลาสม่าเจาะทะลวงอกทหารเทวะทีละตน ร่างในชุดเกราะะเิออกเป็เศษโลหะและเนื้อไหม้เกรียม กลิ่นคาวเืผสมโอโซนโชยคลุ้งไปทั่วท้องทะเลที่กำลังโกลาหล
เพียงไม่กี่อึดใจ... กองกำลังที่เคยเกรียงไกรของเทวะก็ถูกกวาดล้างจนย่อยยับด้วยฝีมือของ 'สุดยอดอาวุธ' ที่พวกมันสร้างขึ้นมาเอง!
หมายเลข 377 ยืนตระหง่านบนซากเรือนแพ ปีกโลหะค่อยๆ หุบลงปกป้องอกอย่างเป็ระบบ ทว่าในขณะที่เซ็นเซอร์กำลังสแกนหาภัยคุกคามระลอกถัดไป...
ตึ้ง...
กาลเวลารอบตัวพลันหยุดนิ่งลงอีกครั้ง
หยดน้ำฝนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แสงสีทองจากท้องฟ้ามืดดับลงกลายเป็สีม่วงหม่นทึบ...
เื้ัม่านเมฆที่ฉีกขาด ร่างของ 'ชายปริศนา' ในชุดผ้าคลุมสีทมิฬก้าวออกมาบนอากาศว่างเปล่า รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าแผ่อำนาจกดดันที่เก่าแก่และยิ่งใหญ่เกินกว่ามหาเทพองค์ใดจะเปรียบได้
ดวงตาของชายผู้นั้นทอประกายสีม่วงเข้มอันบิดเบี้ยว... ดวงตาที่จะเปลี่ยนโชคชะตาของจักรกลสังหารและทารกน้อยไปตลอดกาล!
ความเงียบงันปกคลุมเหนือผืนน้ำสีดำสนิท ชายปริศนายกมือซีดเผือดขึ้น สะบัดนิ้วเรียวยาวเบาๆ กลางอากาศ
"ผลงานชิ้นเอกที่ถูกสร้างเพื่อฆ่า... แต่กลับอ้าแขนปกป้องเศษเนื้อชิ้นน้อย น่าขำสิ้นดี..." น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงกระซิบจากขุมนรกแ่เบา แต่กลับทรงพลังอำนาจจนสั่นะเืไปถึงแกนประมวลผลลึกที่สุดของ 377 มันมิใช่เสียงที่ผ่านอากาศ แต่เป็เสียงที่สลักลงบนิญญาและระบบกลไกโดยตรง!
[System 377: CRITICAL WARNING! Unknown Frequency Intervention Detected] [Dimensional Coordinates: COMPROMISED / Spatial Friction Index: OVERFLOW] [System Error: Logic Core Fractured... Danger Level: OMEGA]
วูบบบบบ—!
อากาศรอบตัวชายปริศนาบิดเบี้ยวเป็เกลียวคลื่น มิติเบื้องหน้าแตกร้าวเป็สายยาว! ทหารเทวะที่เหลืออยู่บนเรือนแพเริ่มแผดร้องด้วยความทรมาน ร่างกายถูกมิติที่บิดเบี้ยวบดขยี้ประดุจผ้าที่ถูกบิดน้ำ เืสีทองฉีดพุ่งออกจากรอยแตกเกราะ ก่อนที่ร่างจะสลายหายไปในรอยแยกมิติอันมืดมิด!
"จงจมลงสู่ห้วงนิทรานิรันดร์..." ชายปริศนาเอ่ยกระซิบ รอยยิ้มบิดเบี้ยวขยายกว้าง ดวงตาสีม่วงสว่างวาบ!
เปรี้ยงงงงงง!
ผืนฟ้าถูกฉีกกระชากออกอย่างสยดสยอง! รอยแยกมิติมหึมาเปิดกว้างพร้อมแรงดึงดูดมหาศาล อสุรกายมีปีกรูปร่างบิดเบี้ยว (Void Behemoths) นับร้อยตนพุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็วสูง เสียงกรีดร้องสั่นประสาทบดขยี้ทุกััจนน้ำทะเลเบื้องล่างเดือดพล่าน!
ฝูงอสุรกายพุ่งเข้าฉีกกระชากนาวาปราณเทวะทันที! กรงเล็บแหลมคมจาบจ้วงทำลายโครงสร้างโลหะ์จนเหล็กกล้าและสายไฟะเิกระจายวอดวาย!
[System 377: Hull Integrity at 24%... Engine Core #2 CRITICAL DAMAGE] [Executing Primary Directive: PROTECT THE VESSEL 'ALON' AT ALL COSTS]
หมายเลข 377 ไม่เสียเวลาคำนวณความรอดของตนเอง มันโถมกายเข้าปกป้องส่วนหัวเครื่องยนต์ โอบกอดทารกน้อยอาลอนไว้ในอ้อมอกโลหะชีวะแน่นที่สุดเท่าที่กลไกจะทำได้! ปีกสีขาว-ทองที่เหลือเพียงข้างเดียวถูกใช้ห่อหุ้มร่างทารกเพื่อต้านรับเศษโลหะและกรงเล็บอสุรกายที่ทะลวงเข้ามา!
ฉึ่ก! กร๊อบ!
กรงเล็บทมิฬเจาะทะลวงเข้าที่แผ่นหลังและแขนซ้ายของ 377 แรงบดขยี้ทำลายข้อต่อเกียร์และท่อแรงดันจนสายไฟะเิประกายไฟ เืสังเคราะห์สีเงินผสมน้ำมันเครื่องไหลทะลักปนหยดน้ำฝน
"อุแว้! อุแว้!"
เสียงร้องของทารกแผดขึ้นแข่งกับเสียงโลหะที่ฉีกขาด หยดเืสีแดงสดเริ่มเปรอะเปื้อนเกราะสีเงินของ 377 ท่ามกลางพายุพลังงานมิติที่บ้าคลั่ง
[System 377: Structural Integrity Failing...] [Emergency Protocol: Interdimensional Warp Drive... FORCE OVERCLOCK!]
"ข้ามมิติ... หนี!" 377 ส่งเสียงสังเคราะห์แหบพร่า ขณะที่แกนพลังงานในอกเร่งรอบหมุนจนสว่างวาบเป็สเปกตรัมรุ้งเจิดจ้า!
วี้ดดดดดด—ตูมมมมม!
นาวาปราณเทวะสภาพแหลกเหลวปลดปล่อยพลังงานวาร์ปขั้นสูงสุด พุ่งทะยานแหวกกลุ่มอสุรกายเข้าสู่รอยแยกเบื้องหน้าด้วยความเร็วแสง! ทิ้งไว้เพียงเสียงะเิกัมปนาทและความโกลาหล โดยมีสายตาของชายปริศนาเฝ้ามองตามจุดแสงเล็กๆ นั้นไปพร้อมรอยยิ้มที่แฝงความน่าสะพรึงกลัว...