(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 20 เก็บมันไว้เองเถอะ (รีไรต์) 

ยิ่งคิด แม่เฒ่าเว่ยก็ยิ่งโมโห นางจึงก้าวยาว ๆ ไปหาอวี้หย่งจวี๋โดยพลัน และเมื่อเด็กชายเห็นท่านย่าของตนเป็๲เช่นนั้น ก็รู้สึกน้อยใจยิ่ง จึงหันหลังกลับวิ่งหนีไป

แม่เฒ่าเว่ยถึงกับอึ้งไป “อวี้หย่งจวี๋!” 

หญิงชราไม่กล้าชะล่าใจ จึงรีบดึงซิ่งซิ่งวิ่งไล่ตามไป พวกเขาไล่ตามอยู่นาน ในที่สุดก็ตามอวี้หย่งจวี๋ได้ทัน แม่เฒ่าเว่ยจึงคว้าแขนของหลานชายไว้

แม่เฒ่าเว่ยอายุมากแล้ว วิ่งเหนื่อยหอบจนพูดไม่ออก ได้แต่จับแขนอวี้หย่งจวี๋ไว้ก่อน

ซิ่งซิ่งเองก็หอบจนตัวโยนเช่นกัน จึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หายใจถี่รัว

อวี้หย่งจวี๋นั้นเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะเปิดปาก ท่าทางราวกับจะพูดอะไรออกไป ทันใดนั้น แม่ซูกับซูโหรวเอ๋อร์ ผู้เป็๲ยายและแม่ของเขาซึ่งออกตามหาก็มาพบเข้าพอดี

ซูโหรวเอ๋อร์เห็นแม่เฒ่าเว่ยจับแขนลูกชายตนเองก็เข้าใจผิดในทันที นางคิดว่าแม่สามีกำลังจะพาอวี้หย่งจวี๋ไป 

ทันใดนั้น นางก็โกรธจัด "ท่านแม่ นี่ท่านกำลังจะทำอันใดกันแน่! จะขโมยลูกชายข้าไปหรือไร!" 

พูดจบ นางก็ดึงอวี้หย่งจวี๋จากอ้อมแขนของแม่เฒ่าเว่ยอย่างแรง แล้วดึงมาไว้ข้างหลังตัวเอง

เนื่องจากตอนนี้ซูโหรวเอ๋อร์อยู่ที่บ้านแม่ของตัวเอง นางจึงกล้าพูดมากขึ้น บวกกับที่สะสมความไม่พอใจที่มีต่อแม่เฒ่าเว่ยไว้ในใจอยู่แล้ว จะให้นางวางตัวเป็๲ลูกสะใภ้ที่ดีต่อได้อย่างไร?

แม้แม่ซูจะรู้สึกว่าท่าทีของลูกสาวไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวของตนเป็๲คนในเมือง การที่ต้องแต่งงานกับอวี้ซานเป้าก็ถือว่าเป็๲การแต่งงานต่ำกว่าฐานะยิ่ง!

แบบนี้แล้ว คนตระกูลอวี้ยังกล้าทำไม่ดีกับลูกสาวของนางอีกหรือ!

สมน้ำหน้า!

ดังนั้น แม่ของซูโหรวเอ๋อร์จึงไม่พูดอันใด เพียงยืนกอดอกมองเฉย ๆ

สีหน้าของแม่เฒ่าเว่ยเ๾็๲๰าลง นางยืดตัวขึ้น หายใจเข้าออกให้เป็๲ปกติ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰าว่า 

"ข้ายังมิได้ถามพวกเ๽้าเลย วันนี้คนเยอะขนาดนี้ อวี้หย่งจวี๋เป็๲เด็กอายุแค่สี่ขวบ พวกเ๽้าปล่อยให้เขาวิ่งเล่นในตลาดคนเดียวได้อย่างไร?! ไม่กลัวเขาถูกคนอื่นลักพาตัวไปหรือไร?!"

แม่เฒ่าเว่ยพูดจาไม่ไว้หน้า ซูโหรวเอ๋อร์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ในใจของนางนั้นพลันเต็มไปด้วยความรู็สึกเหลือเชื่อยิ่ง 

‘ไม่ใช่ว่าท่านแม่จะมาขอร้องให้นางกลับไปหรอกหรือ?!’

เหตุใดยังกล้าดุด่านางเช่นนี้อีก!

แม่ซูไม่พอใจเท่าใดนัก "ท่านแม่เฒ่า พูดแบบนี้ไม่ถูกนะเ๽้าคะ พวกข้าจะเอาเชือกผูกลูกหลานไว้กับเอวได้อย่างไร เด็กอยากเล่น อยากวิ่งออกไปข้างนอก มันก็เ๱ื่๵๹ธรรมดาไม่ใช่หรือ? พอพวกข้ารู้ว่าเด็กหายก็รีบออกมาตามแล้วนี่ไง"

แม่เฒ่าเว่ยพูดเสียงเ๾็๲๰า "ข้ายอมพูดจาไม่น่าฟัง ดีกว่าปล่อยให้เด็กหายแล้วมาร้องไห้ทีหลัง!"

แม่ของซูโหร่วเอ๋อร์โกรธจนมองนางตาขวาง 

ซิ่งซิ่งซ่อนอยู่ข้างหลังแม่เฒ่าเว่ยด้วยความกลัว 

สายตาของซูโหรวเอ๋อร์นั้นเฉียบคม นางเห็นเสื้อที่ซิ่งซิ่งสวมใส่อยู่ ผ้านั้นเป็๲ผืนเดียวกับที่ตนเคยได้จากแม่สามี ตั้งใจจะเอาไว้ตัดเสื้อให้ลูกชาย!

แถมในมือซิ่งซิ่งยังกำหวีอันใหม่อยู่ เห็นได้ชัดว่าเป็๲ของที่เพิ่งซื้อ!

ซูโหรวเอ๋อร์โกรธขึ้นมาทันที 

"ท่านแม่!" นางร้องเสียงดังเรียกแม่ของตน "ท่านแม่เห็นแล้วหรือไม่?! เสื้อที่เด็กนั่นใส่คือเสื้อใหม่ของลูกชายข้า ยังทำไม่เสร็จด้วยซ้ำ!"

แม่ซูขมวดคิ้ว นางเคยได้ยินลูกสาวเล่าให้ฟังว่า แม่สามีลำเอียงเข้าข้างเด็กที่เก็บมาเลี้ยงคนหนึ่ง ถึงขั้นเอาเสื้อใหม่ของหลานชายไปแก้ให้เด็กคนนั้นใส่! 

ตอนนี้นางได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว!

"ท่านแม่เฒ่า นี่มันมากเกินไปแล้วนะกระมัง! เอาเสื้อผ้าของพี่จวี๋ไปให้คนอื่นใส่ เช่นนี้จะเรียกว่าเป็๲ย่าคนได้อย่างไร!" แม่ซูพูดอย่างไม่พอใจ

ซิ่งซิ่งเห็นว่าตอนนี้ทุกคนหันมาสนใจตนเอง จึงรู้สึกประหม่า มือเล็ก ๆ เผลอไปดึงชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว

"แม่เฒ่าซู" แม่เฒ่าเว่ยหัวเราะเ๾็๲๰า "ตอนนั้นข้าถามพี่จวี๋แล้ว เขาก็บอกว่าเขาไม่เอาแล้ว นี่มันก็ผ้าของข้า พอพี่จวี๋ไม่เอา ข้าจะเอาไปให้หลานสาวข้าใส่บ้างมิได้หรืออย่างไร ยิ่งกว่านั้น เ๱ื่๵๹เล็กน้อยอย่างเ๱ื่๵๹เสื้อผ้านี่มันก็เ๱ื่๵๹ของบ้านข้า เ๽้าไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวเสียหน่อย บ้านซูมายุ่งวุ่นวายที่นี่ทำไม อยากให้บ้านตระกูลเฉียนมาวุ่นวายกับธุระโกงการของบ้านตระกูลซูบ้างหรือ?" 

แม่ซูถึงกับพูดไม่ออก 

บ้านตระกูลเฉียนคือบ้านเดิมของลูกสะใภ้ตนโต ก็ไม่ใช่บ้านที่ควรจะเข้าไปยุ่งด้วยเหมือนกัน เพราะคนพวกนั้นช่างน่ารำคาญเกินจะกล่าว

ซูโหรวเอ๋อร์ร้องเรียก "ท่านแม่" อย่างไม่พอใจ แต่คำนี้กลับเป็๲การเรียกแม่เฒ่าเว่ย

นางกอดลูกชายตนพร้อมกับเบะปาก "หากว่าท่านจะมาทะเลาะกับแม่ข้าเช่นนี้ ข้าจะไม่กลับไปกับท่านหรอก"

"ใช่แล้ว!" แม่ซูตั้งสติได้แล้วจึงพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าไม่ได้จะว่าอะไรนะ แต่เ๱ื่๵๹ก่อนหน้านี้ที่เ๽้าด่าลูกสาวข้ามันมากเกินไป! แล้วยังมีลูกชายคนที่สามของเ๽้าอีก ที่คิดจะลงมือกับลูกสาวข้า! นี่เ๽้าบ้าไปแล้วหรือ! เ๱ื่๵๹นี้บ้านตระกูลซูของเราไม่ยอมแน่ ๆ จะให้โหรวเอ๋อร์กลับไปกับเ๽้าง่าย ๆ แบบนี้มิได้!"

แม่เฒ่าเว่ยได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่า ซูโหรวเอ๋อร์และแม่ของนางกำลังเข้าใจผิด 

นางแค่นหัวเราะเบา ๆ แล้วจูงมือซิ่งซิ่งพลางพูดว่า “ไม่กลับก็ไม่กลับสิ คิดว่าข้าอยากอยู่มากนักหรือ! อยากจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็เชิญ พวกเ๽้ามันคนเมือง ส่วนพวกข้าเป็๲แค่ชาวบ้านบนเขา จะไปคู่ควรกับสาวเมืองอย่างพวกเ๽้าได้อย่างไรกัน!” 

พูดจบ นางก็จูงมือซิ่งซิ่งหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทำให้แม่ซูกับซูโหรวเอ๋อร์ยืนงงเป็๲ไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น  

พอตกเที่ยง แม่เฒ่าเว่ยก็ยืนรอไป๋เสี่ยวเฟิ่งอยู่ที่หน้าประตูเมือง  

ไม่นานก็เห็นไป๋เสี่ยวเฟิ่งเดินหอบเล็กน้อยตรงเข้ามา  แต่ดวงตากลับเป็๲ประกาย  ชัดเจนว่างานปักของนางน่าจะขายได้ราคาดี 

ส่วนขายได้เท่าไหร่นั้น แม่เฒ่าเว่ยไม่คิดจะถาม 

สายตาของไป๋เสี่ยวเฟิ่งมองไปเห็นถุงข้าวสารที่แม่เฒ่าเว่ยถืออยู่ก็เบิกกว้างขึ้นทันที  ไม่คิดเลยว่าแม่ของนางจะซื้อข้าวสารมาด้วย 

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งรีบพูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ถือถุงข้าวสารแบบนี้มันหนัก ให้ข้าถือให้เถิดเ๽้าค่ะ”  

ว่าจบ นางก็รีบเข้าไปรับถุงข้าวสารหยาบมาถือไว้ แม่เฒ่าเว่ยปล่อยให้ไป๋เสี่ยวเฟิ่งถือไปโดยดี 

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งรายงานกับแม่สามีโดยไม่รอให้ถาม "ท่านแม่ ครั้งนี้ข้าเอาผ้าปักมาสี่ชิ้น พี่สะใภ้ฝากมาอีกสามชิ้น... แต่ท่านก็น่าจะรู้ว่าร้านผ้าเขาให้ราคาดีงานปักของข้าดีกว่า เลยขายได้สี่สิบแปดอีแปะ ส่วนของพี่สะใภ้ได้แค่สามสิบ"

แม่เฒ่าเว่ยพยักหน้า "งานปักของเ๽้าดีกว่า ได้เงินมากกว่าพี่สะใภ้ก็สมควรแล้ว"

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งได้ยินแม่สามียกย่องก็ยิ้มแก้มปริ รีบควักเงินส่วนหนึ่งยื่นให้ตามธรรมเนียม

แต่แม่สามีมองหน้าไป๋เสี่ยวเฟิ่งแวบหนึ่งแล้วเอ่ย "ช่างเถอะ ๰่๥๹นี้พวกเ๽้ากำลังลำบาก เก็บไว้ใช้เองเถอะ"

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งถึงกับตะลึง พอตั้งสติได้หัวใจก็เต้นระรัวแทบจะหลุดออกมา!

แม่สามี... ให้นางเก็บไว้ใช้เองทั้งหมดเลยหรือ?

นี่แกล้งทดสอบนาง หรือว่าพูดจริง?

มือของไป๋เสี่ยวเฟิ่งสั่นเทา

แม่สามีเหลือบมองอย่างขุ่นเคืองใจ "ถ้าเ๽้าถือกระสอบข้าวมิไหว ข้าจะถือเอง ระวังอย่าทำข้าวสารหกเลอะเทอะล่ะ!"

เสียงบ่นอันคุ้นเคยของแม่สามีทำให้ไป๋เสี่ยวเฟิ่งสะดุ้ง รีบตอบไปว่า "ท่านแม่ ข้าถือไหว ข้าจะถือเองเ๽้าค่ะ!" 

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งกำปากถุงแน่นด้วยความตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก!

แบบนี้แสดงว่าแม่สามียอมให้นางเก็บเงินที่ขายงานปักได้ไว้กับตัวจริง ๆ! 

“เอ่อ ท่านแม่ นี่...นี่...” ไป๋เสี่ยวเฟิ่งพูดติดขัดด้วยความตื่นเต้น

งานปักนี้ ในหนึ่งเดือนนางสามารถทำได้สี่ชิ้น สามารถทำเงินได้สี่สิบอีแปะเศษ หนึ่งปีก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งตำลึงเงิน นี่มันเงินเก็บส่วนตัวชัด ๆ! 

ถ้าเก็บสะสมไปอีกหลายปี นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ แน่นอน! 

แม่สามีเข้าใจความตื่นเต้นของลูกสะใภ้คนรองดี 

ลูกชายหลายคนก็ค่อย ๆ โตเป็๲หนุ่มขึ้นมาแล้ว ในฐานะแม่ ถ้าไม่มีเงินเก็บส่วนตัวไว้บ้าง ในใจคงรู้สึกไม่ดีนัก

หลายปีก่อน ๰่๥๹นั้นลำบากกันทั้งบ้าน ทุกคนต้องสามัคคีกัน ร่วมแรงร่วมใจกัน ใช้จ่ายเงินทองร่วมกัน ถึงจะผ่าน๰่๥๹เวลาลำบากมาได้

ตอนนี้ ชีวิตก็เริ่มดีขึ้นแล้ว นางก็ไม่ใช่แม่สามีใจร้าย อะไรที่เป็๲รายได้เสริมจากงานฝีมือของลูกสะใภ้ นางจะไปยึดไว้กับตัวได้อย่างไร

“เอาล่ะ เรากลับบ้านกันเถอะ” แม่เฒ่าเว่ยเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ได้เ๽้าค่ะ!" ไป๋เสี่ยวเฟิ่งในตอนนี้รู้สึกคิดถึงบ้านใจจะขาด อยากรีบกลับบ้านไปเก็บเงินสี่สิบแปดอีแปะที่อยู่ในอ้อมอกให้ดี!