คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

“ เฮ้อ น่ารำคาญโว้ย จะเถียงกันก็เชิญตามสบายฉันขอตัวล่ะ ยัยพวกบ้า” เขาลุกขึ้นยืนทำสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไปโดยไม่มีใครรั้งเขาไว้สักคน ส่วนเด็กสาวพวกนั้นก็จับกลุ่มกันกรี๊ดกร๊าดเกี่ยวกับการกระทำสุดเท่ของซูซาคุ พวกผู้ชายก็ทำท่าไม่ชอบเขาเสียเท่าไหร่

คิมหันต์ได้แต่รู้สึกเอือมๆกับตรรกะของพวกผู้หญิงห้องเธอพลางส่ายหน้าเบาๆอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะทำท่านึกคิดมาได้ว่าไพลินที่นั่งข้างเธอทำไมถึงได้ดูเงียบผิดปกตินักจึงหันไปมองด้านข้าง ไพลินก็ฟุบหลับอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ยัยนี่ .. ถ้าหล่อนจะหลับขนาดนี้กลับบ้านไปนอนเถอะนะ !

เวลาผ่านเลยไปจนกระทั่งเสียงออดดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกว่าถึงเวลาเลิกเรียนแล้วเด็กนักเรียนทั้งหลายต่างพากันแยกย้ายกันกลับบ้านของตน คิมหันต์ที่กำลังหยิบกระเป๋าเป้สะพายหลังก็เห็นว่าเพื่อนข้างโต๊ะของเธอยังคงหลับอยู่และดูไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาในเร็วๆนี้แน่นอน

“ เฮ้ ไพลิน ! เลิกเรียนแล้วนะ” เด็กสาวผมสีน้ำตาลตัดสินใจปลุกเพื่อนคนนี้โดยยื่นมือไปเขย่าตัวถึงจะไม่แรงนักแต่ก็มากพอจนทำให้เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลของเธอจ้องคิมหันต์สักครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ

“ งั้น เอ่อ เราไปก่อนนะ”

“ อ่า ” เธอตอบรับสั้นๆประสาคนยังตื่นไม่เต็มที่

พอเดินออกมาจากห้องเรียนสาวน้อยยังไม่กลับบ้านเลยทันที แต่เลือกที่จะเดินสำรวจโรงเรียนก่อนกลับบ้านเพราะยังไม่ได้มีโอกาสสำรวจแบบจริงจังเลยสักทีด้วยเหตุผลที่ว่ามัวแต่ยุ่งอยู่กับการหาที่พักที่อยู่ใกล้กับโรงเรียนไหนจะต้องซื้อข้าวของเครื่องใช้เพิ่มเติมอีก

โรงเรียนแห่งนี้รูปแบบตึกก็เหมือนกับโรงเรียนอื่นทั่วๆไปไม่ได้มีอะไรพิเศษ ส่วนพื้นที่ภายในโรงเรียนก็ถือว่ากว้างใช้ได้ ไม่เล็กจนน่าอึดอัดเหมือนกับโรงเรียนตอนประถมของเธอที่สร้างตึกแทบจะชิดกันเลยด้วยซ้ำ

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

“ ลุยเลย !!”

ขณะที่กำลังเดินสำรวจอยู่นั้นเด็กสาวก็ได้ยินเสียงลูกบาสหล่นกระทบกับพื้นและตามด้วยเสียงเชียร์ดังแว่วมาจากด้านหน้าของตึกเรียนด้วยความสงสัยว่าโรงเรียนเขามีกิจกรรมอะไรเจ้าตัวจึงเปลี่ยนเส้นทางเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน

“ เอ๊ะ ? นั่นมันคนที่ชื่อว่าซูซาคุนี่นา” คิมหันต์เอ่ยออกมาทันทีเมื่อเดินมาถึงต้นตอของเสียง

ตอนนี้เธออยู่ข้างสนามบาสซึ่งตอนนี้พวกเขากำลังซ้อมกันอย่างดุเดือดเลยทีเดียวโดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าซูซาคุนั้นถึงภายนอกจะดูเหมือนพวกนักเลงหัวไม้แต่พอมาทำอะไรจริงจังแบบนี้ก็ทำให้เด็กสาวคิดว่าเขานั้นดูเท่ไม่เบาเหมือนกันนะเนี่ย

“ กรี๊ดดดดด ! เท่สุดๆไปเลยค่ะ !” เสียงหนึ่งในนักเรียนหญิงตะโกนขึ้น

“ เหอะ น่ารำคาญ ช่วยเงียบๆหน่อยเถอะ ไม่มีสมาธิโว้ย !” เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแทนที่ผู้หญิงพวกนี้จะรู้สึกโกรธแต่กลับกลายเป็นว่ากริ๊ดกันหนักกว่าเดิม

เฮ้อ ยังไงฉันก็ไม่สามารถเข้าใจความคิดของยัยพวกนี้ได้จริงๆนั่นแหละ ..

“ เหนื่อยเป็นบ้าเลย”

ทันทีที่ถึงห้องพักเธอก็บ่นออกมาเล็กน้อยก่อนจะวางกระเป๋าเป้สะพายไว้ที่พื้นแล้วเดินขึ้นไปนอนแผ่บนเตียงอย่างขี้เกียจ

ห้องเช่าของเธอช่างเงียบเหงายิ่งนักตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ถึงวันนี้ก็เป็นวันที่ 2 แล้วแต่คิมหันต์ไม่เคยได้ทักทายเพื่อนข้างห้องเลยสักนิดเดียวและดูเหมือนคนข้างห้องก็ไม่ได้อยากจะทำความรู้จักกับเธอด้วย ในเมืองที่ชีวิตวุ่นวายผู้คนต่างคนต่างอยู่ทำให้เด็กสาวที่เคยอยู่ตามชนบทมาก่อนไม่ค่อยชินกับสังคมคนเมืองสักเท่าไหร่นัก

อ่า เวลาป่านนี้แล้วหรอเนี่ย

คิมหันต์ตกใจเล็กน้อยถึงเมื่อเธอเห็นว่าเวลาตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำอีกแล้ว เจ้าตัวรู้สึกว่าเขาพึ่งนอนพักไปได้แค่นิดเดียวแท้ๆ ใจจริงของเธอนั้นไม่อยากจะออกไปข้างนอกเลยสักนิดถ้าไม่ติดว่า เย็นนี้กับมื้อเช้าเธอจะไม่มีข้าวกิน

คิดได้ดังนั้นเด็กสาวจึงดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปที่กระจกเพื่อเช็คสภาพความเรียบร้อยของหน้าตาทรงผม

ก่อนเปิดเทอมเธออุตส่าห์ไปตัดผมทรงใหม่ ไหนจะฝึกซ้อมทำท่าเวลาแนะนำตัวหรือพูดคุยกับคนอื่น สุดท้ายเธอก็คว้าน้ำเหลวเหมือนเดิม ชีวิตนี้ก็คงเป็นได้แค่ยัยคิมหันต์ผู้มืดมนล่ะมั้ง เธอคิดอย่างนั้นพลางหลุดขำออกมา บางทีฉายานี้ก็คงไม่ได้เลวร้ายอะไรล่ะมั้ง ?

หลังจากออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังร้านสะดวกซื้อ ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่ว่าจะพนักงานที่วุ่นอยู่กับการจัดของหรือผู้คนที่ไม่ค่อยแวะเข้ามาเท่าไหร่ เจ้าตัวจัดแจงซื้ออาหารน้ำดื่มและนำมันไปคิดเงินกับพนักงานคนเดิม

“ ทั้งหมด 180 บาทครับ” สิ้นเสียงพนักงานเจ้าตัวก็วางเงินพอดีกับจำนวนที่เขาบอกก่อนจะรอพนักงานหยิบอาหารที่อุ่นแล้วใส่ถุงให้ เธอหยิบถุงนั้นทันทีแล้วเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ

สุดท้ายวันนี้เธอก็ต้องกินอาหารแช่แข็งตามเคย ทั้งๆที่เมื่อวานตั้งใจจะแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ห่างจากโรงเรียนไปนิดเดียวแท้ๆ อย่างว่าความขี้เกียจนี่มันช่างน่ากลัวเสียจริง

“ พี่สาว ..”

เด็กสาวชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงเหมือนเด็กกำลังเรียกเธออยู่ ซึ่งพอเธอหันไปมองหาต้นตอของเสียงนั้นก็ปรากฏว่าเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟที่ออกมาจากหลอดนีออนในซอยเปลี่ยวนั่น ในตอนแรกนั้นเด็กสาวเกิดอาการกลัวขึ้นมาเล็กน้อยแต่พอเธอลองจ้องมองดีๆก็คงน่าจะเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่งไม่น่าจะใช่ภูตผีที่ไหน

“ พี่สาว .. ทางนี้”

น้ำเสียงของเด็กชายนั้นแผ่วเบาและให้ความรู้สึกหลอนแปลกๆ เด็กชายคนนั้นไม่เงยหน้ามามองเธอแต่กลับกวักมือเรียกให้คิมหันต์เธอเข้าไปหาในซอยแทน

เด็กคนนั้นต้องการความช่วยเหลืออะไรรึเปล่านะ ? มืดค่ำป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านไปอีก เธอตัดสินใจก้าวเท้าตรงไปยังซอยนั้นตามที่เด็กชายลึกลับคนนั้นเรียก

“ เฮ้ ! เธอขวางทางฉันอยู่นะ” เสียงของผู้หญิงปริศนาเรียกสติของคิมหันต์ให้หยุดเดินแล้วรีบหันขวับไปมองคนที่พูดกับเธอ

“ ไพลิน ?”

“ เอ้า .. เธอเพื่อนร่วมห้องที่ปลุกฉันเมื่อเย็นนิ ชื่ออะไรนะ ?”

ยัยนี่ ! ฉันนั่งข้างหล่อนทั้งวันแต่จำไม่ได้เลยเรอะ !!

เด็กสาวคิดในใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ทำให้ไพลินเอียงหัวมองเธอด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“ อะ แฮ่ม ฉันคิมหันต์ จะเรียกว่าคิมก็ได้ หัดจำชื่อเพื่อนร่วมห้องด้วยสิ อย่ามัวแต่หลับอย่างเดียว ฟังอยู่รึเปล่าเนี่ย ?!” เด็กสาวอารมณ์เสียอีกครั้งกับเพื่อนร่วมห้อง ทั้งๆที่เธอแนะนำตัวใหม่และเตือนเธอด้วยความหวังดีแท้ๆ แต่ไพลินกลับมัวแต่ก้มตาก้มตากินลูกชิ้นปิ้งของตนอย่างเดียว

“ ฟังอยู่ เธอนี่เสียงดังชะมัดเลย ว่าแต่เมื่อกี้กำลังทำอะไรอยู่หรอ ?” คนที่กำลังจะหยิบลูกชิ้นไม้ใหม่ขึ้นมากินนั้นถามเธอ

“ ก็นั่นไง เด็กผู้ชายคนนั้น .. อ้าว ? หายไปไหนแล้วหว่า” เด็กสาวผมสีน้ำตาลพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยเพราะพอหันไปดูในซอยนั้นอีกทีกลับพบแต่เพียงความว่างเปล่าและแสงไฟจากข้างเสาไฟฟ้าที่ติดๆดับๆ

“ งั้นฉันขอตัวก่อนล่ะกัน มีธุระต้องรีบไปทำ”

“ อะ อืม เจอกันพรุ่งนี้นะ”

หลังจากล่ำลากันเรียบร้อยแล้ว คิมหันต์ก็ตรงกลับห้องพักของเธอทันทีพลางคิดไปเรื่อยเกี่ยวกับเรื่องเด็กผู้ชายในซอยนั้น

อาจจะกลับบ้านไปแล้วก็ได้ล่ะมั้ง ช่างมันล่ะกัน เธอเลิกสงสัยเกี่ยวกับเด็กชายคนคนนั้นแล้วทำกิจวัตประจำวันให้เสร็จก่อนจะเข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 เปิดเทอมวันแรกกับเพื่อนร่วมห้องสุดคูล

นิยายแนะนำ

คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 เปิดเทอมวันแรกกับเพื่อนร่วมห้องสุดคูล

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้