“พรุ่งนี้ว่างไหมครับครูมีน”
นัทถามหน้าตาใสซื่อ…แต่แววตาไม่ซื่อเลยแม้แต่นิดเดียว
“ว่าง่บ่ายค่ะมีอะไรคะ”
“ผมมี ‘นัด’ ครับ”
คินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นทันที
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ”
“เกี่ยวครับ” นัทยิ้ม“เพราะผมจะชวนครูมีนไปด้วย”
“…ไปไหนคะ”
“เดทครับ”
“ไม่ไป”
คินตอบแทนทันที
มีนหันไปมอง
“ฉันยังไม่ได้ตอบเลยนะคะ”
“ก็ผมตอบให้แล้ว”
“ใครอนุญาตคะ”
“ผมไม่ขออนุญาต”
“งั้นฉันจะไป”
เงียบกริบ
คินหันขวับ
“คุณพูดจริง?”
มีนยักไหล่เบา ๆ
“ลองดูบ้างก็ดีค่ะ เปลี่ยนบรรยากาศ”
นัทดีดนิ้วเบา ๆ
“งั้นตกลงนะครับ พรุ่งนี้บ่ายสอง ผมไปรับ”
“ครับ ไม่ต้องมา”
“ผมจะมา”
“อย่ามา”
“จะมา”
“…”
มีนยกกาแฟขึ้นจิบอย่างไม่สนใจ
ปล่อยให้ผู้ชายสองคนจ้องกันเหมือนจะกินกันเอง
—
วันถัดมา
บ่ายสองตรง
รถของนัทจอดหน้าบ้านมีนจริง ๆ
แต่…
“ขึ้นรถ”
เสียงคินดังขึ้นก่อน
มีนหันไปมอง
“คุณจะไปไหนคะ”
“ไปด้วย”
“ทำไม”
“กันผู้ชาย”
“…”
นัทลดกระจกลง
“สามคนก็ได้นะครับ ผมไม่ติด”
“ผมติด” คินตอบทันที
มีนถอนหายใจ
“งั้นฉันไม่ไป”
“เดี๋ยว!” ทั้งสองพูดพร้อมกัน
เงียบ
มีนยิ้มบาง
“ตกลงกันให้ได้ก่อนค่อยเรียกฉันนะคะ”
เธอหันหลังจะเดินเข้าบ้าน
คินคว้าข้อมือเธอไว้แรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“คุณจะไปกับมันจริง ๆเหรอ”
น้ำเสียงต่ำลง
จริงจัง…จนต่างจากทุกที
มีนชะงักเล็กน้อย
ก่อนจะตอบเรียบ ๆ
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณคะ”
“เกี่ยว”
“ยังไง”
คินเงียบ
เงียบ…จนคำตอบมันชัดเกินกว่าจะพูดออกมา
“ถ้าไม่รู้ ก็ปล่อยค่ะ”
มีนสะบัดมือออก
แล้ว…
“โอเค งั้นฉันจะไป”
—
สุดท้าย
ก็กลายเป็ “สามคน”
—
สวนสนุก
“เดทแรก…มาสวนสนุกเนี่ยนะครับ”คินพึมพำ
“ก็ดีออกนะครับจะได้เห็นมุมเด็ก ๆ ของครูมีน”
“เธอไม่เด็ก”
“ผมก็ไม่ได้ว่าเด็กแบบนั้นครับ”
“…”
มีนเดินนำไปอย่างไม่สนใจ
ก่อนจะหยุดหน้ารถไฟเหาะ
“เล่นอันนี้ค่ะ”
คินเลิกคิ้ว
“คุณเล่นเป็?”
“กลัวเหรอคะ”
“ผมเนี่ยนะ?”
“งั้นขึ้นค่ะ”
—
10 นาทีต่อมา
“อ้วก…”
คินนั่งกุมหัวอยู่ข้างเครื่องดื่ม
มีนยืนจิบน้ำสบาย ๆ
“ไหวไหมคะ”
“ผม…แค่ยังไม่ชิน”
นัทหัวเราะ
“ครั้งหน้าผมพามาอีกนะครับครูมีน”
“ไม่ต้องมีครั้งหน้า”
“ผมชวนครูมีนไม่ได้ชวนคุณ”
“เธอไปไหน ผมไปด้วย”
“ผมก็เหมือนกันครับ”
“…”
มีนยิ้มมุมปาก
“งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำนะคะ พวกคุณ…คุยกันไปก่อน”
—
5 นาทีต่อมา
“นายจะเอายังไง”
คินเปิดก่อน
“เอาจริงครับ”
“เลิก”
“ไม่เลิก”
“เธอไม่ชอบนาย”
“แต่ก็ไม่ได้ชอบคุณนะครับ”
เงียบ
คินกัดฟันเบา ๆ
—
อีกฝั่งหนึ่ง
มีน…ไม่ได้ไปห้องน้ำ
เธอยืนพิงกำแพง ฟังทุกอย่างเงียบ ๆ
ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
“เด็กจริง ๆ”
—
ตอนเย็น
หลังจาก “เดทสามคน” จบลงแบบวุ่นวาย
มีนเดินกลับเข้าบ้าน
คินเดินตามมา
“สนุกไหม”
“ก็โอเคค่ะ”
“กับมัน?”
“ก็โอเคค่ะ”
เงียบ
“ผมไม่โอเค”
มีนหยุดเดิน
หันกลับมา
“แล้ว?”
“ผมหงุดหงิด”
“เื่ของคุณค่ะ”
“เพราะคุณ”
“ฉันไปบังคับคุณเหรอคะ”
“คุณไปกับมัน”
“แล้วไง”
คินเดินเข้ามาใกล้
ใกล้มาก…จนเธอถอยไม่ได้
“อย่าไปกับมันอีก”
น้ำเสียงเขาต่ำและชัด
“ทำไม”
“…เพราะ—”
เขาหยุด
คำบางคำ…ติดอยู่ที่ปาก
ใกล้จะหลุดออกมา
ใกล้มาก
มีนมองเขานิ่ง ๆ
ก่อนจะกระซิบเบา ๆ
“เพราะอะไรคะ”
เงียบ
วินาทีที่ยาวนาน
ก่อนคินจะเบือนหน้าไป
“ก็…มันน่ารำคาญ”
มีนหลุดยิ้มทันที
ทั้งขำ ทั้งหมั่นไส้
“อ๋อ แค่นั้นเองเหรอคะ”
“ใช่”
“งั้นฉันจะไปอีก”
“มีน”
เขาเรียกชื่อเธอครั้งแรก…ชัด ๆ
ทั้งสองชะงัก
บรรยากาศเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“…”
คินเหมือนเพิ่งรู้ตัว
“ผมหมายถึง—”
“ฉันเข้าใจค่ะ”
มีนยิ้มบาง
ก่อนจะพูดทิ้งท้าย
“คุณหวง…แต่ไม่กล้ายอมรับ”
แล้วเธอก็เดินเข้าบ้านไป
ทิ้งให้คินยืนอยู่คนเดียว
เงียบ
ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ
“…โคตรน่ารำคาญ”
แต่รอยยิ้มมุมปาก
มันฟ้องทุกอย่าง
—
เกมนี้
เริ่มไม่ใช่แค่ “แกล้งกัน”
แต่กลายเป็ “ใครจะยอมแพ้ก่อน”
และดูเหมือนว่า…
คนที่ปากแข็งที่สุด
อาจจะเป็คนที่ “แพ้” เร็วที่สุดก็ได้ ????
14K
