เพราะคืนนี้เป็คืนข้างแรมที่ไม่มีแสงจันทร์สาดส่งมาสักนิดและบ้านหลังนี้มีตะเกียงเพียงดวงเดียวเท่านั้นทำให้พวกเขาต้องแยกย้ายกันเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว เพื่อประหยัดน้ำมันตะเกียง
ถึงแม้คืนนี้เสี่ยวเป่าอยากมานอนกับจ้าวอิงแต่ห้องหับไม่ได้จัดวางให้ดี จึงให้เสี่ยวเป่านอนกับปู่ย่าของเขาเช่นเดิมไปก่อน
พรุ่งนี้ค่อยมานอนกับนาง เมื่อรับปากเสี่ยวเป่าแล้วเสี่ยวเป่าก็ตามปู่ย่าไปเข้านอนแต่โดยดี ช่างเป็เด็กที่ว่านอนสอนง่ายเสียจริง
เมื่อกลับเข้ามาอยู่ในห้องอันมืดมิด จ้าวอิงก็เข้าไปในห้วงมิติทันทีคืนนี้จะต้องนอนในนี้ก่อน นางไม่สามารถทนนอนห้องเหม็น ๆนั้นได้จริง ๆกลางดึกเช่นนี้คงไม่มีใครเข้ามาเรียกนางแน่นอน
แต่เพราะนอนมาแล้วทั้งบ่ายตอนนี้จึงยังตื่นเต็มที่ระหว่างนี้จึงเดินสำรวจสิ่งที่พอจะเอาออกมาทำเงินได้บ้าง บ้านของครอบครัวลู่นี้ช่างน่าเวทนาเกินจะบรรยายจริงเงินจึงเป็ปัจจัยที่สำคัญที่สุดที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
อีกอย่างตอนนี้สิ่งที่จำเป็ที่สุดคือรักษาขาของลู่ซานถิง ก่อนที่จะต้องเสียขาข้างนั้นไปและไหนจะซ่อมแซมบ้านอีก ทุกสิ่งต้องใช้เงิน นางไม่สามารถเข้าป่าตัดไม้มาทำได้เองจริงๆ
ระหว่างนี้ต้องปรับปรุงเื่อาหารการกินไปด้วยครอบครัวนี้ขาดสารอาหารเหลือเกิน แต่ละคนตัวซีดเหลืองหากปล่อยให้เป็เช่นนี้ต่อไปคงอายุไม่ยืนยาวแน่นอน
หลังจากเดินเตร็ดเตร่ไปรอบ ๆ ก็ตัดสินใจเข้าไปดูในห้องยาแผนจีนในนั้นมีทั้งเห็ดหลินจือ ทั้งโสมแดง โสมขาว โสมคนที่มีอายุหลักห้าสิบปีขึ้นไปถึงหลายร้อยปีก็มีเช่นกัน
‘อ่า ต้องอย่างนี้สิ อย่างน้อยก็มีคลังสมบัติส่วนตัว’
ส่วนสมุนไพรอื่น ๆอาจจะต้องไปสำรวจดูก่อนว่าโลกยุคนี้มีสมุนไพรอะไรเป็ที่นิยมและได้ราคาดีระยะสั้นคงต้องแก้ปัญหาแบบนี้ไปก่อนส่วนระยะยาวคงต้องสำรวจดูพื้นเพและตลาดของที่นี่อีกที
ไม่อาจวู่วามได้ไม่อย่างนั้นภัยอาจจะมาถึงตัวได้ นางเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว เมื่อมีคนที่จู่ๆก็มีของดีมากมาย ก็ถูกผู้ไม่หวังดีเพ่งเล็งยิ่งหากไม่สามารถเอาตัวรอดได้ควรจะทำเงียบ ๆไว้
สรุปความคิดได้แล้วจ้าวอิงจึงเดินไปจัดยาสมุนไพรสำหรับพ่อสามีหรือพ่อลู่ทุกอย่างที่จำเป็ต้องใช้นางมีทั้งหมดและยังได้ผลชะงัดอีกด้วยหากสามารถนำยาแผนปัจจุบันมาใช้ได้ก็จะยิ่งเห็นผลเร็ว
จ้าวอิงจึงได้ไปที่ห้องเก็บยาแผนปัจจุบันเพื่อนำยาปฏิชีวนะออกมาบดให้ละเอียดแล้วห่อกระดาษไว้ เพื่อใช้สำหรับโรยแผลภายนอกให้พ่อลู่
อีกอย่างที่ขาดไม่ได้เลยคือยาลดความอ้วนสำหรับตัวนางเองนางต้องพึ่งพาทางลัดเพราะร่างนี่ทำให้นางอึดอัดนัก
เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพ นางก็เดินกลับเข้าห้องนอนของนางและก่อนจะถึงต้องผ่านไปยังห้องครัวเล็กก่อนยิ่งเห็นห้องครัวท้องนางก็ร้องเสียงดังออกมาทันที
นางหิวแล้วจริง ๆ น้ำข้าวใส ๆไม่สามารถทำทำให้อยู่ท้อง จำต้องพึ่งพาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปก่อน เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนตาม
สุดท้ายนางต้องรีบเข้านอน เพื่อตื่นตอนเช้ามาจัดการเื่อาหารและยาโลกนี้ต้องตื่นตอนไหนนางไม่แน่ใจนักเพราะเ้าของร่างเดิมคนนี้ไม่เคยตื่นก่อนหรือพร้อมกับคนอื่น ๆ เลย
เมื่อนึกถึงร่างเดิมนางไม่เห็นิญญาจ้าวอิงอิงั้แ่ที่นางตื่นนอนตอนบ่าย แล้ว น่าแปลกมากแต่นางก็อาจจะไปภพใหม่แล้วก็ได้
จ้าวอิงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ไว้จะเผากระดาษทำบุญให้จ้าวอิงอิงแล้วกันขอให้นางไปสู่วัฏสงสารของนางอย่างสงบ
ก่อนเข้านอนจ้าวอิงตั้งนาฬิกาปลุกไว้ที่เวลาตีห้าแต่ก็ไม่รู้อีกว่าเวลาในห้วงมิตินี้จะตรงกันกับด้านนอกหรือไม่ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเป็ตัวช่วยเลย
ในห้วงความฝัน
จ้าวอิงกำลังเดินอยู่ที่บ้านหลังเก่าที่นางเคยอาศัยเมื่อครั้งเป็เด็กตอนที่นางกำลังจะเปิดประตูเข้าไปนั้น
จู่ ๆภาพก็เปลี่ยนเป็ห้องวิจัยที่สถาบันการแพทย์ที่นางเคยทำงานอยู่เมื่อครั้งยังมีชีวิต นางเห็นโต๊ะทำงานของตัวเองที่ตอนนี้มีลูกน้องคนสนิทของนางนั่งอยู่ด้วยท่าทางหลุกหลิกเหลียวซ้ายแลขวา หน้านิ่วคิ้วขมวด
จ้าวอิงที่ยืนตรงข้ามเขา แต่เขาไม่เห็นนางนางจึงเดินไปที่หลังเก้าอี้เพื่อจะดูว่าเขากำลังทำสิ่งใด ก็ได้เห็นว่าเขากำลังพยายามเข้าถึงไฟล์ลับสุดยอดของนางอยู่
“บ้าชิบ หัวหน้าจะล็อครหัสอะไรขนาดนั้น”
เขาสบถออกมาและขยี้หัวตัวเองแรง ๆ
“จะเอาไปทำอะไร”
จ้าวอิงพูดออกไปแม้จะรู้ว่าเขาไม่น่าจะได้ยิน
“หึย !! ทำไม่จู่ ๆมันเย็นอย่างนี้ล่ะ ขนลุกไปหมดแล้วอย่าบอกนะว่าลูกพี่รับรู้”
เขาทำท่าลูบแขนตัวเองไปมาเลี้ยวซ้ายแลขวาจากนั้นพูดเหมือนกระซิบกับตัวเอง
“ลูกพี่...ถ้าพี่รับรู้ก็ให้ฉันก็อปปี้ข้อมูลของยาแก้พิษดอกเดดลี่ฮอร์สหน่อยเถอะองค์กรคนชั่วของพวกเรา กำลังจะเอามันมาใช้งานจริงแล้วหากฉันไม่มียาแก้ฉันคงต้องตามพี่ไปสักวันแน่ ๆ ”
แล้วเขาก็ยกมือขึ้นพนมหลับตาปี๋
จ้าวอิงได้ฟังดังนั้นนางก็ถอนหายใจออกมานางสงสัยอยู่ว่าเหตุใดคนร้ายถึงรู้มุมที่นางหลบอยู่เป็อย่างดีทั้งรู้ว่านางต้องเอาตัวเข้าปกป้องเด็กหญิงคนนั้นแน่นอนและยังยิงเข้ากลางอกนางตรง ๆได้ขนาดนั้นคงเป็คนในองค์กร้ากำจัดนางสินะ
“ได้สิฉันจะให้นาย”
จ้าวอิงพูดอีกครั้ง
แต่นางไม่รู้จะบอกเขาอย่างไร เดินไปมาก็นึกได้ว่านางเขียนรหัสไว้เพื่อวันใดวันหนึ่งต้องให้ลูกน้องมาเปิดคอมพิวเตอร์ของนางไว้ที่ข้างตู้เก็บเอกสารด้านหลังโต๊ะ
จ้าวอิงรวบรวมกำลังแล้วทุบลงข้างตู้ไม้นั้น และมันก็ได้ผลตู้ไม้สั่นเบาๆพอให้ลูกน้องเก่าของนางรู้ตัว
“ตรงนั้นเหรอ ขอบคุณลูกพี่ ไว้ฉันจะไปทำบุญเผาแบงค์กงเต๊กให้พี่เยอะๆ นะ”
เขาดีใจจนลืมความกลัวผีไปเลย
ภาพสุดท้ายที่จ้าวอิงเห็นคือเขากำลังจดรหัสนั่นออกมาจากนั้นภาพก็จางหายไปเหมือนลมพัด จ้าวอิงไม่รู้ตัวอีกแล้วเพราะนางไม่ฝันอีกเลยจนถึงเช้า
เช้าวันต่อมาหลังจากได้หลับเต็มที่จ้าวอิงลืมตาตื่นและลุกขึ้นจากที่นอนแสนสบายล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้วจึงออกมายังห้องนอนรังหนูของนาง
มองออกไปนอกหน้าต่าง ฟ้ายังไม่สางมีเพียงเสียงไก่ขันและเสียงนกเท่านั้นที่ดังอยู่ หากเทียบเวลาปัจจุบันดูจากดวงจันทร์ที่เห็นลาง ๆแล้วน่าจะอยู่ใน่ตีสี่ถึงตีห้าเท่านั้น ยังไม่มีใครในบ้านที่ตื่นขึ้นแต่เมื่อออกมาแล้วนางก็ไม่คิดจะนอนต่อไป
จ้าวอิงจึงเดินเข้าครัวและสำรวจทุกอย่างเรียบร้อยแล้วพบว่ามีเพียงข้าวขัดสีไม่หมดประมาณจินเดียวมิน่าเล่าจางซื่อจึงต้มข้าวน้ำใสขนาดนั้น มีผักป่าที่เหี่ยวเฉาจำนวนหนึ่งกองอยู่เครื่องปรุงรสมีเพียงเกลือเท่านั้น เท่านั้นจริง ๆ ไม่มีอะไรอีกเลย
นางจึงเข้าไปในห้องโถงนำของที่เอามาจากตู้ของจ้าวอิงอิงมาจัดแจงอีกครั้งมองไปรอบ ๆแล้วนางจึงตัดสินใจนำข้าวทั้งหมดลงไปตั้งเตาทำข้าวต้มเกลือข้นๆ
ตั้งหม้อต้มข้าวทิ้งไว้ คอยคนเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้ติดก้นหม้อเพราะนางยังกะความร้อนจากฟืนไม่ถูก
เมื่อข้าวต้มข้นดีแล้วนางจึงนำฟืนออกบางส่วน แต่ก็ยังตั้งหม้อทิ้งไว้เพื่อให้อุ่นอยู่ตลอด จนกระทั่งถึงเวลาที่จะกิน
ไม่นานฟ้าเริ่มมีแสงสว่างมากขึ้นจึงตัดสินใจเดินไปทางหลังบ้านเพื่อลองเสี่ยงหาวัตถุดิบอื่น ๆดูเดินออกจากห้องครัวผ่านข้าง ๆเรือนออกไปด้านหลังบ้าน
พบพื้นที่ค่อนข้างรกร้าง มีบางหย่อมที่โล่งเตียนน่าจะเป็ลู่ซานถิงเริ่มถางที่เพื่อเพาะปลูกแต่ด้วยขาที่าเ็จึงยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่
เมื่อเดินมาอีกไม่ไกล ก็เป็แม่น้ำสายหนึ่งไหลจากูเาผ่านหลังบ้าน
‘เยี่ยมไปเลยทำเลดีมีน้ำมีูเาและห่างไกลเพื่อนบ้านแบบนี้นางค่อยทำอะไรสะดวกหน่อย’
เดินรอบ ๆบริเวณพบเพียงผักป่าที่เหมือนกับที่กองอยู่ในครัวและผักลักษณะคล้ายผักกวางตุ้งนางจึงหาร่องรอยของหนอน หากหนอนกินคนก็กินได้และแล้วก็พบร่องรอยของหลอนที่แทะก้านและใบอ่อน
จ้าวอิงเด็ดมาชิมดูแล้วรสชาติเหมือนกวางตุ้งจริง ๆหรือนี่จะเป็สายพันธุ์ของโลกนี้ เมื่อแน่ใจว่ากินได้แล้ว จึงเก็บมากำหนึ่งพอสำหรับผัดง่ายๆ
แล้วเดินต่อไปยังแม่น้ำที่นั้นมีท่าน้ำเก่าอยู่น่าจะเป็บรรพบุรุษที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่ทำไว้ ซึ่งผุพังไปหมดแล้ว จากที่ดูแม่น้ำไม่ลึกนัก ริม ๆฝั่งสามารถเดินลงไปได้ส่วนที่ลึกที่สุดน่าจะราว ๆ สองถึงสามเมตรได้ ปลาตัวไม่ใหญ่มากแต่มีกุ้งแม่น้ำ
‘กุ้ง’
ตาจ้าวอิงเป็ประกายวิบวับ นางได้เจอของดีเข้าแล้วชาติที่แล้วนางเดินทางไปหลายที่ ได้กินของพื้นบ้านพื้นถิ่นมาหลากหลายและกุ้งแม่น้ำก็เป็ของโปรดของนางเช่นกันคิดได้เช่นนั้นนางจึงลงมือลงหาที่เดินลงริมฝั่งแม่น้ำ ไปจับกุ้งที่มักจะอยู่ตามโขดหินข้างๆทันที
การจับกุ้งนางมีประสบการณ์จากทะเลสาบข้างกระท่อมบนเขาของนางนั้นเองเวลาผ่านไปเพียงสองก้านธูป นางก็หิ้วกุ้งแม่น้ำตัวเขื่องขึ้นมาสามสี่ตัว
นางสามรถจับได้มากกว่านี้แต่กลัวจะผิดแปลกมากเกินไปยิ่งเห็นกุ้งแม่น้ำมีมากขนาดนี้ไม่เห็นว่าจะมีใครมาจับมัน แสดงว่าคนที่นี่ยังไม่รู้จักการกินกุ้งแม่น้ำรสโอชาเช่นนี้
อาจจะเป็เพราะหน้าตาที่แปลกของพวกมันก็เป็ได้ นางหิ้วพวกมันขึ้นจากน้ำอย่างอารมณ์ดี
‘ไม่รู้จักของดีซะแล้ว’
•─────❅❀❅─────•
1K
