เช้าวันหลังงานอภิเษกสมรสขององค์หญิง ที่ได้จบลง ฝ่าาและฮองเฮาต่างเป็ห่วงอาการท่านอ๋อง พร้อมกับหมอหลวงก็ได้มาเยี่ยมท่านอ๋องแต่เช้า โดยมีขันที เดินนำหน้า ฝ่าาเสด็จ ซึ่งท่านอ๋องที่กำลังนอนอยู่ ก็ได้รีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกมาต้อนรับฝ่าาและฮองเฮา เอาละ เอาละ เ้าพึ่งจะหายดีไม่ต้องออกมาต้อนรับข้าหรอกยังไม่หายดี ยังอุตส่าห์มีน้ำใจไปร่วมงานอภิเษกสมรสของน้องเ้าอีก เ้าช่างมีน้ำใจจริงๆ ซึ่งฮองเฮาก็ได้พยุงท่านอ๋องซีเฉิง ไปนั่งบนเตียงจากนั้นหมอหลวงก็ทำการตรวจ ฮองเฮา ถาม ท่านหมอ อาการ ของท่านอ๋องเป็ยังไงบ้าง หมอหลวง บอก หายดีแล้ว แต่คงต้องพักฟื้น ทำอะไรหนัก ยังไม่ได้ เมื่อคืนท่านอ๋อง ได้ดื่มเหล้าเข้าไปไม่มาก ก็ยังดี อีกอย่างท่านอ๋องร่างกายพักฟื้นได้ดีฝ่าา ฮองเฮา หายห่วงได้เลยพอหมอตรวจอาการ ท่านอ๋องซีเฉิง เสร็จเรียบร้อยแล้ว ฝ่าา ฮองเฮา หมอหลวง ก็ กลับท่านอ๋อง เลยออกไปเดินเล่นชมตำหนัก โดยมีองค์รักษ์ประจำถือว่าเป็คนสนิทของท่านอ๋อง นอกจากองค์หญิงแล้ว ก็ องค์รักษ์นี่แหละ ที่ไว้ใจ และพูดคุยได้ ทั้งคู่ได้เดิมชมตำหนักต่างๆ ในวังหลวง ซึ่งปกติ คนอื่นจะเข้าออกไม่ได้ แต่ท่านอ๋องเป็กรณีพิเศษ ที่ฝ่าาทรงอนุญาติ เพื่อฟื้นความจำท่านอ๋อง ซึ่งท่านอ๋องได้สะดุดตา ตำหนักแห่งหนึ่ง ฝั่งตะวันออกของวังหลวง ซึ่งมี ดอกไม้นานๆชนิด มี ตำหนักเล็กๆ ล้อมด้วย บ่อน้ำ วนไปมา ทำให้ท่านอ๋อง นึกถึง หญิงชาวบ้าน คนหนึ่ง ที่เคยช่วยเหลือ ท่านอ๋องไว้ ตอนท่านอ๋องได้รับาเ็ ซึ่ง คือ แม่นาง หลี่ฉาง นี่เองพอท่านอ๋องเดินชมสวนได้สักพักก็กลับตำหนัก