EP2.2 ชั้นสอง – ห้องฝั่งตะวันออกของบ้าน ห้องนอนสีเทาขาวสะอาด
กลิ่นแป้งและผ้าปูใหม่ที่ยังไม่เคยถูกใช้งาน
หมอนเรียงตรง ผ้านวมพับมุม เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นคือ “พอดี” อย่างน่าประหลาด
บนเตียง มีจดหมายหนึ่งแผ่น เขียนด้วยลายมือ
เธอหยิบขึ้นมา และอ่านข้อความแบบเงียบ ๆ
ไม่มีสีหน้า แต่สายตาไล่ไปตามตัวอักษรเหมือนจดจำไว้ทุกคำ
จดหมายของ “เคนจิ โมริซากิ” ฉบับ ที่ลินะได้อ่านในห้องพักของตัวเอง
ด้วยภาษาญี่ปุ่นที่สุภาพ สงบ แต่ยังคงความรักไว้ในทุกคำ
จดหมายจากพ่อ (ฉบับภาษาญี่ปุ่น)
今、この決断をすることに、父としてとても心が痛みます。
でも、以前話した通り、君にはしばらくの間
レイモンドさんのもとで過ごしてほしいと思っています。
すべてが落ち着いたら、僕たちは一緒に家族として過ごせるはずです。
愛をこめて
父より
ケンジ・森崎
คำอ่าน (โรมาจิ)
Ima, kono ketsudan o suru koto ni, chichi to shite totemo kokoro ga itamimasu.
Demo, izen hanashita tōri, kimi ni wa shibaraku no aida
Reimondo-san no moto de sugoshite hoshii to omotteimasu.
Subete ga ochitsuitara, bokutachi wa issho ni kazoku to shite sugoseru hazu desu.
Ai o komete
Chichi yori
Kenji Morisaki
???????? → ???????? คำแปลไทย
ตอนนี้...การตัดสินใจครั้งนี้ ทำให้พ่อเ็ปในฐานะพ่อมาก
แต่ตามที่เคยบอกไว้ก่อนหน้านี้
พ่ออยากให้ลูกใช้ชีวิตอยู่กับคุณเรย์มันด์สักพัก
เมื่อทุกอย่างสงบลง...เราจะได้อยู่ร่วมกันเป็ครอบครัว
ด้วยความรักเสมอ
จากพ่อ
เคนจิ โมริซากิ
ลินะพับกระดาษเก็บไว้ในกระเป๋าด้านในของเสื้อคาร์ดิแกน
เธอไม่ร้องไห้ แต่เธอหันหน้าไปอีกทาง...นิดเดียว
ก่อนจะค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น บนผ้าปูที่เรียบกริบ
มือยังคงกำชายกระโปรงไว้ แต่ร่างกายเริ่มคลาย
เหมือนเธอไม่แน่ใจว่า...จะเริ่มพักตรงนี้ได้จริงหรือเปล่า
และ ลินะ ก็เผลอหลับไป
❝ ที่นี่...อาจไม่ใช่บ้าน
แต่กลิ่นของผ้าปูเตียง
มันไม่ใช่กลิ่นของที่พักชั่วคราว ❞
Website รวมลิ้งค์นะคะ
https://sites.google.com/view/narisaracwriting/home
20K
