พวงไฟพุ่งพร่านเหนือการควบคุม ดวงตานับไม่ถ้วนของสมโภชกำลังเฝ้ามองกรุงเทพฯที่กำลังจะถูกเผาจากฐานของมัน แม้กรุงเทพฯจะเป็ที่ตั้งของกรมทหารหลายกรมกอง แต่เอาเข้าจริงมันต้องใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงสำหรับการรวมรวบกำลังพลจากกรมทหารราบที่ 9 กรมทหารเดียวที่ยังมีทหารที่เคยผ่านการรบจริงๆมาบ้างจากกาญจนบุรีเข้ามาเสริม หน่วยทหารจัดกำลังรบเพื่อการกวาดล้างพวกนักอนาธิปัตย์โดยทันที
ในพื้นที่ที่ตึกถล่มลงไป หน่วยงานป้องกันวินาศภัยของเอกชนมาถึงก่อน พวกเขาจัดการกันพื้นที่อย่างมีประสิทธิภาพ ก่อนจะส่งหุ่นยนต์กู้ภัยเข้าไปประเมินพื้นที่เพื่อช่วยเหลือผู้าเ็ต่อไป สมโภชติดตามมองผ่านกล้องที่เป็ดั่งตาของหุ่นยนต์เ่าั้ ไม่ใช่เื่ยากเทคโนโลยีของมันแผ่กิ่งก้านไปทั่ว ไม่ว่าในส่วนเล็กน้อยแค่ไหนก็จะมีส่วนใดส่วนหนึ่งของสมโภช ทวีทรัพย์ติดตั้งอยู่ สมโภชไม่สนใจสิ่งที่กองทหารกำลังตั้งใจทำ ไม่สนใจว่าพวกนักอนาธิปัตย์กำลังทำอะไรอยู่ พวกเขาทำหน้าที่ของพวกเขาแล้ว
เศษซากของความอัปลักษณ์ถูกฝังมานานแค่ไหนกันนะ ปัญญาประดิษฐ์คิด ในคูน้ำคลำใต้กรุงเทพฯอายพิษล่องลอยอยู่เต็มเปี่ยม หมักมันเอาไว้แล้วเตรียมฟืนไฟให้ดี พอมันติดไฟก็จะไม่มีอะไรที่หยุดมันอยู่ ใช่ รอเพียงแค่เวลาที่น้ำลดเท่านั้น ดูสิ ไม่มีใครคิดดับไฟที่กำลังคุอยู่ให้สนิทด้วยซ้ำ ประเทศนี้พร้อมจะหลงลืมส่วนที่คิดว่าไม่มีความสำคัญอยู่เสมอ
จ่าสมหมายและสิบโทวิทยา สองนายตำรวจ ไม่คาดคิดเลยว่าพวกเขาต้องมาทำงานในวันเปิดโอลิมปิกที่เฝ้ารอคอยมาอย่างใจจดใจจ่อ อยู่ๆสายตาของกรุงเทพฯก็ะโลั่น แต่พวกเขาไม่รู้สึกหรอกห้องบนชั้นเก้าสิบเก้าได้รับการออกแบบมาอย่างดี ไม่มีสิ่งใดโยกคลอนมันให้พังทลายได้ คำร้องจำนวนมากขอให้พวกเขาดำเนินการตรวจสอบสิ่งต่างๆด้วยสายตาของกรุงเทพฯ ปัญญาประดิษฐ์ทำงานได้ดี แต่เวลาฉุกเฉินมันยัง้าเ้าหน้าที่คอยออกคำสั่งที่เฉพาะเจาะจง
เ้าหน้าที่ที่มีความรู้ว่าจะสั่งไอ้ของไฮเทคนี่อย่างไร
เพิ่มการตรวจตราและเก็บข้อมูลในบริเวณใต้ฐานตึกที่ถล่ม ระบุตำแหน่งผู้ประสบภัยและแจ้งแก่หน่วยกู้ภัย สร้างฐานข้อมูลแยกต่างหากสำหรับการวิเคราะห์การก่อการร้าย รับโทรศัพท์—อีกแล้ว—วิเคราะห์ภาพพื้นหลังที่อยู่ในจอภาพ รับโทรศัพท์ ผบ.ตร. ้ารายงานสรุป พวกนายทำได้มั้ย—เฮ้ยนั่นหน้าที่พวกเอ็งไม่ใช่เหรอ—ครับๆ สั่งสายตาของกรุงเทพฯให้ทำรายงานสรุป คำสั่งใหม่ๆพุ่งเข้ามาไม่ขาดสาย จ่าสมหมายและสิบโทวิทยาทำงานจนหัวหมุน อยากได้มือเพิ่มเท่าที่เป็ไปได้ แต่มือที่ขอมาได้ก็ทำได้แค่วิ่งเสิร์ฟน้ำเท่านั้น เฮ้ยอย่าแตะต้องอะไรอีก แค่แว่บแรกสิบตำรวจตรีหญิงสาวิตรี เสริมทัพก็สร้างความยุ่งยากเสียแล้ว เมื่อเธอพยายามทำทุกอย่างตามคู่มือที่ได้รับการอบรมมาจากโรงเรียนนายสิบวิทยาการ ในการฝึกเป็กำลังเสริมให้แก่หน่วยตำรวจวิทยาการที่สมหมายและวิทยาสังกัด
เธอสับสนมึนงงกับคำสั่งระดมพล จนเรียกโดรนไปผิดตำแหน่งกว่าสามสี่หน รวมถึงไม่มีความรู้เกี่ยวกับภูมิประเทศและลักษณะของกรุงเทพมหานครแม้แต่น้อย จนนำทางกองกำลังทหารหลงวนอยู่ในตรอกทางเดินที่อยู่ใต้ถนน ตำรวจหญิงมือใหม่ไฟแรงจากยโสธรทำพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย เอาล่ะฉันหิวน้ำ เพียงแค่นั้นสาวิตรีก็ถูกเปลี่ยนหน้าที่ด้วยใบหน้าเศร้าๆ เธอเจ็บใจ ถ้ามีโอกาส เธอควรจะทำได้ดีกว่านี้
เมื่อเ้าหน้าที่ผลัดใหม่เปลี่ยนเข้ามารับชะตากรรมต่อ ตีสองพวกเขาแทบไม่เหลือแรงกาย ด้วยความที่ยศสูงกว่า สมหมายเดินมาตบบ่าสาวิตรีที่นั่งหมดอาลัย “ว่างๆพยายามโผล่หน้ามาหน่อย จะได้ฝึกให้คุ้นกับไอ้ตาของกรุงเทพฯนี่บ้าง” เขาบอก สมหมายเข้าใจดีทีเดียว ที่นี่มีพวกเขาแค่สองคนแม้แต่ในยามฉุกเฉิน และในยามที่ไม่มีเหตุคนที่เขาขอไปก็มักโดนโยกให้ไปทำหน้าที่ธุรการ
ใต้ราชประสงค์เหนือซากของห้างสรรพสินค้าเก่าที่จมอยู่ในเลน วิทยายื่นเบียร์กระป๋องให้สมหมายที่กำลังกดรับโทรศัพท์
“หมายความว่าไง” สมหมายรับสายเบียร์กระฉอกออกจากปาก เขาเพิ่งรู้ว่าห้องเช่ารูหนูสำหรับซุกหัวนอนของพวกเขาโดนหางเลขไปด้วย
“เกิดอะไรขึ้น” วิทยาถาม
“พรุ่งนี้เราต้องจัดการเื่ประกันว่ะ ห้องโง่ๆของเราโดนไปด้วย”
“ฉิบหาย ได้ไงวะ”
“กูว่าแล้ว ไอ้หอพักนั่นมันสั่นๆมาสักพักแล้ว”
วิทยาทำหน้างง
“ตลอดล่ะ มึงแม่งไม่เคยรู้สึกเฮี้ยอะไรเลย ไอ้ออโตเมทเรสซิเดนท์แม่งเล่นเราล่ะ พอบึ้มปุ๊บหอพักของเราก็ยุบหายตามลงไปเลยไง”
“เฮี้ย แม่งอยู่คนละที่กันเลยนะ”
“ก็เออดิ นี่ก็เพิ่งรู้ โครงสร้างข้างใต้แม่งของศตวรรษก่อน”
“ตายห่าสิ”
“เออดิ เครื่องเกมเราไป์แล้ว”
ทรัพย์สินอันมีค่าของพวกเขามีแค่นี้
“นายคิดว่าจะได้เครื่องเกมใหม่มั้ย”
“เฮอะได้ค่าประกันห้องคืนก็ดีถมไปแล้ว แล้วนายจะซื้อเครื่องเกมใหม่กี่เครื่องก็ได้ พอกันทีไปกลับกรุงเทพฯอยุธยาก็ได้”
สมหมายหัวเสีย ดึกดื่นค่ำคืนพวกเขาไม่เหลือแรงกายสำหรับกลับอยุธยาแล้ว และตอนนี้ ตีสอง ถึงพวกเขาอยากกลับก็ยังมีข้อเท็จจริงอีกข้อที่ขัดขวางพวกเขาไว้ ก่อนจะถึงตีห้าจะไม่มีรถไฟขบวนไหนอีกที่ไปอยุธยา ห้องรูหนูของหอพักสุวิมลเป็ที่พึ่งให้แก่พวกเขายามที่รถไฟไม่เหลือเสมอ หรือยามที่การเทียวไปเทียวกลับอยุธยาไม่ใช่ตัวเลือกที่สมเหตุสมผล สองนายตำรวจชั้นผู้น้อยมักจะนั่งเล่นเกมอยู่ด้วยกันยันสว่าง หรือหลับอุตุรอกะงานต่อไป
เช้าวันต่อมาจ่าสมหมายและสิบโทวิทยาพบตัวเองนั่งสัปหงกอยู่ในห้องแคบกับผู้เสียหายจากเหตุวินาศกรรมจำนวนมาก เฝ้ารอรอต่อแถวให้บริษัทประกันทำงาน ในขณะที่ทุกอย่างเป็ไปอย่างอัตโนมัติและรวดเร็ว งานประกันทรงประสิทธิภาพ แต่พวกเขาต้องมารอยืนยันตัวตนด้วยตนเอง
บริษัทประกันภัย: ขอข้อมูลสัญญาเช่าอยู่อาศัยของจ่าสิบตำรวจสมหมาย บุญทวีจากหอพักสุวิมล ในเครือบริษัท ออโตเมทเรสซิเดนท์ จำกัด มหาชน รหัสยืนยันตัวตนทะเบียนบริษัทประกันภัยเลขที่ ********* [เข้ารหัส]
บริษัท ออโตเมทเรสซิเดนท์: รับรองการยืนยันตัวตน พบข้อผิดพลาด ฐานข้อมูลสำรองเสียหายจากเหตุวินาศกรรม ให้ใช้ข้อมูลสัญญาที่แจ้งต่อกรุงเทพมหานคร
บริษัทประกันภัย: แจ้งต่อบริษัท ออโตเมทเรสซิเดนท์ จำกัด มหาชน ขอการเข้าถึงสัญญาจากสำนักงานที่อยู่อาศัยแห่งกรุงเทพมหานครแล้ว ้าการยืนยันที่ออกให้โดยกระทรวงมหาดไทย
บริษัท ออโตเมทเรสซิเดนท์: แจ้งต่อกรุงเทพมหานคร อนุญาตให้บริษัทประกันภัยเข้าถึงสัญญา ด้วยสิทธิ ********* [เข้ารหัส] ที่ออกให้โดยกระทรวงมหาดไทย
บริษัทออโตเมทเรสซิเดนท์: แจ้งต่อบริษัทประกันภัย รับสิทธิเข้าถึงสัญญา ********* [เข้ารหัส]
บริษัทประกันภัย: คำร้องต่อกรุงเทพมหานคร ขอข้อมูลยืนยันสัญญาการเช่าอยู่อาศัยของจ่าสิบตำรวจสมหมาย บุญทวี และสิบตำรวจโทวิทยา สะสม ********* [เข้ารหัส]
ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร: ตอบรับคำร้อง สัญญาเช่าถูกต้อง รอการยืนยันตัวตน
สมหมายดูข้อความที่กระเด้งขึ้นในโทรศัพท์ของเขา กดยืนยันตัวตน
ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร: แจ้งต่อบริษัทประกัน การยืนยันตัวตนเรียบร้อย
บริษัทประกันภัย: อนุมัติเงินชดเชยจากอุบัติภัยและวินาศภัยให้แก่จ่าสิบตำรวจสมหมาย บุญทวี ผู้เช่าห้อง 101 หอพักสุวิมล ภายใต้สัญญากับบริษัท ออโตเมทเรสซิเดนท์ จำกัด มหาชน
โทรศัพท์แจ้งเสร็จสิ้นกระบวนการ สมหมายดูข้อความ เขายังสงสัยตอนที่เดินออกมาจากสำนักงานประกันภัยกับวิทยาว่าพวกเขาจะต้องมาที่สำนักงานเพื่อนั่งเคลมทำไมในเมื่อทุกอย่างสามารถเสร็จสิ้นโดยแค่เขากดยอมรับในมือถือแค่สองครั้งเท่านั้น การยืนยันตัวตนด้วยตนเองเป็ข้อบังคับทางกฎหมาย บริษัทประกันกล่าว
“ตกลงเป็ไง”
“ก็ได้ค่าเครื่องเกมคืน แต่สงสัยเราจะชวดค่าประกันห้องพักว่ะ”
“ต้องฟ้องร้องกันอีกแล้วสิ”
“อย่างว่าใครเคยชนะคดีกับไอ้ออโตเมทเรสซิเดนท์บ้างวะ”
ทั้งคู่ถอนหายใจ
380
