เส้นทางจักรพรรดินี

บทที่30 ประมูล

          หลังจากมีนกำหนดแผนการสร้างความมั่งคั่งให้แก่ตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงเรียกใช้เหรียญตราเจ้าเมืองฯ ทำการวาร์ปส่งตัวเองออกจากดันเจี้ยนเมืองปะการังสีรุ้งเพื่อเตรียมตัวมุ่งหน้าสู่แผ่นดินใหญ่ในทันที

          การทำงานของ{เหรียญตราเจ้าเมืองปะการังสีรุ้ง} คือ มันจะพาผู้เรียกใช้งานเหรียญตราฯไปยังจุดที่ได้บันทึกไว้ล่าสุด สำหรับตัวหญิงสาวแล้ว สถานที่แห่งนั้นก็คือ...เมืองแห่งหนึ่งบนเกาะเริ่มต้นในทวีปแห่งน้ำนั่นเอง

          มีนเปลี่ยนชุดกลับมาเป็นชุดผู้เล่นมือใหม่ที่ได้รับมาจากระบบอีกครั้งเพราะตนไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาจากผู้เล่นอื่นมากจนเกินไป เพราะชุดเกราะอ่อนระดับ Bที่สวมใส่อยู่นี้ มองยังไงก็ไม่เหมือนผู้เล่นมือใหม่ที่เพิ่งออกจากเกาะเริ่มต้นเลยสักนิดแต่ครั้นจะสวมใส่ชุดนกกระจิบที่เป็นชุดระดับต่ำ มันก็ดูหรูหราอู้ฟู่เหมือนคุณหนูผู้ร่ำรวยเกินไปหน่อยซึ่งไม่เป็นผลดีต่อแผนการของตนแม้แต่น้อย อีกทั้งในการนี้ หญิงสาวยังปิดการแสดงผลของเซตเครื่องประดับที่สวมใส่อยู่ด้วยจึงทำให้ตัวของมีนในตอนนี้ มีสภาพดูเหมือนผู้เล่นมือใหม่ที่เพิ่งออกจากเกาะเริ่มต้นเป็นครั้งแรก(ความจริงก็เพิ่งออกจากเกาะเริ่มต้นเป็นครั้งแรกนี่นา...)

          เกมนี้ผู้เล่นสามารถตั้งค่าให้ระบบการแสดงผลฯ ให้ปิดบังค่าสถานะของตนเองได้เมื่อผู้เล่นคนอื่นทำการตรวจสอบรายละเอียดก็จะเห็นเพียงแค่ ชื่อ อาชีพและกิลด์เท่านั้น ส่วนค่าสถานะอื่นรวมไปถึงเผ่าพันธุ์หากผู้เล่นไม่เปิดเผย ผู้อื่นก็ไม่สามารถมองเห็นได้เว้นเสียแต่ว่า อีกฝ่ายจะใช้งานทักษะบางชนิดในการตรวจสอบเท่านั้น

        แต่มีค่าสถานะชนิดหนึ่งซึ่งจะมีเพียงเจ้าของตัวละครเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้นั่นคือ “ค่าแห่งโชค” เนื่องจากค่าแห่งโชคนี้ทางบริษัท WWE ได้ยอมรับว่า มันเป็นค่าสถานะที่ส่งผลต่อการเล่นเกม“พอสมควร” และถือว่า ค่าแห่งโชคเป็นค่าสถานะ ซึ่งเป็นสิทธิส่วนบุคคลของผู้เล่น ดังนั้นทางWWE จึงทำการปิดกั้นการมองเห็นดังกล่าวจากบุคคลอื่นในทุกกรณีฯ

        มีเกมเมอร์จำนวนไม่น้อยยอมจ่ายเงินจำนวนมากในการรีเซตตัวละครใหม่ เพื่อสุ่มหาค่าโชค ซึ่งจะได้รับมาในตอนที่สร้างตัวละครให้มีตัวเลขสูง ๆ โดยหวังจะใช้ความได้เปรียบจากค่าสถานะนี้ให้ตัวเองอยู่เหนือผู้เล่นคนอื่นซึ่งบางรายถึงกับยอมทุ่มทุนจำนวนมหาศาล เพื่อรีเซตตัวละครและสร้างใหม่เป็นสิบเป็นร้อยรอบเลยก็มี

        เมื่อนักข่าวและผู้สันทัดกรณีทั้งหลายได้ตั้งข้อสงสัยและได้สอบถามทางบริษัทผู้ให้บริการเกมฯในหัวข้อที่ว่า หากผู้เล่นมีค่าแห่งโชคในระดับสูง ถือว่าเป็นการเอาเปรียบผู้เล่นรายอื่นๆ ที่มีค่าแห่งโชคต่ำกว่าหรือไม่? ซึ่งทางบริษัทฯ ก็ได้ชี้แจงแต่เพียงว่า“ค่าแห่งโชค...ถือเป็นพลังอย่างหนึ่งในเกมนี้”

        หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จหญิงสาวจึงเดินตรงไปที่ท่าเรือเพื่อมุ่งหน้าสู่แผ่นดินใหญ่ของทวีปแห่งน้ำในทันที…

          “เมืองเริ่มต้น”แม้ว่าจะมีอาคารบริการของระบบฯ และมีร้านค้าจำนวนมากแต่เมืองเริ่มต้นก็คือเมืองเริ่มต้น ไหนเลยจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันเท่ากับ...แผ่นดินใหญ่

          สิ่งอำนวยความสะดวกในเมืองเริ่มต้นนั้นมีไว้เพื่อให้ผู้เล่นได้ปรับตัวและทดสอบการใช้งานต่าง ๆ ของทางระบบเท่านั้นความหลากหลายของสินค้าและบริการฯ ย่อมจะมีน้อยกว่าแผ่นดินใหญ่อย่างชนิดที่ไม่สามารถเอามาเทียบเปรียบกันได้

          ขณะที่มีนนั่งเรือโดยสารออกจากเมืองเริ่มต้นหญิงสาวก็คิดทบทวนแผนการในหัวอีกครั้ง ซึ่งมันก็ทำเอาเจ้าตัวถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่เป็นระยะๆ ในขณะที่โดยสารเรือมุ่งหน้าสู่แผ่นดินใหญ่กว่า 2 ชั่วโมงเลยทีเดียว หากมีใครหันมองมาทางนี้พวกมันคงจะคิดว่า หญิงสาวผู้นี้...หากไม่บ้าก็คงจะใกล้เคียง

          มีนเดินทางมาถึง“อควาเรียส” เมืองท่าที่สำคัญของทวีปแห่งน้ำ ซึ่งถือเป็นเมืองใหญ่ที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนเนื่องจากเมืองแห่งนี้ ผู้เล่นทุกคนที่เลือกเกิดในดินแดนทวีปแห่งน้ำ ต้องมาเริ่มต้นใช้ชีวิตบนแผ่นดินใหญ่ในเมืองแห่งนี้กันทั้งสิ้นนอกจากนี้อควาเรียสก็ยังเป็นเมืองท่องเที่ยวสำคัญอันดับต้น ๆ ของเกมอีกด้วย จึงไม่แปลกที่จะมีผู้เล่นจากทั่วทุกสารทิศเดินทางแวะเวียนมายังเมืองแห่งนี้

          “สมกับเป็นเมืองท่าจริงๆ” มีนเอ่ยปากชม หลังจากได้ลงจากเรือโดยสารมาแล้ว

          ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหญิงสาวในเวลานี้ก็คือ เมืองท่าอันใหญ่โต ซึ่งเต็มไปด้วยอาคารบ้านเรือนจำนวนมากที่ถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบนอกจากนี้ในส่วนของท่าเทียบเรือฯ ก็เต็มไปด้วยเรือบรรทุกสินค้านานาชนิดจอดทอดสมอจนแน่นขนัดตัวมีนเองก็ไม่แน่ใจว่า เรือบรรทุกสินค้าเหล่านี้เป็นเรือที่ใช้งานได้จริง? หรือเป็นเพียงแค่อุปกรณ์ประกอบฉากที่ทำให้เมืองแห่งนี้ดูสวยงามและใหญ่โตอลังการเพียงเท่านั้น…

          แม้ว่าตัวหญิงสาวจะเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่ทว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเหล่านี้ กลับไม่ได้สำคัญจนถึงขั้นที่ตัวเองต้องเค้นหาคำตอบให้ได้ในเวลานี้เพราะตนยังมีสิ่งสำคัญมากกว่ารออยู่ นั่นก็คือ “การเปิดบัญชีธนาคาร”เพื่อให้สามารถติดต่อทำธุรกรรมกับทางระบบได้อย่างสะดวกมากยิ่งขึ้น ด้วยเหตุนี้มีนรีบเดินออกจากท่าเรือและมุ่งหน้าเข้าไปยังตัวเมืองด้วยความว่องไว

          “การเปิดบัญชีธนาคาร” ในเกมนี้ เป็นเหมือนกับการยืนยันตัวตน และยอมรับเงื่อนไขของทางบริษัทฯที่จะให้บริษัท WWEเข้ามาเป็นตัวแทนในการทำธุรกรรมทางการเงินผ่านทางธนาคารฯ ซึ่งผู้เล่นได้ผูกบัญชีไว้ตั้งแต่ตอนเริ่มสมัครเข้าเล่นเกมเท่านั้นโดยผู้เล่นทุกคนจะต้องยอมรับข้อตกลงดังกล่าวก่อน ผู้เล่นจึงจะสามารถทำการแลกเปลี่ยนเหรียญทองในเกมฯกลับไปเป็นตัวเลขในบัญชีธนาคารของผู้เล่นได้ เพราะหากผู้เล่นไม่ได้ยืนยันตัวตนผู้เล่นจะทำได้เพียงแค่การเติมเงินจากโลกภายนอกเข้ามาในเกมได้เท่านั้นแต่จะไม่สามารถแลกเปลี่ยนเหรียญทองในเกมกลับไปเป็นเงินในโลกภายนอกได้เลยเพียงแต่การทำธุรกรรมของผู้เล่นในแต่ละครั้ง ย่อมจะต้องเสียค่าบริการให้แก่ผู้ให้บริการอยู่บ้าง...ในอัตราที่บริษัทกำหนดไว้

          ด้วยขนาดอันใหญ่โตของเมืองอควาเรียสมีนเดาเอาว่า มันคงจะเป็นเมืองในระดับ A อย่างแน่นอนเนื่องจากเมืองแห่งนี้เท่าที่ตนสังเกตเห็น พบว่า ขนาดของมันน่าจะใหญ่โตเป็น 10 เท่าของเมืองในเกาะเริ่มต้นเลยทีเดียวและเมื่อมองจากจุดนี้ออกไปไกลลิบ ๆ ก็จะมองเห็นกำแพงเมืองอันสูงใหญ่ ซึ่งตั้งตระหง่านป้องกันการรุกรานจากภายนอกโดยความสูงของกำแพงเมือง...คงไม่ต่ำกว่า 20 เมตรเป็นแน่

          หญิงสาวเดินทอดน่องเรื่อยๆ จนเข้ามาถึงด้านในตัวเมือง ก่อนจะพบว่าผู้คนที่เดินกันขวักไขว่อยู่ในเมืองแห่งนี้ยังมีจำนวนมากกว่าที่ตนเห็นตอนอยู่ที่ท่าเรือเสียอีก นอกจากนี้ยังพบว่า ภายในเมืองมีทหารประจำเมืองหลายกลุ่มฯคอยเดินตรวจตรารักษาความปลอดภัยในเมืองอยู่ตลอดเวลา โดยแต่ละกลุ่มมีจำนวนไม่ต่ำกว่าขบวนละ50 คน

          ตำแหน่งใจกลางเมืองฯมีปราสาทหลังใหญ่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับลานน้ำพุ ซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คน มีนคาดว่าลานน้ำพุที่เห็นอยู่นี้น่าจะเป็นจุดเกิดของผู้เล่นที่อยู่ในเมืองฯ ดังนั้นหญิงสาวจึงเดินตรงเข้าไปบันทึกจุดเกิดทันที

          รอบๆ ลานน้ำพุฯ เหล่าพ่อค้าแม่ค้าจำนวนมากต่างก็นำสินค้าของตนมาวางขาย พร้อมทั้งมีการตะโกนตัดราคากันอย่างสนุกสนานจนทำให้พื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการซื้อขาย แถมยังมีกลิ่นอายแห่งการแข่งขันอยู่ไม่น้อย

          นอกจากตัวปราสาทฯซึ่งตั้งอย่างโดดเด่นเป็นสง่าแล้ว สิ่งปลูกสร้างโดยรอบก็มีความงดงามและน่าดึงดูดไม่แพ้กันไม่ว่าจะเป็นโบสถ์ วิหาร หอระฆัง ร้านอาหาร ร้านกาแฟ หรือสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ ทั้งหมดล้วนตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงามจึงทำให้เมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ชวนให้ผู้คนที่ได้มาสัมผัสต่างเกิดความหลงใหลในความพิเศษของเมืองแห่งนี้จนต้องกลับมาเยี่ยมเยือนอยู่บ่อยครั้ง

          “อควาเรียส”ยังเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงในด้านการท่องเที่ยวอีกด้วย ในจำนวนผู้คนที่เข้ามาใช้บริการเกมนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ผู้เล่นที่ต้องการมาผจญภัยและต่อสู้กับสัตว์อสูรในโลกจำลองเท่านั้นแต่ยังมีผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามาใช้บริการฯ เพื่อการท่องเที่ยวรวมไปถึงต้องการสัมผัสกับความงดงามของสถานที่ต่างๆ ในโลกแห่งแฟนตาซีของเกมนี้โดยเฉพาะอีกด้วย

          เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายของWWEไม่ได้จำกัดอยู่แต่กลุ่มของเกมเมอร์เท่านั้น แต่บริษัทฯ ยังได้ขยายฐานลูกค้าเพื่อรองรับการให้บริการในรูปแบบอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน เพราะเกมนี้ เป็นเกมออนไลน์ในโลกเสมือนจริงเกมแรกที่จะทำให้ผู้เข้ามาใช้บริการได้รับความรู้สึกที่เรียกว่า“สมจริงที่สุด” เท่าที่โลกจำลองเคยมีมา แม้ว่าในปัจจุบันฯ จะมีการท่องเที่ยวในรูปแบบออนไลน์เสมือนจริงอยู่แล้วแต่ผู้ใช้งานฯ กลับไม่ได้รับความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับคำว่า “สมจริง” แม้แต่น้อยเพราะการท่องเที่ยวในโลกออนไลน์ที่มีอยู่นั้น เพียงทำให้ผู้ใช้บริการสัมผัสรับรู้ได้แค่“การมองเห็นและการได้ยิน” เท่านั้น ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้วงการท่องเที่ยวผ่านการออนไลน์ฯได้รับความนิยมลดลงไปกว่าเดิม หากเทียบช่วงที่มีการเปิดตัวเทคโนโลยีนี้ใหม่ ๆเป็นอย่างมาก

        และการที่บริษัทWWEได้โฆษณาเชิญชวนฯ ให้ผู้คนเข้ามาสัมผัสบรรยากาศและความสมจริงในเกมนี้ซึ่งผู้ใช้งานจะสามารถรับสัมผัสได้อย่าง “สมจริงในทุกมิติ” จึงถือว่า เป็นการปลุกกระแสให้แก่วงการท่องเที่ยวในโลกออนไลน์ฯกลับมาคึกคักครึกครื้นอีกครั้ง ดังนั้นจำนวนผู้เข้ามาใช้บริการในเกมนี้...นับวันจึงมีแต่เพิ่มขึ้น

        นอกจากนี้ ยังมีกิจการฯห้างร้านและบริษัทต่าง ๆ เริ่มให้ความสนใจและเข้ามาหาช่องทางดำเนินธุรกิจในเกมนี้เพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่องซึ่งผู้ที่ได้รับประโยชน์ไปเต็ม ๆ จากความนิยมเหล่านี้ จะเป็นใครไปไม่ได้...นอกจากบริษัทWWEนั่นเอง

        มีนเดินตัดผ่านลานน้ำพุมายังอีกฟากของถนนซึ่งเป็นที่ตั้งของอาคารต่าง ๆ ที่เป็นจุดให้บริการของทางระบบฯ ก่อนจะมุ่งตรงไปยังอาคารหลังหนึ่งซึ่งมีป้ายเขียนเอาไว้ว่า “ธนาคาร...” อย่างรวดเร็ว

        หลังจากผ่านเข้าประตูเข้ามาแล้วพนักงานต้อนรับของธนาคารเดินก็ตรงเข้ามารับหน้าลูกค้าในทันที

        “สวัสดีครับ วันนี้คุณลูกค้าต้องการใช้บริการในส่วนไหนดีครับ?”พนักงานหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่ง ซึ่งมีผมสีทองตาสีฟ้าใส่สูทผูกเนกไท กล่าวทักทายและสอบถามความต้องการของหญิงสาวอย่างสุภาพ

        ธนาคารแห่งนี้เมื่อมองดูจากภายนอก มันเป็นเพียงแค่ตึก 3 ชั้น 2 คูหาเท่านั้น แต่หลังจากเข้ามาภายในตัวอาคารแล้วมีนกลับพบว่ามันเป็นห้องโถงอันกว้างขวางโอ่อ่า ซึ่งถูกประดับประดาไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีทองแวววาวอีกทั้งยังมีเคาน์เตอร์บริการลูกค้าตั้งเรียงรายกันอยู่นับร้อยช่อง และพื้นที่ตรงกลางห้องโถงถูกจัดวางด้วยเก้าอี้หรูและโซฟาระดับพรีเมี่ยมเตรียมเอาไว้รับรองลูกค้าที่มาใช้บริการฯ จำนวนกว่า 20 ชุด ซึ่งภาพที่เห็นเหล่านี้...ช่างดูแตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง

        ‘เอิ่ม...ไหนล่ะ?ความสมจริงที่บริษัทฯ คุยนักคุยหนา มองข้างนอกยังกับรูหนู แต่ดูข้างในสิ...อย่างกับพระราชวัง’ มีนได้แต่นึกในใจ ถึงความไม่สมเหตุสมผลของสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

        “อะแฮ่ม...คุณลูกค้าครับ”พนักงานหนุ่มรูปหล่อกระแอมขึ้นมา เมื่อเห็นลูกค้าสาวคล้ายกับนิ่งอึ้งอยู่นาน

        “คะ...อะ...เอ่อ”เสียงจากพนักงานต้อนรับคนดังกล่าว ทำเอาผู้เป็นลูกค้าถึงกับติดอ่าง “ฉะ...ฉันมาเปิดบัญชีค่ะ”

        “ด้วยความยินดีครับคุณลูกค้า...” พนักงานกล่าวพร้อมกับกดบัตรคิว ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม

        “ขะ...ขอบคุณค่ะ”

        ‘ทำไม?ฉันต้องติดอ่างด้วยนะ’ มีนคิดในใจ ในขณะกำลังจะเดินไปนั่งรอที่โซฟาหรูกลางห้อง

        แต่ยังไม่ทันที่ก้นของหญิงสาวจะได้แตะที่นั่งเสียงสัญญาณเรียกให้บริการก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว มีนได้แต่หันหลังกลับและเดินจ้ำอ้าวไปยังเคาน์เตอร์บริการฯตามหมายเลขที่ปรากฏขึ้นมาในทันที

        “สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการทำธุรกรรมอะไรดีคะ?”พนักงานสาวสวยประจำเคาน์เตอร์ถามมีน

        “ฉันมาเปิดบัญชีค่ะ”มีนตอบพร้อมกับส่งบัตรประจำตัว ซึ่งเป็นการ์ดสีทองที่มีขอบเป็นสีรุ้งให้พนักงานสาว

        ‘เอ๊ะ?เราก็ไม่ติดอ่างนี่นา’ มีนคิดในใจ

        “สักครู่นะคะ”พนักงานสาวตอบ พร้อมกับหยิบการ์ดดังกล่าวไปตรวจสอบ

        “เปิดบัญชีฯ เรียบร้อยแล้วค่ะตอนนี้คุณลูกค้ามีเงินติดตัวจำนวน 6,506 เหรียญทอง กับ 320,980 เหรียญเงินค่ะคุณลูกค้าต้องการโอนเข้าบัญชีทั้งหมดเลยไหมคะ?” พนักงานสาวถามอย่างสุภาพ

        “แล้วเวลาที่ฉันต้องการใช้สามารถรูดจ่ายได้เลยใช่ไหมคะ?” มีนถามอีกฝ่าย เพื่อความแน่ใจ

        “ได้ค่ะคุณลูกค้าสามารถถอน โอน จ่าย ชำระค่าสินค้าและบริการได้ตลอดเวลา ผ่านทางบัตรประจำตัวของคุณลูกค้าโดยไม่จำเป็นต้องมาที่ธนาคารค่ะ”

        “เพียงแต่เมื่อคุณลูกค้าได้รับเงินจากการสังหารสัตว์อสูร หรือวิธีการอื่น ๆนอกเหนือจากการโอนเข้าบัญชีฯ คุณลูกค้าจำเป็นต้องนำเงินมาฝากที่ธนาคารด้วยตัวเองเท่านั้นค่ะ”พนักงานสาวอธิบายให้อีกฝ่ายได้เข้าใจเกี่ยวกับระบบธนาคารของเกมเพิ่มเติม

        “แล้วทำไม...ถึงต้องเอามาฝากด้วยตัวเองล่ะคะ?มันไม่ได้โอนเข้าบัญชีโดยตรงหรอกหรือ?” มีนอยากรู้มานานแล้วว่า เหตุใด? เมื่อผู้เล่นได้รับเงินจากการสังหารสัตว์อสูรเงินที่ว่าถึงไม่สามารถเอาเข้าธนาคารโดยตรงได้ แต่ในขณะที่เงินจำนวนนั้นกลับถูกระบบหักออกไปเพื่อชำระหนี้โดยอัตโนมัติฯ

        “เพื่อความสมจริงและความตื่นเต้นค่ะ”พนักงานตอบอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะอธิบายเพิ่มเติมให้ลูกค้าสาวเข้าใจ “เนื่องจากเกมนี้เมื่อผู้เล่นเสียชีวิตฯ ระบบจะทำการสุ่มดรอปไอเทมจำนวนหนึ่งและเงินที่พกติดตัวทั้งหมดดังนั้นหากผู้เล่นสามารถโอนเข้าบัญชีได้โดยตรง แล้วระบบจะเอาที่ไหนมาหักล่ะคะ?”

        มีนรู้สึกว่าคำตอบที่ได้รับช่างยียวนกวนประสาทเสียนี่กระไร แต่ก่อนที่ตนจะได้ซักถามในประเด็นข้อสงสัยอื่นพนักงานคนเดิมกลับกล่าวออกมาราวกับว่า มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ “ต้องขออภัยคุณลูกค้าด้วยนะคะแต่นี่...เป็นนโยบายของทางเบื้องบนค่ะ ดิฉันก็ไม่สามารถให้คำตอบที่ดีกว่านี้แก่คุณลูกค้าได้ค่ะ”

        “ไม่เป็นไรค่ะ” มีนตอบอีกฝ่ายอย่างเข้าใจก่อนจะแสดงเจตจำนงของตน “ถ้าอย่างนั้น...ฉันโอนเข้าทั้งหมดนี่แหละค่ะ”

        “คุณลูกค้าได้โอนเงินเข้าบัญชีเป็นจำนวน6,506 เหรียญทอง กับอีก 320,000 เหรียญเงินค่ะทางระบบได้ทำการเปลี่ยนเหรียญเงินของลูกค้าเป็น 32 เหรียญทองดังนั้นเงินในบัญชีคุณลูกค้าตอนนี้มีทั้งสิ้น 6,538 เหรียญทองคุณลูกค้าเหลือเงินติดตัว 980 เหรียญเงินค่ะ” พนักงานสาวรายงาน

        “ขอบคุณค่ะ”มีนกล่าวตอบ

        หลังจากเสร็จธุระกับธนาคารแล้วมีนจึงมุ่งหน้าไปยังอาคารฯ ซึ่งเป็นเป้าหมายต่อไปในแผนการทันที

        “โรงรับจำนำยินดีให้บริการค่ะคุณลูกค้าต้องการจำ...” พนักงานสาวฯกล่าวต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มและท่าทางที่สุภาพ

        แต่ยังไม่ทันที่พนักงานคนดังกล่าวจะได้เอื้อนเอ่ยจนจบประโยคมีนรีบตัดบทขอโทษพร้อมกับตอบอีกฝ่ายกลับในทันที “ขอโทษค่ะ ฉันเข้าผิดร้าน”

        ????เกิดคำถามขึ้นบนใบหน้าพนักงานต้อนรับฯ หลังจากลูกค้าหน้ามึนได้หันหลัง และเดินออกจากประตูของโรงจำนำไปอย่างรวดเร็ว…

        “สวัสดีครับยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงประมูลครับคุณลูกค้า” พนักงานต้อนรับหนุ่มรูปหล่อประจำโรงประมูลฯกล่าวให้การต้อนรับ

        “สะ...สวัสดีค่ะฉะ...ฉันต้องการลงทะเบียนระบบประมูลค่ะ” มีนกล่าวด้วยความประหม่าเล็กน้อยเมื่อได้เห็นชายหนุ่มรูปหล่อ

        ‘เป็นอีกแล้วนะเธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย...ยัยมีน’ หญิงสาวพึมพำในใจอย่างไม่เข้าใจในปฏิกิริยาการแสดงออกของตน

        “เชิญคุณลูกค้านั่งรอก่อนครับ”พนักงานหนุ่มกล่าว พลางยื่นบัตรคิวให้อีกฝ่าย…

        “สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการลงทะเบียนระบบประมูลฯรบกวนขอบัตรประจำตัวด้วยค่ะ” พนักงานสาวประจำเคาน์เตอร์กล่าวอย่างสุภาพ

        “ผู้เล่นมนตรานะคะ?”พนักงานสาวถามขึ้นเพื่อขอคำยืนยันอีกครั้ง

        “ค่ะ”

        “คุณลูกค้ากรุณากรอกรายละเอียดข้อมูลของคุณลูกค้าที่จะให้ระบบแสดงผลฯในการประมูลด้วยค่ะ” พนักงานสาวกล่าว

        “นี่...ค่ะ”มีนส่งข้อมูลให้แก่พนักงานฯ

        “ลงทะเบียนเรียบร้อยค่ะคุณลูกค้าสามารถใช้งานระบบประมูลฯ จากโรงประมูลในทุกเมืองได้แล้วค่ะ”พนักงานสาวตอบ

        “ขอบคุณนะคะ”

        “ยินดีให้บริการค่ะ”

        หลังจากลงทะเบียนเสร็จมีนเดินตรงเข้าไปยังห้องรับรองลูกค้าที่อยู่ด้านในโรงประมูล ซึ่งจัดเตรียมไว้ให้บริการผู้เล่นโดยห้องเหล่านี้ จะเป็นมิติที่แยกออกไปเป็นเอกเทศ เพื่อความเป็นส่วนตัวของผู้เล่นแต่ละคน

        มีนนั่งลงที่โต๊ะก่อนจะเรียกหน้าต่างประมูลขึ้นมา…

        จากนั้นจึงเริ่มสำรวจสินค้าชนิดต่างๆ ที่มีอยู่ในระบบประมูลก่อนเป็นอันดับแรก ซึ่งระบบประมูลนี้ เป็นระบบออนไลน์ที่ผู้เล่นจะสามารถมองเห็นสินค้าทุกชิ้นที่ถูกวางเอาไว้ในระบบฯ

        มีนเลือกดูสินค้าฯโดยใช้ “ราคาของสินค้า” เป็นตัวกรอง ซึ่งก็พบว่า สินค้าที่มีราคาสูงสุดในตลาดประมูลเวลานี้คือเซตเครื่องป้องกันของอาชีพนักรบ ระดับ S เซตหนึ่งซึ่งมีเงื่อนไขในการสวมใส่อยู่ที่ระดับ 180 โดยราคาของมันสูงถึง 8 ล้านเหรียญทองทำเอาหญิงสาวถึงกับตกตะลึงในราคาอันแพงหูฉีกของมัน

        จากนั้นมีนก็ไล่ดูไอเทมชิ้นอื่นๆ ที่มีคนนำมาประมูลฯ จนพอได้รับรู้ข้อมูลสำคัญมาประกอบการตัดสินใจของตัวเองมากขึ้นทีเดียว

        หลังจากได้ดูรายการสินค้าในระบบทั้งหมดแล้วหญิงสาวกลับไม่พบว่า มีไอเทม {หินปาฏิหาริย์แห่งดวงดาว} อยู่ในระบบประมูลในเวลานี้เลย ก่อนจะเปลี่ยนวิธีการค้นหามาเป็น “เลือกดูประวัติย้อนหลัง”ของไอเทมที่ได้รับการประมูลไปแล้วขึ้นมาตรวจสอบ และก็พบว่า...

        “นั่นไง...อุปส์!!” มีนอุทานขึ้นมาเบา ๆ เมื่อได้เห็นตัวเลขสูงสุดจากการประมูลไอเทม {หินปาฏิหาริย์แห่งดวงดาว}

        “ก้อนละ 36 ล้าน!!” มีนกล่าวด้วยความตกใจ “บะ...บ้าไปแล้ว”

        ......

        ......

        หลังจากได้เห็นราคา...มีนถึงกับนิ่งอึ้งไปพักใหญ่

        จากนั้นไม่นานความรู้สึกอันตื่นตะลึงของหญิงสาว ก็ได้เปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะด้วยความยินดีในที่สุด“โฮะ ๆ ๆ ๆ เราจะรวยแล้ว...”

        “ดีนะที่เราไม่เอามันออกมาขายตอนนั้น...จากแสนนึงกลายเป็น36 ล้านเหรียญทอง โฮะ ๆ ๆ ๆ”

        แต่...ความสุขมักจะอยู่ได้ไม่นานเมื่อหญิงสาวผู้จมจ่อมอยู่ในห้วงความฝันอันหอมหวานกลับต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริงอันโหดร้าย เมื่อหวนนึกถึงยอดหนี้ก้อนโตที่ตนมีอยู่“เอ๊ะ!! ไม่ได้สิ...ถ้าเรานำมันออกมาประมูลในตอนนี้ คงต้องถูกระบบหักเงินไปใช้หนี้อย่างแน่นอน...”

        ว่าแล้ว...หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ “เฮ้อ...”

        “ยังไม่เอาไปประมูลดีกว่ารอฉันหมดหนี้ก่อนเถอะ แล้วค่อยเจอกันนะจ๊ะ 10 ปีในเกม...แค่จิ๊บ ๆ” มีนกล่าวกับไอเทม{หินปาฏิหาริย์แห่งดวงดาว} ซึ่งนอนนิ่งอยู่ในมุมหนึ่งของคลังสมบัติฯก่อนจะเลื่อนตรวจสอบราคาสินค้าอื่น ๆ ในตลาดประมูลอยู่พักใหญ่

        เมื่อมีข้อมูลในการตัดสินใจมากพอแล้วมีนจึงเริ่มทดสอบการลงประมูลฯ ด้วยการนำไอเทมชิ้นหนึ่งใส่เข้าไปในหน้าต่างประมูลของตน“เอาล่ะ ตั้งไว้เท่าไหร่ดีน้า...”

        “แสนหนึ่งแล้วกัน..สำหรับเจ้านี่”มีนลงประมูลด้วยไอเทมที่เพิ่งได้รับมาสด ๆ ร้อน ๆ

ไอเทมประมูล :{กำไลปะการังสีรุ้ง} (เซต 1/3) ระดับ A

ราคาเปิดประมูล :100,000 เหรียญทอง

เคาะราคาประมูล :ไม่จำกัด เหรียญทอง

ระยะเวลาประมูล :7 วัน

ผู้ขาย : MsM

ไอเทมประมูล :{สร้อยคอปะการังสีรุ้ง} (เซต 1/3) ระดับ A

ราคาเปิดประมูล :200,000 เหรียญทอง

เคาะราคาประมูล :ไม่จำกัด เหรียญทอง

ระยะเวลาประมูล :7 วัน

ผู้ขาย : MsM

          “แค่นี้ก็เรียบร้อย ที่เหลือก็แค่รอ...แล้วก็รอ อิอิ” มีนพูดกับไอเทมทั้ง2 ชิ้นที่ตัวเองได้ลงประมูลไป

          หญิงสาวหารู้ไม่ว่าในกระดานประมูลฯ และกระดานสนทนาของเกม “DoW” ในเวลานี้กลับร้อนระอุไปด้วยข้อความสนทนาจากบรรดาผู้เล่นจำนวนมาก หลังจากที่ไอเทมทั้งสองชิ้นได้ปรากฏในระบบประมูลฯเนื่องจากผู้เล่นสามารถเรียกดูสินค้า รวมไปถึงตรวจสอบคุณสมบัติของสินค้าได้จากกระดานประมูลแบบออนไลน์โดยตรงและเมื่อผู้เล่นได้เห็นเครื่องประดับระดับ A ซึ่งมีเงื่อนไขการสวมใส่ระดับ150 แต่ในส่วนคุณสมบัติของมัน กลับโดดเด่นยิ่งกว่าเครื่องประดับระดับ S ซึ่งมีเงื่อนไขการสวมใส่ที่พอกันหรือสูงกว่าเป็นอย่างมากเสียอีก อีกทั้งไอเทมทั้งสองชั้นยังเป็น“เซตไอเทม” ประเภทเครื่องประดับ ซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษ “อันโดดเด่น” แถมมาให้ เมื่อสวมใส่จนครบเซตอีกด้วยด้วยเหตุนี้จึงทำให้กระดานประมูลฯ และกระดานสนทนาของเกม...แทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว

          ส่วนเจ้าตัวต้นเหตุนั้นในเวลานี้กลับเดินเยื้องย่างชมตลาดตรวจสอบราคาไอเทมชนิดต่าง ๆ อย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่…

          หลังจากที่มีนได้ดูเวลาแล้วในตอนนี้ก็เพิ่งจะตี 5 กว่า ๆ ตนจึงยังเหลือเวลาออนไลน์อีกเกือบ 1 ชั่วโมง ก่อนจะต้องออฟไลน์ออกจากเกมดังนั้นมีนจึงเดินเล่นฆ่าเวลาอยู่บริเวณจัตุรัสหน้าปราสาทฯ เพื่อชมความงดงามของสิ่งปลูกสร้างต่างๆ ภายในเมือง พร้อมทั้งแวะดูสินค้าที่บรรดาพ่อค้าแม่ค้า ทั้งผู้เล่นและNPC ต่างนำมาวางขาย จนถึงเวลาที่เครื่องสลีปแคปซูลส่งสัญญาณแจ้งเตือนฯจึงค่อยล็อกเอ้าท์ออกจากเกม

          เมื่อตื่นขึ้นมาหญิงสาวก็รีบทำธุระส่วนตัวก่อนจะออกมาวิ่งที่ลานหน้าบ้าน และออกกำลังกายในโรงฝึกซ้อมฯ เหมือนเช่นที่เคยทำในทุกเช้าจากนั้นหญิงสาวจึงขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อลงมารับประทานอาหารเช้ากับครอบครัวอย่างพร้อมหน้า...

          ในช่วงสายมีนมีนัดออกไปทำบุญที่วัดแถบชานเมืองร่วมกับคุณนายแม่และนายก้องภพพี่ชายสุดหล่อผู้ทำหน้าที่เป็นพลขับฯส่วนองอาจผู้เป็นพ่อและก้องเกียรติพี่ชายของมีนอีกคนหนึ่ง ไม่ได้เดินทางมาด้วยเนื่องจากติดภารกิจสำคัญที่กรมฯ

          วันนี้ทั้งวันมีนเดินสายทำบุญฯ จนรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว แต่กระนั้นหญิงสาวก็รู้สึกอิ่มเอมใจจากผลบุญในวันนี้ด้วยเช่นกันเมื่อกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเย็นแล้ว หญิงสาวจึงรีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะลงมาทานข้าวเย็นกับทุกคนตามปกติ

          “ป้าสายคร๊า...วันนี้มีอะไรกินเหรอคะ?หอมเชียว...” มีนถามแม่บ้านด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนเป็นพิเศษ

          “เอ๊ะ?! วันนี้คุณหนูดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะคะ?” ป้าสายถามอีกฝ่ายกลับด้วยความแปลกใจ

          ป้าสาย...แม่บ้านคนเก่าคนแก่ของครอบครัวนี้ผู้คอยดูแลเรื่องราวในบ้านมานานกว่า 30 ปีไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในบ้านป้าสายแกจะรู้ทุกเรื่อง หากใครมีปัญหาไม่สบายใจหรือมีความผิดปกติอะไรเกิดขึ้น นอกจากเจ้าตัวแล้ว ก็มีป้าสายนี่แหละ...ที่จะรับรู้ได้ก่อนใครเพื่อน

        เมื่อคุณหนูของบ้านแสดงอาการดี๊ด๊าผิดปกติก็เป็นป้าสายอีกเช่นเคย...ที่จะดูเป็นออกคนแรก

          “ก็...ไม่มีอะไรนี่คะวันนี้ไปทำบุญมา...คงจะได้รับผลบุญหนุนนำล่ะมั้งคะ ป้าก็เลยเห็นหนูดูมีความสุขเป็นพิเศษ”มีนตอบคำถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสดใส

          “เหรอจ๊ะ?”คุณนายอารียาเลิกคิ้วถาม เพราะผู้เป็นแม่ก็เริ่มพบเห็นความผิดปกติในตัวของลูกสาวด้วยเช่นกัน

          “คร่า...คุณนาย”

          หลังจากกินข้าวเสร็จมีนก็รีบกลับขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดฝาเครื่องสลีปแคปซูลและหย่อนตัวลงไปนอน...ในระดับความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

        แต่กระนั้น...หญิงสาวก็ยังไม่ได้ล็อกอินเข้าไปเล่นเกมแต่อย่างใด...

        มีนเชื่อมต่อระบบฯก่อนจะเข้าไปตรวจเช็กข้อมูลความเคลื่อนไหวในกระดานข่าวของเกม “DoW” เป็นอันดับแรก และก็ได้พบว่า “กระทู้ร้อนแรง” ในเวลานี้ ซึ่งมีจำนวนหลายร้อยกระทู้นับหมื่นข้อความกลับเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ...การประมูลไอเทมชิ้นหนึ่ง

        ไม่สิ 2ชิ้นต่างหาก...ไอเทมเซตเครื่องประดับ “ปะการังสีรุ้ง”

          แม้มีนจะยังไม่ได้เปิดอ่านรายละเอียดในหัวข้อสนทนาฯแต่หญิงสาวผู้นี้ก็พอจะรู้ว่า ข้างในนั้น มันมีประเด็นสำคัญอันใดอยู่บ้าง…

          และสิ่งที่หญิงสาวกำลังจะทำในเวลานี้มันสำคัญเสียยิ่งกว่า “การล็อกอินเข้าไปเล่นเกม” มากเป็นไหน ๆ นั่นก็คือ “การปั่นกระแส...”

          ............