ฮองเฮาโค่นบัลลังก์

ตอนที่ 33 สหายศึก

                มือของชายหนุ่มพยายามปลดเชือกที่รัดหญิงสาวไว้กับกายเขาออก

                “เจ้าจะปลดเชือกไปเพื่ออันใด?”

                “ข้าน้อยจะส่งท่านข้ามก้อนศิลานี้ ท่านยังเดินเท้าเข้าไปต่อได้อยู่”

                “แล้วเจ้าล่ะ?”

                “....”

                “เงียบทำไม เจ้าเงียบทำไม แล้วเจ้าเล่า?”

                “ข้าน้อยจะปีนก้อนศิลานี้ตามท่านหญิงไป”

                “ไป๋อี้ล่ะ?” 

                “....” ผางเยว่เงียบ

                “เจ้าทิ้งไป๋อี้ไม่ได้ ข้ารู้ ข้าก็ทิ้งไป๋อี้ไม่ได้เช่นกัน” 

                “ทางสู่เสฉวนอยู่ข้างหน้านี้แล้วท่านหญิง เราฝ่าฟันมาเท่าใด เพียงท่านปีนข้ามก้อนศิลานี้ไปท่านก็จะถึงเสฉวน มีเส้นทางนี้ทางเดียวเท่านั้น ท่านออกแรงอีกเพียงนิดเดียวท่านก็หนีพ้นหวังฮุ่ยได้”

                “แต่ให้ข้าเอาตัวรอดไปคนเดียวมิได้ ข้าทำไม่ได้ เจ้าไม่ทิ้งไป๋อี้หรอก...ข้ารู้”

                “หากท่านหญิงบัญชา ข้าก็จะทำ” ชายหนุ่มตอบนางในทันใด แต่น้ำเสียงเขานั้นสั่นสะท้าน

                “เจ้าเห็นข้าเป็นคนเยี่ยงไร ให้ข้าข้ามแม่น้ำรื้อสะพานข้าทำได้ แต่ให้ข้าทอดทิ้งไป๋อี้...ข้าทำไม่ได้”

                “ท่านหญิงต้องไปข้างหน้า บ้านของท่านหญิงอยู่ที่หยวินหนาน”

                “แล้วอย่างไร? เราสี่ชีวิตมาด้วยกันถึงเพียงนี้ ไป๋อี้ไม่ได้ต้องอาวุธจนตาย หากไม่มีมันเราจะมาถึงที่นี่หรือ เจ้าคิดว่าสตรีเช่นข้าไม่รู้จักคำว่าสหายศึกหรืออย่างไร ข้าไม่มีวันทิ้งสหายร่วมเป็นร่วมตายเป็นอันขาด หากเจ้าฝืนเหวี่ยงข้าข้ามก้อนศิลานี้ไป ข้าก็จะไม่ไปไหน นั่งอยู่บนก้อนศิลารอให้ทหารหวังฮุ่ยมาเอาศีรษะข้าไปนี่แหละ!” เสวียนฮวาพูดอย่างเกรี้ยวกราด นางรักไป๋อี้ดุจพี่น้องร่วมสายเลือดไปแล้ว 

                “ถ้าอย่างนั้นเราทะลวงออกไปกัน” ผางเยว่ทำท่าจะชักไป๋อี้กลับลงไป

                “ไม่ต้อง! พอแล้วผางเยว่ เรามาได้เพียงนี้แหละ” เสวียนฮวาพูดพลางร่ำไห้ “ที่เจ้าฝ่ากองทัพใหญ่มาได้ขนาดนั้นก็นับว่าอัศจรรย์แล้ว ทางน้อยข้างล่างคงเป็นพลหอกมากมายรอเจ้าอยู่ เจ้าจะขี่ไป๋อี้ลงไปตายหรือไร เจ้ายังกรายทวนไหวอีกหรือ เจ้านึกว่าข้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าเจ้าหมดสิ้นเรี่ยวแรงแล้ว!” 

                มือสองข้างของผางเยว่สั่นระริก ฝ่ามือที่จับทวนศึกนั้นก็ชุ่มโลหิตด้วยหนังถลอกเพราะกรายทวนมาตั้งแต่กลางดึกเมื่อคืน จนตอนนี้ใกล้จะเที่ยงวัน 

                ผางเยว่เอาทวนศึกหยัดลงพื้น หอบหายใจไม่หยุด 

                “เจ้าทำเต็มที่แล้วผางเยว่ เจ้าพักผ่อนเถิด พอได้แล้ว อย่าดิ้นรนอีกต่อไปเลย พอเถอะที่รักของข้า” หญิงสาวกอดหลังเขาแน่นพร้อมกับร่ำไห้ออกมา หากนางจะตายที่นี่ เสวียนฮวาก็ไม่มีอะไรต้องเสียดายชีวิตเลย นางได้รู้น้ำใจของชายที่นางรัก และถ้านางตายเคียงข้างเขาก็นับว่าไม่เสียชาติเกิด 

                ชายหนุ่มปลดเชือกออก

                “ผางเยว่!” หญิงสาวตะคอกใส่เขา 

                “ท่านหญิงอย่าเข้าใจผิด ไม่ช้าต้องมีคนตามเราขึ้นมาแน่ ข้าจะยืนหยัดอยู่ที่นี่พร้อมกับท่าน พร้อมกับไป๋อี้ พร้อมกับเหมยเหมย เราอยู่ที่สูงอีกทั้งทางยังแคบขึ้นมาได้เพียงทีละคน ข้าเอาทวนสู้ศึกได้ไม่ยากเลย”

                “เจ้าไม่ทิ้งข้าไว้ผู้เดียวแน่นะผางเยว่ เจ้าสัญญากับข้าสิ เจ้าจะไม่ทิ้งไป๋อี้ ไม่ทิ้งข้า ไม่ทิ้งเหมยเหมย เราทั้งสี่หากจะตายก็ตายพร้อมกัน” นางพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตากบใบหน้า เหมยเหมยตัวน้อยที่หญิงสาวซุกมันไว้ในเสื้อเกราะก็ขยับตัวราวกับจะรู้ว่านางกำลังพูดถึง

                “ข้าน้อยเพิ่งบอกท่านหญิงเมื่อครู่นี้ ข้าน้อยเคยผิดคำพูดกับท่านหญิงหรือ?” เมื่อแกะเชือกออก ชายหนุ่มก็กระโดดลงจากหลังม้าแล้วก็อุ้มหญิงสาวตามลงมา 

                เสวียนฮวายังคงร้องไห้ พอเท้านางถึงพื้นนางก็โผเข้ากอดชายคนรัก แนบหน้าลงกับร่างเขา  ชายหนุ่มก็ทั้งกอดทั้งลูบหัวนางเพื่อปลอบประโลม

                “แค่เจ้าบอกว่าจะให้ข้าข้ามก้อนศิลาไป ดวงใจของข้าก็จะขาดแล้วผางเยว่ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกล้าทิ้งไป๋อี้ ข้าอยู่บนโลกนี้โดยไม่มีเจ้าได้อีกแล้ว และข้าก็ทำใจทิ้งไป๋อี้อยู่ที่นี่ไม่ได้”

                “ไป๋อี้เป็นม้าวิเศษ พวกมันไม่สังหารไป๋อี้เป็นแน่”

                “แล้วอย่างไร? มีอะไรมายืนยันเล่าว่าไป๋อี้จะไม่ใจสลายหากไม่ได้อยู่กับเจ้าอีก?”

                ผางเยว่เงียบ เรื่องม้าตรอมใจตายเพราะจากเจ้าของที่มันรักนั้นก็เกิดขึ้นอยู่เสมอ และถึงมันไม่ตรอมใจ ผางเยว่ก็คิดว่าไป๋อี้ไม่ยอมให้ใครผู้ใดมาขี่มันอีกแน่...ปลายทางของมันก็น่าจะถูกสังหารเอาเนื้อและหนังอย่างไม่ต้องสงสัยหากเขาทิ้งมันไว้ที่นี่

                หญิงสาวปล่อยกายชายหนุ่ม นางก็ดึงดาบออกจากฝักของชุดทหารที่นางสวมใส่ขึ้นมา 

                “ท่านจะร่วมรบหรือ”

                “ไม่...ข้าตวัดดาบไม่ไหว....แต่ถ้าข้าเห็นเจ้าตาย ข้าจะเชือดคอตายตามเจ้า แต่ไม่ต้องไปไหนอีกแล้ว เราจะยืนหยัดอยู่ที่นี่ ได้หรือไม่”

                “ขอรับ...ท่านหญิงของข้าน้อย” เขายิ้มกว้างตอบนาง 

                เวลาผ่านไปจนกระทั่งตะวันบ่ายคล้อย ก็ยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ไป๋อี้ยังนอนหลับพักผ่อน แถวนั้นยังพอมีหญ้าให้มันเล็มกินอยู่บ้าง ส่วนเหมยเหมยนั้นพอเสวียนฮวาถอดเกราะออก มันก็รีบไปซุกกายแนบกับเจ้าอาชาขาวในทันที 

                ผางเยว่นั่งชันเข่า วางทวนศึกไว้ข้างกาย เขาจ้องลงไปที่ทางขึ้นอันคับแคบอยู่ตลอดเวลา ตั้งใจฟังเสียงคนบุกรุกขึ้นมาหลายชั่วยาม แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นนอกจากเสียงลมพัดหวีดหวิวกระทบหุบเขาและทิวไม้

                เสวียนฮวาที่นอนหลับซบกับไหล่ชายคนรักก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา  ผางเยว่หันหน้าไปหานางแล้วส่งยิ้มให้

                “เจ้าได้นอนบ้างหรือยัง?”

                “พอได้งีบหลับบ้าง”

                หญิงสาวจับมือกร้านของชายหนุ่ม พลิกฝ่ามือเขาขึ้นมาดูแล้วนางก็เห็นฝ่ามือกร้านนั้นหนังถลอกจนเห็นชั้นผิวหนังด้านในสีสดชุ่มเลือด มันทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดแทนเขานัก 

                “เจ็บมากเลยใช่ไหม” นางถามเขาเสียงเครือ 

                “สมัยข้าน้อยฝึกยุทธใหม่ๆ ก็เยี่ยงนี้ มันเป็นเรื่องธรรมดายามเรากวัดแกว่งอาวุธนานๆ  ท่านหญิงอย่าได้ใส่ใจ” เขาเงียบอึดใจหนึ่ง “แต่ข้าน้อยว่ามันประหลาดนัก ทางนี้เป็นทางลับก็จริง แต่หากทหารที่ตามมาไม่เห็นว่าเราออกทางประตูด่าน ไยเขาไม่พลิกแผ่นดินหาเรา”

                “เขาอาจจะกลัวเจ้ากระมัง ผู้บุกรุกจากข้างล่างย่อมเสียเปรียบ ฝีมือยุทธเจ้าร้ายกาจแค่ไหนใครก็เห็น” แล้วนางก็ขำ “แต่ถ้าข้าเป็นพวกมัน ข้าจะสุมไฟเผาป่านี้เสีย ให้เราถูกไฟครอกตายสิ้น อย่างไรมันก็ต้องมั่นใจว่าเราติดอยู่ในช่องทางนี้เป็นแน่”

                “แล้วเขาไม่คิดว่าพวกเราจะปีนก้อนศิลาแล้วทิ้งไป๋อี้ไว้ที่นี่หรือ คนทั่วไปคงกระทำเยี่ยงนั้น” 

                “หากเป็นอย่างนั้นก็ดี เขาก็ต้องส่งทหารตามเรามา แต่นี่....กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น มันประหลาดเหลือเกินผางเยว่”

                “แล้วเอาอย่างไรดีท่านหญิง”

                “รอ...หากเราลงไปจากที่นี่ก็อันตรายนัก อย่างไรมันต้องตามขึ้นมาแน่นอน ที่รักของข้า”

                ทั้งคู่นั่งแนบกายกันอยู่อย่างนั้น ตลอดมาตั้งแต่ออกจากไคฟง ชีวิตของคนทั้งสองอยู่กับการหนีการตามล่า ต้องรีบร้อน ต้องหนีให้ทัน นี่เป็นหนแรกในรอบหลายวันที่คนทั้งสองได้หยุดพัก 

                เวลาผ่านไปจนดวงอาทิตย์ใกล้จะลับหุบเขา ก็ยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบงันดุจปฐพีนี้ไร้ซึ่งมนุษย์อื่น จนกระทั่ง....

                คนทั้งสองได้ยินเสียงแหวกหญ้าของมนุษย์ที่กำลังเข้ามาใกล้

                ผางเยว่รีบเอาหูแนบพื้นทันที เมื่อฟังแล้วเขาก็ยิ่งมั่นใจเหลือเกินว่ากำลังมีคนเข้ามาหา ชายหนุ่มรีบหยัดกายขึ้น ถือทวนศึกของตนไว้มั่นหันมันไปที่หนทางข้างหน้า ส่วนเสวียนฮวาก็ยืนถือดาบอยู่ข้างหลังกายเขา ร่างนางสั่นระริก ด้วยมั่นใจว่าวาระสุดท้ายกำลังจะมาถึงแล้ว

                แต่....ทั้งสองคนมั่นใจว่าเสียงของการเคลื่อนไหวที่เข้ามาหานั้นมีเพียงผู้เดียว...หรือว่าไม่ใช่มนุษย์ แท้จริงแล้วมันคือเสือที่จะตามมากินพวกเขา? 

                 และทั้งคู่ก็ยิ่งประหลาดใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่บุกรุก แท้จริงแล้วมันคือชายร่างผอมแต่งกายอย่างบัณฑิต เดินชูมือเปล่าสองข้างขึ้นมาหาพวกเขา

                “คารวะท่านหญิง คารวะท่านจอมยุทธ ข้าชื่อว่าเทาเป่ย ข้ามาดีมิได้มาร้าย” ชายผู้นั้นกล่าวขึ้นพร้อมกับชูมือคารวะ