อัญญ่าใช้เวลาจัดของไม่นานฟ้าก็มืดพอดีพอจะออกจากกระท่อมไปช่วยหมอลู่ที่โรงหมอก็โดนทหารหน้ากระท่อมดักเอาไว้และบอกว่าเป็คำสั่งของเฟิงหลงที่ไม่ให้เธอออกไปให้หลังฟ้ามืด!
เธอกระแทกตัวลงนั่งบนเตียงและมองไปทางประตูอย่างหงุดหงิดคนป่วยนอนรอให้เธอไปรักษาแต่หมอนั่นกลับกักบริเวณเธอ
คนอะไรกวนประสาทเป็บ้าเลย!
“อะ...ท่านไป๋ข้าน้อยนำน้ำอุ่นมาให้เ้าค่ะ” เสียงของจื้อหลานที่ดังขึ้นข้าง ๆเธอนั่นทำให้เธอต้องหันไปมองอ่างน้ำเล็ก ๆ และผ้าเช็ดตัวในมือนาง
ในเมื่อไม่มีน้ำให้อาบได้เช็ดซะหน่อยก็ดี ถึงมันจะแทนการอาบน้ำไม่ได้ก็เถอะยังดีกว่าซักแห้งก็แล้วกัน...
“เฮ้อ...”เธอถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะเดินนำจื้อหลานเข้าไปในห้องข้างที่ถูกจัดไว้เป็ห้องน้ำ
“เริ่มเถอะข้าเหนียวตัวจะแย่อยู่แล้ว”
“เ้าค่ะ”จื้อหลานรีบกุลีกุจอมาช่วยเธอเช็ดตัวทันทีส่วนเธอก็ได้แต่กัดปากพลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่เธอต้องทำในวันพรุ่งนี้
แต่ทำยังไงวันพรุ่งนี้ก็ยังไม่มาถึงสักทีเธอนอนดิ้นไปดิ้นมาบนเตียงแล้วผุดขึ้นนั่งเพราะนอนไม่ได้!
คันชะมัด!อยากอาบน้ำโว้ย!!!!!
เธอมองไปที่หน้าประตูแล้วมองมายังที่ว่างข้างเตียงแล้วกลอกตามองอย่างหงุดหงิด
เหอะ...ทำเป็สั่งเธอให้กลับมาก่อนตะวันตกดินแต่เฟิงหลงกลับหายหัวไปจนกระทั่งเข้าต้นยามสองแล้วก็ยังไม่กลับ
แบบนี้มันเอาเปรียบกันนี่น่า...
เอ๊ะ!แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกันนะ เธอก็จะได้ครองห้องนี้อย่างสบายใจแต่ก่อนอื่นเธอต้องไปหาที่อาบน้ำให้ได้ก่อน
ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางนอนหลับได้แน่!
เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็หลบเข้าหลังฉากแล้วหาผ้าผืนใหญ่มากระโจมอกไว้ก่อนที่จะเอาเสื้อนอกและเสื้อคลุมสวมทับ
มือบางหันไปคว้าของใช้อาบน้ำและผ้าผืนใหญ่อีกผืนวางบนผ้าแล้วห่อมันลวกๆ ก่อนที่จะย่องไปแง้มประตูหน้ากระท่อมออก
เธอกวาดตามองไปทั่วบริเวณหน้ากระท่อมที่มีทหารสองคนยืนอยู่แล้วถอนหายใจออกมา
เฮ้อ... ยืนอยู่ได้ไม่หนาวหรือยังไง!
เธอเม้มปากนิด ๆแล้วปิดประตูลงเมื่อเห็นว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถออกทางประตูได้
ในเมื่อถ้าออกทางประตูไม่ได้งั้นเธอก็ออกทางหน้าต่างก็แล้วกัน!
ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วห้องแล้วไปหยุดที่หน้าต่างข้างห้องน้ำที่น่าจะปลอดคนมากที่สุดและยิ้มออกมา
นี่ไง! เจอแล้ว!
เธอย่องไปทางข้างหลังกระท่อมอย่างเงียบกริบก่อนที่จะแง้มหน้าต่างออกเบา ๆและมองไปรอบบริเวณนั้นจนแน่ใจว่าทางสะดวกแล้วปีนออกมาอย่างระมัดระวัง
ดีนะที่กระท่อมนี้มีชั้นเดียวเธอเลยไม่ต้องเสี่ยงทำตัวเองแขนขาหักโดยไม่จำเป็...
เหลือบมองไปทางหน้ากระท่อมอีกครั้งแล้วค่อยๆย่องออกไปในทิศตรงข้ามอย่างรวดเร็วเพื่อไปยังลำธารริมค่ายที่เธอหมายตาเอาไว้ั้แ่ตอนที่มาถึง
ลำธารจ๋า อัญญ่ามาแล้วววว!
นับว่ายังเป็โชคดีของเธอที่เมืองหนานไม่ใช่เมืองที่หนาวหิมะตกและแม่น้ำก็มีน้ำไหลเหมือนปกตินั้นทำให้เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่จะเดินวนไปทั่วลำธารเพื่อหาที่เหมาะ ๆที่เธอจะลงไปอาบได้และลับตาคน
“ซี๊สทำไมถึงเย็นแบบนี้ว่ะ” เธอจิ้มนิ้วลงไปในลำธารแล้วสะดุ้งเฮือกเพราะถึงน้ำจะไม่กลายเป็น้ำแข็งแต่ความเย็นของน้ำนั้นไม่ต่างจากน้ำแข็งเลยสักนิด
แต่ถึงใจจะขยาดความเย็นเยียบของน้ำสักแค่ไหนแต่ความคันยิบ ๆ ทั้งตัวก็ทำให้เธอถอนหายใจออกมา
แข็งตายกับเกายันตายอันไหนตายอนาถกว่ากันว่ะ...
เธอมองมือตัวเธอที่เริ่มเกาแขนและขาสลับกับมองน้ำใสวิ้งแต่เย็นราวกับช่องฟรีซแล้วหลับตาลงคล้ายพยายามทำใจ
อาบ ๆ แม่งเหอะ...คันไม่ไหวแล้วโว้ย!!
เมื่อเธอกวาดตามองไปรอบบริเวณนั้นจนแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครเห็นเธอก็สะบัดเสื้อนอกกับคลุมออกจนเหลือผ้าที่เธอกระโจมอกเอาไว้และก้าวขาข้างหนึ่งลงไปในลำธารอย่างกล้าๆ กลัว ๆ
เฮือก!
$&?! หนาวชิบ!
“ถ้าท่านคิดจะฆ่าตัวตายก็รบกวนหาวิธีตายแบบอื่นวิธีนี้มันทำให้ทหารทั้งค่ายเดือดร้อน...”น้ำเสียงราบเรียบที่คุ้นหูที่ดังมาจากใต้ต้นไม้ทำให้เธอขวับไปทางต้นทางทันที
เฟิงหลง!เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!
เสียงทักของจิ้งจกตัวใหญ่ที่พิงต้นไม้อยู่ทำให้เธอรีบชักขากลับมาทันทีและคว้าเสื้อคลุมทุกตัวที่มาใส่ไว้นั่นก็เพราะใต้กระโจมอกนี้...
เธอไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างในเลย!
“ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?”เธอมองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจนักเพราะท่าทางของเฟิงหลงนั้นบ่งบอกให้เธอรู้ว่าเขายืนมองเธออยู่นานแล้ว
“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าห้ามออกนอกกระท่อมหลังฟ้ามืด”น้ำเสียงและสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าอากาศหนาวโดยรอบของเฟิงหลงทำให้เธอหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
หมอนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว...
“ข้าก็ไม่ได้หนีไปไหนนี่น่าก็แค่จะมา....อาบน้ำเอง”
“อาบน้ำ?! ท่านจะอาบน้ำกลางดึกแล้วยังอยู่กลางค่ายทหารเช่นนี้เนี่ยนะ...ทำไมไม่ให้ทหารต้มน้ำให้?”
เธอกลอกตาไปมาอย่างอ่อนใจกับคำถามของคนตรงหน้าก่อนที่จะตอบออกไปอย่างเสียไม่ได้
“ตอนนี้ข้าคือลูกศิษย์ของท่านหมอลู่นะแค่ที่ท่านบังคับให้ข้าไปนอนกระท่อมเดียวกันกับท่าน ทหารทั้งค่ายก็มองหน้าข้าแปลกๆ แล้ว ขืนข้าลุกขึ้นมาสั่งทหารต้มน้ำอีกข้าก็คงไม่ต้องปลอมตัวแล้วมั้ง”
“อ้อ...ท่านก็เลยเลือกที่จะมาแข็งตายในลำธารนี้แทนว่างั้น...”น้ำเสียงยียวนของเฟิงหลงทำให้เธอเม้มปากและตวัดสายตามองเขาอย่างไม่พอใจ
ปากแบบนี้มันน่าเอาตะกร้อครอบปากเสียจริงๆ
“ข้าอาบแค่แป๊บเดียวไม่ทันแข็งตายหรอก อย่างน้อยให้ตัวโดนสบู่โดนน้ำสักนิดก็ยังดี”เธอตอบเขาพลางกลอกตามองบนแต่มันกลับทำให้เฟิงหลงเลิกคิ้วและหรี่ตาลงมองเธออย่างไม่พอใจ
“แล้วถ้าไม่อาบน้ำสักวันมันท่านจะตายหรืออย่างไร”น้ำเสียงประชดประชันของเฟิงหลงทำให้เธอเม้มปากอย่างหงุดหงิดและสวนกลับเอาบ้าง
“แล้วท่านคิดว่าถ้าข้าทนได้ข้าจะเสี่ยงมาอาบน้ำตอนนี้ไหม?!”
จ๋อม จ๋อม
เสียงน้ำที่ดังมาจากแอ่งน้ำร้อนทำเขาละสายตาจากการสังเกตป่าโดยรอบบ่อน้ำพุร้อนและหันไปมองคนที่ดำผุดดำว่ายราวกับปลาอยู่กลางแอ่งน้ำอย่างเหนื่อยใจ
เขาไม่เห็นใครบ้าเท่าองค์หญิงคนนี้มาก่อนมีสตรีที่ไหนบ้างจะกล้าออกมาอาบน้ำดึก ๆ ดื่น ๆ คนเดียวแถมยังทำท่าจะเป็จะตายถ้าไม่ได้อาบน้ำจนเขาต้องยอมพานางมาที่บ่อน้ำพุร้อนกลางป่าเช่นนี้
พวกสตรีนี่เื่มากเสียจริง!
เสียงเคาะบอกเวลาที่ดังขึ้นสองครั้งให้เขาเหลือบไปมองทางนั้นก่อนที่จะหันไปเร่งคนที่ชักจะเวลาอาบน้ำนานเกินไปแล้ว
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดภาพเงาขององค์หญิงยืนขึ้นจนครึ่งตัวบนอยู่เหนือน้ำและกำลังยืนอยู่ไล้มือไปตามแขนและร่างกายอย่างอารมณ์ดีก็ทำให้เขาชะงัก
ถึงแม้ว่าบ่อน้ำร้อนนี้จะปกคลุมไปด้วยไอน้ำหนาจนมองไม่เห็นเนื้อหนังแต่แสงสว่างจากดวงจันทร์ที่ส่องจากด้านหลังก็ทำให้เขารู้ว่าองค์หญิงิจูนั้นมีเรือนร่างที่เย้ายวนจะไม่อาจละสายตา
แถมกลิ่นดอกจือจื่อฮวาที่หอมพุ่งไปทั่วบริเวณก็ทำให้เขาถลำลึกเขาไปในภวังค์จนเผลอก้าวเข้าไปทางแอ่งน้ำ
แกล๊บ!
*********************************
ไรต์ Talk:
เดี๋ยว ๆ ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านจะทำอะไรนะ?!
![เพื่อนเก่าในคืนร้อน [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771762495_42445486.webp)
899
