เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        ผู้เฒ่าหลี่หรี่ตามองหลี่ชิงหลิง เขามาพากลับบ้านถึงที่ แต่หลานสาวกลับปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก

        “เจ้าไม่อยากกลับไปอยู่กับข้าจริงๆ หรือ?”

        "ไม่จำเป็นจริงๆ เราหาที่อยู่ได้แล้ว" หลี่ชิงหลิงยิ้ม ส่ายหัวอย่างหนักแน่นและปฏิเสธอีกครั้ง

        ครอบครัวของพวกเขาอุตส่าห์หนีออกจากกรงนั้นมาได้ นางจะโง่ขนาดกระโดดเข้าไปอีกได้อย่างไร?

        สีหน้าผู้เฒ่าหลี่น่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม เขาละสายตาจากหลี่ชิงหลิง หันไปหาหลี่ชิงเฟิง ถามว่าต้องการกลับไปอยู่กับเขาหรือไม่?

        แท้จริงแล้วในใจของเขา หลานชายสำคัญกว่าหลานสาว แต่หากเรียกแต่หลานชายกลับไปอยู่เฉยๆ จะเป็นขี้ปากชาวบ้านได้

        หัวใจของหลี่ชิงหลิงสะดุด เตรียมเอ่ยปัด หลี่ชิงเฟิงก็พูดขึ้นก่อน "ไม่ขอรับท่านปู่ ข้าอยากอยู่กับพี่สาวและน้องสาวของข้า" เขาไม่สามารถทิ้งพี่น้องไปได้

        นอกจากนี้เขาไม่ได้มีความรู้สึกดีต่อครอบครัวของผู้เฒ่าหลี่เลย จึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกลับไปด้วย

        “บ้านหลังนั้นพื้นที่น้อยนัก จะรองรับคนจำนวนมากได้อย่างไร เสี่ยวเฟิง กลับไปอยู่กับปู่เถอะ!”

        สิ้นเสียง เสียงของนางหลิวก็ดังมาจากด้านหลัง "ผู้เฒ่า พูดอะไรน่ะ? หา?” นางเท้าสะเอวมาจ้องหลี่ชิงหลิงและหลี่ชิงเฟิง "ข้าบอกตรงนี้เลยนะว่า ข้าจะไม่ยอมให้เด็กพวกนี้มาอยู่ที่บ้านเด็ดขาด”

        สีหน้าผู้เฒ่าแย่ลง "หุบปาก" เขาตะโกน "หยุดพล่ามแล้วกลับบ้านซะ"

        "กลับบ้านอะไรละ ถ้าวันนี้เจ้าพาไอ้พวกนี้กลับบ้าน ข้าจะไม่มีวันยอมแน่” นางหลิวไม่พอใจที่โดนตะคอกต่อหน้าคนจำนวนมาก นางเท้าสะเอวและเริ่มด่า “ไม่คิดถึงสถานการณ์ในครอบครัวบ้าง เราจะอดตายแล้ว ยังไปคิดถึงคนอื่นได้อย่างไร”

        ในครอบครัวมีอาหารไม่มากนัก ไม่เพียงพอสำหรับครอบครัวนางเอง แล้วจะไปรับคนอื่นได้อย่างไร?

        “ข้าบอกไว้เลยนะ ถ้ากล้าเอากลับไป ข้าก็จะแขวนคอตายที่ประตูบ้าน จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอดตายอีก”

        วันนี้นางหลิวยืนกรานโดยไม่กลัวผู้เฒ่าหลี่โมโหแม้แต่น้อย

        "พูดอะไรของเจ้า?” หน้าของผู้เฒ่าแดงก่ำ เขารู้สึกเสียหน้ามาก "พวกเขาใช่คนอื่นหรือ? หา? พวกเขาเป็นครอบครัวเรา หลานแท้ๆ ของเรา”

        ไม่ว่าเขาจะลำเอียงแค่ไหนก็ไม่อาจเป็นตายไม่ช่วย อย่างไรเสียนี่ก็หลานแท้ๆ ของเขา

        เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าหลี่อยากให้พวกหลี่ชิงหลิงกลับจริงๆ นางหลิวก็ร้อนรน นั่งลงบนพื้นและคร่ำครวญเสียงดัง "ข้าตายเลยดีกว่า ข้าไม่อยากอยู่แล้ว ตายเสียตอนนี้ยังดีกว่าอดตาย”

        "ทำอะไรน่ะ? หา? รีบลุกซะ” ผู้เฒ่าหลี่รู้สึกว่าขมับเต้นตุบๆ ยื่นมืออยากไปลากนางหลิว แต่โดนนางหลิวปัดออกและโหยหวนต่อ

        หลี่ชิงหลิงและหลี่ชิงเฟิงมองด้วยสายตาเย็นชา มุมปากทั้งสองยกขึ้นยิ้มเย้ยหยันพร้อมกัน

        พวกเขารู้สึกจริงๆ ว่าพ่อของพวกเขาไม่ใช่ลูกนางหลิว หากใช่จริงจะโหดร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร

        "ท่านย่าไม่ต้องทะเลาะกับท่านปู่หรอก เราบอกท่านปู่แล้วว่าจะไม่ไปกลับไป ทีนี้โล่งใจแล้วหรือไม่?” หลี่ชิงหลิงมองนางหลิว "บนพื้นสกปรก ท่านย่ารีบลุกเถอะ!" ฝนหยุดตกแล้วแต่พื้นยังเปียก ดินโคลนเลอะเทอะแบบนี้นางหลิวก็ยังนั่งลงไปได้

        นางชื่นชมนางหลิวจริงๆ

        นางหลิวได้ยินก็หยุดทันที นางเงยหน้าขึ้นมองหลี่ชิงหลิง และถามว่าจริงหรือ?

        หลี่ชิงหลิงพยักหน้าโดยไม่ลังเล และกล่าวว่าจริง

        สิ้นเสียง นางหลิวก็ลุกขึ้นปัดบั้นท้ายอย่างรวดเร็ว เห็นโคลนบนมือก็ไม่ใส่ใจ ยิ้มและพูดกับเฒ่าหลี่ "ผู้เฒ่า กลับบ้านกันเถอะ!” ขอแค่พวกหลี่ชิงหลิงไม่กลับไปด้วยก็พอ

        ผู้เฒ่าหลี่หลับตาอย่างช่วยไม่ได้ เขาขายหน้าจนไม่เหลืออะไรแล้ว

        เขาถลึงตาจ้องนางหลิว ส่งเสียงหึแล้วหันหลังจากไป

        นางหลิวตามไปด้วยรอยยิ้ม

        หลี่ชิงหลิงมองแล้วยกมุมปาก ก่อนจะหันไปหาผู้นำหมู่บ้าน และคนอื่นๆ "ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ” นางรู้สึกจริงๆ ว่าหน้าของนางหลิวนั้นหนามาก กล้านั่งร้องโหยหวนต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้โดยไม่อายอะไรเลย

        ผู้นำหมู่บ้านมองหลี่ชิงหลิงและหลี่ชิงเฟิงด้วยความสงสาร ส่ายหน้าและถอนหายใจ "ย่าของพวกเจ้า..." พูดไม่จบก็เปลี่ยนเรื่อง “รีบเข้ามากินโจ๊กเถอะ จะเย็นหมดแล้ว”

        พวกหลี่ชิงหลิงกินโจ๊กที่บ้านของผู้นำหมู่บ้านเสร็จ รับผ้าโดยปฏิเสธความช่วยเหลือ จากนั้นไปทำความสะอาดบ้านหลังเก่าที่ท้ายหมู่บ้าน

        เมื่อไปที่บ้านเก่า หลี่ชิงหลิงก็ลูบหัวอาหวงอย่างขอโทษ "บ้านไม่มีแล้ว อาหารก็ไม่มีแล้ว คงให้อะไรเจ้ากินไม่ได้ เจ้าลองไปหาอะไรกินที่ภูเขาซงกับอาไป๋ดู ดีไหม?” นางวางแผนจะเข้าเมือง ดูว่าฝูหมั่นโหลวเปิดหรือยัง หากเปิดแล้วจะขอยืมข้าวสารจากเจ้าของร้าน ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะอดตายกันหมด

        อาหวงคร่ำครวญใส่หลี่ชิงหลิงสองครั้ง หันไปมองอาไป๋ เมื่อได้ยินหลี่ชิงหลิงบอกว่าจะดูแลอาไป๋อย่างดีจึงจากไปอย่างวางใจ

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่พาเด็กๆ ไปทำความสะอาดบ้านที่ทรุดโทรม

        โชคดีที่แม้บ้านจะดูทรุดโทรม หลังจัดการก็พออยู่อาศัยได้

        "ดีเลย ดูดีทีเดียว" หลี่ชิงหลิงตบมือด้วยรอยยิ้ม นางก้มมองเห็นเด็กๆ เบะปากจึงตบหัวพวกเขาทีละคน "ทำไมทำหน้าแบบนั้น? หืม?”

        หลี่ชิงเฟิงถูมือกับชายเสื้อผ้า เงยหน้ามองหลี่ชิงหลิงและถามเสียงเบา "ท่านพี่ เราไปขุดอาหารของครอบครัวเราได้ไหม" ถ้าไม่มีอาหาร พวกเขาจะกินอะไร

        เขาอยากจะกลับไปดูว่าเขาจะขุดข้าวสารออกมาได้ไหม แต่จะกล้ากลับไปก็เมื่อพี่สาวอนุญาต

        หลี่ชิงหลิงหยุดชะงัก ฝืนความขมขื่นในใจและพูดด้วยรอยยิ้ม งั้นก็ลองกลับไปดูว่าพอขุดได้ไหม

        นางรู้ว่าถ้าเด็กๆ ไม่ได้กลับไปดู พวกเขาจะไม่ยอมแพ้

        ตาเด็กๆ เป็นประกาย ในที่สุดรอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้น

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่มองหน้ากัน รู้ว่าเด็กๆ อาจจะผิดหวัง

        "ไปดูกันเถอะ!"

        เมื่อเด็กๆ เห็นชัดเจนว่าบ้านที่สวยงามของพวกเขาถูกปกคลุมด้วยดินโคลนจนไม่เหลือสภาพ พวกเขาก็ร้องไห้ด้วยความทุกข์ใจ

        ไม่ต้องพูดถึงเด็กๆ แม้แต่หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ก็เจ็บปวดใจมาก พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจมากมายในการสร้างบ้านหลังนี้

        อยู่ได้ไม่นานนักก็พัง ไม่รู้สึกเศร้าถึงจะแปลก

        "เอาละ หยุดร้องเถอะ” หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่กอดเด็กๆ ปลอบโยนพวกเขาเสียงเบา "ขอแค่ทุกคนปลอดภัยก็พอ บ้านค่อยสร้างใหม่ก็ได้”

        คนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ถ้าคนหายไป บ้านจะมีประโยชน์อะไร?

        หลี่ชิงหลิงรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่ตนตัดสินใจพาพวกเขาออกมา

        ต้องขอบคุณคำเตือนจากฝันร้ายนั้น

        หลังจากปลอบอยู่ครู่หนึ่ง เด็กๆ ก็ค่อยๆ หยุด พวกเขาเช็ดน้ำตา ถามหลี่ชิงหลิงด้วยเสียงสะอื้นว่าไปขุดข้าวได้ไหม

        หลี่ชิงหลิงหันมองชั้นหนาของโคลนและยิ้มอย่างขมขื่น ดินหนามากขนาดนี้จะขุดได้อย่างไร

        แม้แต่ในยุคปัจจุบัน ใช้รถขุดก็ยังต้องใช้เวลาหลายวัน นับประสาอะไรกับยุคนี้ที่ไม่มีเครื่องจักร!

        "แล้วพวกเจ้าว่าขุดได้ไหม”

        เด็กๆ มองโคลน น้ำตาที่พวกเขากลั้นไว้ไหลลงมาอีกครั้ง

        หลี่ชิงหลิงปลอบโยนพวกเขาด้วยรอยยิ้ม "ไม่ต้องห่วง ยังมีพี่ๆ อยู่ พี่ไม่ปล่อยให้พวกเจ้าอดตายหรอก เชื่อใจพี่นะ”

        เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของหลี่ชิงหลิง เด็กๆ ก็พยักหน้า

        "ดีมาก"

        "กลับกันเถอะ!" หลิวจือโม่ที่เงียบมาตลอดอุ้มหลี่ชิงหนิง และเดินไปทางท้ายหมู่บ้าน

        เมื่อพวกเขากลับมาที่ท้ายหมู่บ้าน พวกเขาก็เห็นผู้นำหมู่บ้านยืนถือผ้านวม และถุงผ้าอยู่ที่ประตู

        เมื่อเห็นพวกเขากลับมา เขาก็ยิ้ม “ไปไหนกันมา”

        “ท่านปู่มาทำไมหรือ เรากลับไปดูบ้านมาน่ะ”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้นำหมู่บ้านก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "ข้าคิดว่าพวกเจ้าน่าจะไม่มีผ้าห่ม เลยเอามาให้” เขาดูทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย "ปู่ไม่มีความสามารถ คงช่วยได้แค่นี้ล่ะ”

        หลิวจือโม่รีบพูด "ท่านปู่ผู้นำหมู่บ้าน อย่าพูดอย่างนั้น ท่านช่วยเรามามากพอแล้ว เรารู้สึกขอบคุณมาก" เขาเดินไปเปิดประตู และรับผ้าห่มมา "ขอบคุณมากจริงๆ” อากาศอึมครึมแบบนี้ ไม่มีผ้าห่มก็จะหนาวอยู่พอตัว

        พวกเขาจะจดจำความเมตตาของผู้นำหมู่บ้านไว้

        ผู้นำหมู่บ้านยื่นถุงผ้าในมือให้หลี่ชิงหลิง "ครอบครัวของข้ามีอาหารไม่มากนัก คงแบ่งได้แค่นี้ เฮ้อ…” เอาออกมาแค่นี้ครอบครัวก็ไม่ค่อยเห็นด้วยแล้ว!

        หลี่ชิงหลิงหดมือ ปฏิเสธที่จะรับ "ท่านเอาผ้าห่มมาแล้ว ข้าวสารนี้เอากลับไปเถอะ! เดี๋ยวเราจะหาวิธีกันเอง” นางไม่อยากให้เขาถูกครอบครัวตำหนิไปมากกว่านี้