การเดินทางมาครั้งนี้ อิงอิงจะมาหลายวัน
ซึ่งฤดูเก็บเกี่ยว เป็เดือน สวนที่ครอบครัวอิงอิงช่วยกันปลูกดูแล มี 300 กว่าต้น
ซึ่งคราวนี้ มีบ่าวรับใช้มาช่วยหลายคน
การเก็บเกี่ยวน่าจะเสร็จไวกว่าทุกๆครั้ง
หลังจากที่อิงอิงมาถึง แม่ก็เข้ามาถามทำไมไม่ยอกจ่าวก่อนมาแม่จะได้เตรียมอาหารไว้รอ ทั้งสองแม่ลูกพูดคุยกัน ก็ให้ บ่าวรับใช้เก็บของเข้าที่พัก
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนต่างตื่นเต้น โดยเฉพาะอิงอิง ที่ ปีนี้ ผลไม้ ทั้งลูกท้อ หรือลูกพีช บ้วย และผลไม้อื่นๆ ออกผล กันเยอะและดีมาก จวบกับอากาศค่อนข้างดี เย็นสบาย
เหล่าบ่าวรับใช้ต่างก็ตื่นเต้น ไม่เคยเห็น บ้างก็ไม่เคยกิน อิงอิงจึงได้บอกว่า กินให้เต็มที่
ถ้าอยากฝากกลับบ้านพวกเ้าก็ได้นะ ตามที่พวกเ้า้าเลย ยิ่งทำให้บ่าวรับใช้ต่างขยันขันแข็ง ในการเก็บเกี่ยว
1 สัปดาห์ต่อมา การเก็บเกี่ยวใกล้จะหมดแล้ว ทุกคนต่างเหนื่อย ก็พักหลายวัน
ซึ่งทางของลู่หาญเอง ด้วยความที่ทะเลาะกันครุ่นคิด และอยู่ในจวนไม่ออกไปสำราญดั่งเช่นทุกวันเหมือนที่ผ่านมา แม่ลู่หาญ จึงส่งบ่าวรับใช้ไปบอกหากคิดถึงนางก็ไปตามนาง จะได้ช่วยนางเก็บผลไม้มา นางไปหลายวันคงจะเหนื่อยแล้ว ไม่นาน ลู่หาญก็เดินทางไปหาอิงอิง พอไปถึง บ่าวรับใช้ ต่างนั่งกินผลไม้อยู่โดยไม่ได้สนใจว่ามีใครมา
อิงอิงที่กำลังออกจากเรือนมาก็มาเห็นพอดี ก็ใอยู่ครุ่นหนึ่งเลยพูดว่า ท่านมาได้ยังไง บ่าวรับใช้ต่างเคารพคุณชายและพาคุณชายไปยังห้องพัก
หลายวันต่อมา อิงอิงบ่าวรับใช้และกระทั่งคุณชายก็ต้องไปเก็บผลไม้ ด้วยที่อิงอิงพูดขึ้นมาว่า มาอยู่บ้านนี้ มาอยู่ฟรีๆไม่ได้นะ มาแล้วก็ต้องทำงาน ทำไม่เป็ก็ต้องทำ
จนบ่าวรับใช้มองหน้าคุณชาย จากนั้นคุณชายลู่หาญ ก็เก็บผลไม้โดยมีบ่าวรับใช้คอยช่วย
2 สัปดาห์ต่อมา ทุกคนเหน็ดเหนื่อย ก็พักผ่อน และเตรียมตัวกลับ
ระหว่างที่เดินทางกลับ ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมาก หลับมาตลอดทาง อิงอิงและลู่หาญก็ยังไม่คุยกัน จนมาใกล้เมืองหลวงลู่หาญจึงถามขึ้นว่าเ้าเหนื่อยไหม อิงอิง จึงพูดขึ้นว่า ข้าชินแล้ว แล้วคุณชายอย่างเ้าละ เป็ไงบ้าง ลู่หาญจึงตอบว่า ข้าเหนื่อยนิดหน่อย พอมาถึงจวน ทุกคนต่างกลับไปพักผ่อน
1K
