ในที่สุดการเข้าค่ายของนักเรียนปีสามก็มาถึง ทุกคนเตรียมตัวมาพร้อมก่อนปิดเทอม ซากุระนั่งอยู่บนเตียงคู่ของโรงแรมชายทะเล หนึ่งห้องมีสองเตียงนอนห้องละสี่คน เนเนะเหวี่ยงกระเป๋าลงบนเตียงข้างซากุระที่ะโขึ้นเตียงนอนแผ่หลา ไอเปิดกระเป๋าอยู่ที่พื้นหาครีมกันแดด อามาโนะเปิดแอร์ปรับระดับเดินไปเปิดม่าน
“แย่แล้วลืมเอาครีมกันแดดมา” ไอมองหน้าทุกคน
“ยืมหัวหน้าห้องคิงสิ ยัยนั่นมีทุกอย่าง” เนเนะคว่ำหน้ากอดหมอน ซากุระขยับตัวไปนอนหนุนหลังเธออย่างสบายใจ
“จ๊ะเอ๋! ใครพูดถึงฉันค่ะ” รินโผล่มาจากประตูที่ไม่ได้ปิดกับฮาโนะเดินเข้ามานั่งบนเตียงอมยิ้มอยู่ในชุดบิกินี่ที่ได้เลือกไว้คราวก่อน ซากุระหรี่ตามองรินแล้วเด้งตัวลุกขึ้น
“ว้าว หัวหน้าเ้าเสน่ห์สมแล้วที่เป็คนมีเสน่ห์ ชุดน่ารักมากเลยค่ะ” อามาโนะอมยิ้มเดินมานั่งลงเปิดกระเป๋าส่วนตัวหาชุดใส่
“ไปกันเถอะทุกคนได้เวลาเล่นน้ำแล้ว” รินปรบมือดึงซากุระกับเนเนะลุกขึ้น
“วุ่นวายชะมัด” เนเนะส่ายหน้าไปมาลุกขึ้นยืนบืดี้เี
“ให้เวลาสิบนาทีสำหรับการเปลี่ยนชุดนะคะ เจอกันด้านล่าง” รินบอกทุกคนก่อนจูงมือฮาโนะเดินออกไปพร้อมปิดประตูให้ ไอเดินเข้าห้องน้ำพร้อมบิกินี่สุดโปรด เนเนะโน้มตัวลงนอนต่อ ซากุระมองอามาโนะที่ฉีกยิ้มบางๆ ให้เธอ
“จะไม่ใส่ชุดบิกินี่จริงๆ หรือคะ”
“ไว้พรุ่งนี้ละกัน ใส่ไปก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร” ซากุระทำหน้าแม้กระทั่งก่อนเดินไปเปลี่ยนชุดเป็เสื้อยืดลายการ์ตูนกางเกงขาสั้นผมม้วนขึ้นเดินออกนอกห้องมองนักเรียนแห่กันลงมาสวมบิกินี่หลากหลายอวดโฉมกันเต็มพิกัดแต่ที่โดดเด่นเห็นจะเป็กลุ่มประธาน หนุ่มๆ นั่งรวมตัวกันอยู่ที่โซฟาหน้าฟร้อนมองสาวๆ อย่างชอบอกชอบใจพอๆ กับที่ส่องหุ่นที่แสนเซ็กซี่ของโรสที่จัดมาเต็มเกินวัยใส ซากุระมองชุดว่ายน้ำของสาวสวยแล้วทำตาลุกวาวเห็นส่วนเว้าโค้งชัดเจนพลางหันมองกรรมการหนุ่มๆ ที่หุ่นไม่ได้น้อยหน้ากันก่อนหันมาเจอคนคุ้นเคย
“นึกว่าจะใส่บิกินี่แบบเ้าหญิงซะอีก” มินามิเหล่ไปทางกลุ่มประธานด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“หน้าตาขี้เหร่แบบนี้ให้ใส่บิกินี่หวิวๆ แบบนั้น คนได้อ้วกแตกกันพอดี ว่าแต่ แหม...ใส่แบบนี้ถอดไปเลยดีกว่า” ซากุระจิ้มหน้าอกมินามิที่เปิดให้เห็นเล็กน้อย
“ดูแลผิวอยู่ ถ้าดำกว่าเธอก็หมองไม่สวยนะสิ”
“คุณซากุระไม่เปลี่ยนชุดหรือคะ” รินวิ่งเข้ามาพร้อมลูกบอลยางมองมินามิด้วยรอยยิ้ม
“หัวหน้าห้องนายมีเสน่ห์ดีเนอะ” ซากุระกระทุ้งศอกยักคิ้วถามมินามิ
“น่ารักดี คนมีเสน่ห์แต่งอะไรก็ดูดีหมด แต่ถ้าฉันแต่งคงเซ็กซี่ขยี้ใจเลยละ” มินามิขยิบตาก่อนหัวเราะเย้าแหย่กับซากุระ
“ไปเล่นบอลกันไหมคะ” รินถามทั้งคู่พลางชูลูกบอลยาง
“ไม่ละขอเดินสูดอากาศดีกว่า” ซากุระส่ายหน้า
“แต่ฉันไปนะกิจกรรมคึกคักดี” มินามิฉีกยิ้มตอบรับ
“จ้ะ” รินอมยิ้มหน้าแดงเดินตีคู่ไปกับมินามิที่เหลียวหลังส่งซิกชี้ไปทางกลุ่มกรรมการแหย่ซากุระอย่างขบขัน ซากุระกัดริมฝีปากส่ายหน้าไปมาเดินไปหยิบโบรชัวที่เสียบข้างเสาหน้าทางเข้ามาอ่าน
“ไม่เจอกันนานเลย นางฟ้า”
“หือ” ซากุระหันหลังกลับเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูถึงกับเหวอแล้วหัวเราะชอบใจ
“สนใจไปเดินเล่นริมหาดกันไหม” ทัตสึยะทำตาหวานยั่วยวนด้วยกล้ามหน้าท้อง
“ก็ดีเหมือนกันนะ ไปเดินเล่นกับโฮสต์อันดับหนึ่ง”
“ยินดีรับใช้นางฟ้า” ทัตสึยะโค้งรับ
“ไปด้วยคนสิ” เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ ทัตสึยะกับซากุระหันมองคนที่เดินเข้ามาพร้อมเพื่อน
“ในฐานะแฟนนะหรอเคลวิน บอกตรงๆ คนอย่างฉันไม่เชื่อเื่ข่าวลือพวกนั้นหรอก” ทัตสึยะประชันหน้ากับเคลวิน
“แน่นอนละโฮสต์อย่างนายถ้าเชื่อเื่อะไรสักอย่างคงดูแลผู้หญิงไม่ได้เป็สิบๆ คนในเวลาเดียวกัน” เคลวินตอบกลับพร้อมแสยะยิ้ม เนเนะหยุดนำขบวนสาวๆ อยู่ที่บันไดทางลงมองเหตุการณ์ที่กำลังเกิดศึก ซากุระมองสองคนตาปริบๆ ขมวดคิ้วจับใจความ
“ประธานนักเรียนก็ชมเกินไปต่อให้ดูแลผู้หญิงเป็ร้อยคนแต่จะสู้คนเดียวที่อยู่ในใจได้ยังไง นายอาจไม่รู้ว่าฉันตามจีบนางฟ้าอยู่ก่อนที่ข่าวนายกับเธอจะเริ่มซะอีก”
“งั้นหรอ แต่ก็จีบไม่ติดสักที” เคลวินยิ้มยียวน
“ฉันไม่ยอมนายแน่ต่อให้นายเป็ประธานหรืออะไรก็ตาม มางัดข้อกันสักตั้ง”
“ดี โฮสต์อันดับหนึ่งสงสัยจะอกหักก็คราวนี้”
“ต่อให้อกหักฉันก็ไม่เคยเล่นกับความรู้สึกใคร ฉันรักใครฉันให้เกียรติเสมอแม้กระทั่งคำพูด” ทัตสึยะแสยะยิ้มทำเคลวินชะงักจ้องเขม็งกำหมัด เรย์กะก้มมองมือของเพื่อนชายก่อนมองหน้าเคลวินที่กำลังยิ้มเชือดเฉือนส่งกลับ
“หึของใคร ใครก็หวง ฉันเป็คนหวงของซะด้วยสิ”
“เดี๋ยวนะ! ” ซากุระแทรกกลางผลักอกทั้งคู่ออกห่างกัน “พวกนายพูดบ้าอะไรกันเนี้ยทำอย่างกับจะแย่งผู้หญิง”
“ใช่” เคลวินตอบสั้นๆ นิ่งๆ
“แย่งใคร”
“นางฟ้าไง” ทัตสึยะตอบด้วยรอยยิ้ม
“อะไรนะ! ” ซากุระก้าวขาถอยหลังอ้าปากค้างมองผู้ชายสองคน
“ประกาศศึกชิงสาวขี้เหร่เริ่มขึ้นแล้ว” โรสปรบมือคั่นกลางด้วยรอยยิ้มส่งหาซากุระที่ยังคงอึ้งใอยู่
“บ้าน่า! อะไรกันเนี้ย! ” ซากุระแหกปากลั่นใหงายท้องล้มตึงเพราะความร้อนจัดจนเพื่อนต้องมาหามพาขึ้นไปพักที่ห้อง
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ซากุระสะลึมสะลือลืมตาขึ้นจับต้นคอมองม่านที่ปิดรับแสงยามเย็นสะท้อนเงาผู้หญิงที่คุ้นเคยก่อนสะดุ้งเฮือกเมื่อเจอผู้ชายหน้าหวานนั่งเท้าคางอยู่ที่พื้นในชุดนอนสีเทา
“ใหมดเลยนึกว่าผีมาอยู่ข้างๆ แล้วมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง”
“อามาโนะพาเข้ามา เป็ไงบ้าง หมู่นี้มีแต่เื่ยุ่งๆ เข้ามานะ เคลวินจะทำอะไรฉันเดาไม่ถูกเลยขนาดเป็สาวขี้เหร่ยังมารุมแย่งถ้ารู้ความจริงไม่หนักกว่านี้หรือไง ฉันเริ่มเข้าใจสาเหตุที่เธอปลอมตัวเข้ามาแล้วละ เฮ้อ...แล้วชองโกวของเราจะทำยังไงคู่แข่งเยอะขนาดนี้” มินามิเท้าคางบ่นพึมพำลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงอีกเตียง
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากมาอยู่เชนไดด้วยซ้ำ พวกเธอนั่นแหละต้นเื่ ปวดหัวชะมัดแล้วเกี่ยวอะไรกับชองโกว ประธานกับโฮสต์ชอบยัยขี้เหร่ไม่ใช่ไอดอลซากุระสักหน่อย ซากุระต้องคู่กับชองโกวคนเดียว” ซากุระโวยวายกุมมือเพ้อ
“ไม่รู้ว่าประธานนักเรียนเชนไดจะชอบคุณซากุระจริงๆ หรือเปล่านะ บางทีก็เหมือนจริงบางทีก็เหมือนแกล้งจับผิด” อามาโนะนั่งลงปลายเตียงที่ซากุระนอนอยู่
“ฉันว่าจับผิดมากกว่า หน้าตาดีแบบนั้นมีให้เลือกมากมายจะมาชอบยัยขี้เหร่แบบนี้เป็ไปไม่ได้หรอกแต่นายโฮสต์นั้นฉันรู้นิสัยดี หมอนั่นไม่ได้ชอบฉันที่เป็ไอดอลแต่ชอบยัยขี้เหร่เพราะความเห็นใจที่เคยได้รับ” ซากุระฉีกยิ้มนึกถึงตอนที่เธอได้คุยเปิดอกกับทัตสึยะ
“แต่สองคนประกาศศึกกันแล้วเื่วุ่นวายก็เพิ่มขึ้นเป็สองเท่า” มินามิเลิกคิ้วบอก
“เฮ้อ ฉันเกลียดไอ้ประธานนี่ชะมัด” ซากุระโน้มตัวลงกลิ้งดิ้นไปดิ้นมา
แต่นึกอีกทีก็น่าสนุกนะ อยากรู้เหมือนกันเคลวินจะทำอะไรได้บ้าง” มินามิกระตุกยิ้ม
“นั่นสิคะ” อามาโนะฉีกยิ้มส่งให้ซากุระที่ดิ้นไปมา
แอ๊ดดดดด
สามคนหันมองประตูที่กำลังเปิดอ้าออก ซากุระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเลิกคิ้วมองรินเดินมาหยุดชะงักเมื่อเจอกับมินามิที่โบกมือส่งยิ้มทักทาย
“ปาร์ตี้ชุดนอนฉลองปิดเทอมกำลังเริ่มขึ้นแล้ว รีบลงไปเถอะค่ะ”
“เฮ้อ แกล้งตายได้ไหม” ซากุระลุกขึ้นหยิบผ้าขนหนูกับชุดนอนเดินเข้าห้องน้ำ
“สองคนนั้นอยู่ในงานหรือเปล่า” มินามิถามขึ้นพลางลุกจับต้นคอ
“หมายถึงทัตสึคุงกับเคลคุงใช่ไหมคะ”
“อืม นั่นแหละ ตีกันตายหรือยัง” มินามิฉีกยิ้มชอบใจ
“มิมิละก็” อามาโนะยกมือปิดปากหัวเราะ
“ยังไม่ตีกันหรอกค่ะ ทัตสึคุงหนีสาวๆ อยู่เห็น่นี้จะงดเป็โฮสต์เพื่อแข่งกับเคลคุง ส่วนกรรมการไม่เห็นสักคนเลยมีแต่ครูนะคะ”
“พวกประธานไม่อยู่ต้องมีอะไรที่สนุกแน่ๆ ” มินามิยิ้มมุมปากมองซากุระเดินออกมาในชุดนอนมัดผมยุ่งๆ ชุดนอนกางเกงลายหมีสีฟ้า
“หิวแล้วไปกันเถอะ หวังว่าหัวหน้าคงจองโต๊ะให้แล้ว” ซากุระโยนผ้าขนหนูไว้บนเตียงเดินออกจากห้องนำทุกคน
เนเนะเดินแย่งกุ้งเผาจากทุกโต๊ะมาไว้ในจานตัวเองโดยให้ไอเฝ้าโต๊ะไว้ ทัตสึยะยืนย่างปูอยู่ที่เตาโดยมีสาวๆ คอยตามติดแจโบกมือส่งจูบให้ซากุระที่เดินมานั่งโต๊ะกับเพื่อน มินามิแยกไปกับอามาโนะหาของกิน
“เป็ไงบ้าง” ไอถามซากุระที่คาบส้อมมองอาหารที่โต๊ะที่ถูกเสิร์ฟโดยฮาโนะกับเนเนะ
“ถ้าไม่เจอเื่วุ่นวายจะดีขึ้นมากเลยละ คอแห้งจังไปหาน้ำดื่มก่อนนะ เอาอะไรไหม”
“ไม่ดีกว่า แค่นี้ก็กินไม่หมดแล้ว” ไออมยิ้มมองซากุระพยักหน้าเดินไปที่โต๊ะเครื่องดื่มเทน้ำองุ่นใส่แก้วใส่น้ำแข็งโดยฮินาโกะ
กึก
ซากุระเซเล็กน้อยเมื่อถูกชนหลังทำให้เธอหันขวับมองค้อน โชเดินยกกลองเชียร์มากับแฮมเมอร์หยุดอยู่ข้างซากุระเพื่อหยุดพักแล้วเดินไปวางต่อที่ลานกว้าง
“จะเปิดคอนเสิร์ตหรือไง ว่างตาย”
“แต่เพลงเพราะนะจ๊ะ” ฮินาโกะเทน้ำใส่แก้วยืนอยู่ด้านหลัง
“ถ้าร้องดีก็คงเหมาะกับหน้าตาละคะแต่ถ้าออกมาห่วยนี่แย่เลย” ซากุระส่ายหน้าไปมาเยาะเย้ยมองสมาชิกกรรมการนักเรียนเดินยกเครื่องดนตรีพร้อมไมค์ลำโพงพกพาส่วนตัวมาตั้งวางไว้กลางลานยกเว้นประธานที่ไม่มีวี่แววจะออกมา ทุกคนเริ่มหยุดกิริยาที่ทำอยู่หันมาสนใจด้านหน้า
กึก กึก กึก
เสียงลำโพงปรับเสียงให้เข้าที่ เจมิกส์สะพายเบสไล่เสียงคู่กับโชที่ยืนไล่เสียงเบสเหมือนกัน โรสเคาะไมค์ด้วยรอยยิ้ม เรย์กะขยับแว่นตาไล่โน้ตคีย์บอร์ดที่ตั้งอยู่
กรี๊ดดดด
เสียงเชียร์เริ่มดังขึ้นเมื่อเสียงเพลงเริ่มบรรเลงเป็เพลงจากมือกลองอย่างแฮมเมอร์เคาะจังหวะให้สัญญาณ โรสถือไมค์ร้องเพลงทำเอาทุกคนฮือฮา ซากุระกอดอกวางแก้วน้ำพิงโต๊ะอย่างตั้งใจฟัง
“ซากุระ”
“หือออ” ซากุระมองฉงนเมื่อมินามิถือบาร์บี้คิวมาสองไม้ยื่นให้ซากุระหนึ่งไม้
“เสียงนี้คุ้นๆ นะ ฟังดีๆ สิ”
“ก็เพราะดี ทำไม เคยได้ยินด้วยหรือไง” ซากุระเอียหูฟังทำหน้างงก่อนมองอามาโนะเดินถือกุ้งัเข้ามาด้วยรอยยิ้ม
“ได้ยินไหมคะ เสียงเหมือนมือกีตาร์วงร็อคดราก้อนที่เราไปเป็กรรมการตัดสินการประกวดคอสเพลย์แล้วมีวงร็อคดราก้อนร้องเพลงอนิเมะเปิดงานให้ ปกติวงนี้จะมีผู้ชายร้องนำ หล่อเท่บาดใจสาวๆ ดังทั่วเอเชียเลยค่ะ”
“อามาโนะรู้ดีอีกแล้ว แอบไปทำอะไรมาอีกเปล่า” ซากุระเหล่มองช้าๆ
“เคยเจอในงานค่ะ ขึ้นเวทีเดียวกันเมื่อปีที่แล้วที่งานอินโดนีเซียไปกับนิบบอนแล้วก็พี่คุรุมิ พี่คุรุมิไปดูคอนเสิร์ตมาด้วยนะคะเป็แฟนคลับวงร็อคดราก้อนตัวยงเลย”
“ใช่ฉันก็ว่าอยู่ เสียงมันคุ้นๆ เคยได้ยินที่ไหน ถ้าร้องเพลงอนิเมะฉันจำได้แน่”
“แล้วยังไง ทำยังกับพวกกรรมการเป็วงร็อคดราก้อนยังนั่นแหละ” ซากุระกอดอกเลิกคิ้วหยอกกลับ
“อืม ก็อาจเป็ไปได้ขนาดพวกเรายังปลอมตัวมาเลย” มินามิเอามือลูบคาง
“ไร้สาระเปล่าๆ ใครจะเป็ใครก็ช่างเหอะ วุ่นวายจะแย่อยู่แล้ว
“ไม่ใช่พื้นฐานของคุณซากุระเลยนะ ไม่อยากรู้ที่มาของคู่ต่อสู้หรอ จะปล่อยให้พวกนั้นลุกฝ่ายเดียวหรือคะ”
“เหหห” ซากุระชะงักฉงนขมวดคิ้วนิ่งคิด
“ใช่แล้ว จะยอมแพ้ประธานหรือคะ”
“ไม่มีทาง เกมนี้ฉันต้องชนะ” ซากุระกำหมัดแน่นก่อนผงะเมื่อมีคนมายืนเทน้ำทางด้านหลัง มินามิขยับออกหลีกทางมองเคลวินดื่มน้ำในแก้วหันมองสามคนที่มองมาทางเขา
“หายดีแล้วหรือไง ถึงลงมานินทาคนอื่นได้”
“หน็อยยย ประธาน! ” ซากุระกอดอกสะบัดหน้าหนีเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปนั่งลงข้างไอ มินามิมองหน้าเคลวินก่อนจูงแขนอามาโนะเดินแยกออกไป เขาวางแก้วน้ำเดินไปนั่งโต๊ะด้านหน้ากับพวกครูฟังเพลงขับกล่อมด้วยน้ำเสียงของโรส
ั้แ่เช้ายันสายทุกคนยังคงทำกิจกรรมกลางหาดเล่นน้ำบ้างนอนอาบแดดบ้าง รินนั่งทาครีมกันแดดอยู่บนผ้าที่ปูบนหาดโดยมีไอกับเนเนะนอนอยู่ข้างๆ ซากุระเดินออกจากห้องน้ำสาธารณะของหาดอยู่ในชุดว่ายน้ำเกาะอกคล้องคอสีฟ้าชายกระโปรงบานพลิ้วปิดจุดเล็กน้อยดูน่ารักสดใสสวมฮู้ดแขนยาวทับมัดผมยุ่งๆ ชะงักเท้ามองผู้หญิงสวยผมลอนห้องเออยู่ในชุดบิกินี่เซ็กซี่วาบหวิวบีบมือถือแน่นก้มหน้ายืนหันหน้าเข้าต้นมะพร้าวก่อนจะทรุดตัวลงร้องไห้ เคลวินเดินขึ้นมา้ากับเรย์กะหยุดอยู่หน้าผู้หญิงสวยแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นส่งให้ ซากุระตาลุกวาวเดินย่องขยับไปหาที่หลบมุมแอบดู
อะแฮ่ม! ว้ายยยย
เธอสะดุ้งโหยงถลาออกจากที่ซ่อนร้องเสียงหลงมองคนที่เท้ากำแพงหัวเราะชอบใจ ซากุระชะงักมองสบตากับเคลวินที่เงยหน้ามองมาทางเธอเช่นเดียวกับผู้หญิงสวยที่ลุกขึ้นเช็ดน้ำตา
“รองประธาน! ใหมดเลย พวกนายเป็ผีหรือไงนะ ใจหายหมด” ซากุระชี้หน้าโชโวยวายก่อนจะหาทางหนีเดินไปทางอื่นแต่ดันโดนกักทางเงยหน้ามองเคลวินที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า
“สอดรู้สอดเห็นนิสัยหลักเลยสินะ”
“ประธาน! หึ ฉันแค่ดูเฉยๆ ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย” ซากุระตอบกลับใส่อารมณ์ขยับขาเดินแยกออกแต่เคลวินดักเธอไว้ เธอเงยหน้าเท้าเอวจ้องเขาทันที
“จะรีบไปไหน”
“ไปหาทัตสึยะมั้ง เจอหน้าเขายังรู้สึกดีกว่าเจอหน้าประธานอีก”
“เสียใจด้วยนายนั่นคงมาเจอเธอไม่ได้ มัวแต่เล่นเกมแข่งกับแฮมเมอร์อยู่ เอาใจสาวๆ เป็เื่ถนัด”
“แหม รู้ทุกเื่เลยเนอะสมกับที่เป็ประธานเชนไดจริงๆ เลย แสนรู้ เชิญจัดการธุระของประธานต่อเถอะ อย่ายุ่งกับฉัน”
“เธอต่างหากที่ยุ่งกับฉันก่อน ถ้าเธอไม่แอบดูคงไม่ต้องมายืนเถียงแบบนี้หรอก”
“อ้อ ฉันผิดสินะ ย่ะ โทษที ไปได้ยัง” ซากุระทำหน้าบูดจ้องเคลวินที่กระตุกยิ้มมุมปาก
“ยัง เธอชอบวุ่นวายเื่คนอื่นไม่ใช่หรือไง งั้นก็ช่วยอยู่ปลอบใจเพื่อนร่วมห้องฉันหน่อยสิ” เคลวินมองมาทางผู้หญิงสวยที่ก้มหน้าปาดน้ำตา ซากุระหยุดชะงักมองเธอที่บีบมือถือแน่นก่อนเดินเข้ามาเอื้อมมือดึงมือถือของเธอที่มีสายเรียกเข้าพอดี
“ฮือออ ยามาโตะคุง ฮือออ” หญิงสาวทรุดลงคร่ำครวญร้องไห้หนักขึ้น ซากุระก้มมองหน้าจอโชว์เบอร์ยามาโตะก่อนมองหน้าสามหนุ่มที่มองมาทางเธอกดรับสาย
“ฮัลโหล [ยูกิ ช่วยฉันอีกครั้งเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะเลิกยุ่งจริงๆ ถ้าเธอไม่ช่วยฉันต้องโดนมันฆ่าแน่ ช่วยฉันเถอะ เธอเป็แฟนฉัน เธอต้องช่วยฉันสิ] ช่วยอะไร” ซากุระลดมือถือลงถามทุกคนที่ยืนอยู่ก่อนมองมาทางผู้หญิงสวยยกมือปาดน้ำตา
“เขาเอาฉันไปขายให้กับเ้าหนี้พนัน เขาเป็แฟนฉัน ฉันรักเขาถ้าฉันไม่ยอมเขาจะโดนพวกนั้นฆ่า”
“ขะ ขาย” ซากุระอ้าปากค้างใอึ้งกิมกี่เซถอยหลังชนโช
“ขายตัวแฟนเพื่อไถ่หนี้เอาตัวรอด” เรย์กะขยับแว่นอธิบายขยายความ
“อะไรนะ! ” ซากุระหายใจติดขัดกำหมัดแน่นมองสาวสวยอย่างสลดใจก่อนหมุนตัวหันหน้าออกยกมือถือนาบหู
“แกคิดได้ยังไงเอาคนที่รักแกไปขายเพื่อไถ่หนี้ ชีวิตคนไม่ใช่สิ่งของที่แกจะต้องหยิบจ่ายยังไงก็ได้ [แกเป็ใคร กล้าดียังไงมาต่อว่าฉัน แล้วยูกิอยู่ไหน นังบ้า!] แกนะสิไอ้สารเลว ถ้าแกโทรมาอีกหรือทำกับเธอแบบนี้อีก ฉันเก็บแกแทนเ้าหนี้แน่! ” ซากุระตะคอกลั่นทำให้ยูกิเงยหน้าหยุดชะงักด้วยความใ ซากุระลดมือถือลงหายใจช้าๆ ระบายความโมโห เคลวินหยิบมือถือจากมือซากุระมาแกะซิมออกโยนทิ้งแล้วยื่นมือถือส่งให้ยูกิที่พยุงตัวลุกขึ้นก่อนมองมาทางซากุระที่หมุนตัวกลับก้าวเข้ามาหายูกิ ดวงตาแน่วแน่นิ่งเฉยราวกับคนละคนทำเรย์กะกับโชมองหน้ากันอึ้ง
“เธอควรเลิกยุ่งกับมันนะ ต่อให้เธอรักมันมากแค่ไหนสิ่งที่เธอได้คือความเ็ป เธอยังทนได้อีกหรอ สิ่งที่มันทำกับชีวิตเธอ เธอทนเพราะเธอรักมันแค่นี้นะหรอ” ซากุระบีบแขนยูกิจ้องเขม็ง
“ฉะ ฉัน” ยูกิหายใจหอบหวาดกลัว
“ชีวิตเป็ของเธอให้ผู้ชายแบบนั้นกำหนดทำไม จะทนอีกนานแค่ไหน ร่างกายจะบอบช้ำมากสักเท่าไหร่ หัวใจต้องเ็ปอีกกี่ครั้งถึงจะเลิกกับมันได้! คนที่ทำเป็แบบนี้เพราะตัวเธอเองต่างหาก”
“ฉันรักเขาจริงๆ ”
“แล้วความรักที่เธอได้อยู่มันช่วยให้เธอรู้สึกดีไหม ถ้ารู้สึกแย่ไม่ได้เรียกว่ารักหรอกนะ ไม่มีใครช่วยเธอได้ถ้าเธอไม่คิดจะตัดขาดจากมันจริงๆ คิดเอาแล้วกัน” ซากุระจับมือยูกิกำแน่นจนเธอมองหน้า เล็บยาวของยูกิจิกเข้าเนื้อตัวเอง เคลวินกระตุกยิ้มกอดอกมองซากุระ
“เจ็บนะ” ยูกิกัดฟันมองหน้าซากุระ
“เจ็บแล้วจะกำมันไว้ทำไม มือของเธอไม่ใช่ของฉัน” ซากุระปล่อยมือออกเดินจากไปทันที ยูกิแบมือออกมองฝ่ามือตัวเองที่เป็รอยเล็บก่อนมองแผ่นหลังที่เดินหายในแสงแดดจ้า
“เข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว ฝากขอบคุณเธอทีนะ” ยูกิอมยิ้มบอกเคลวินก่อนวิ่งออกไป โชพิงกำแพงมองหน้าเรย์กะกับเคลวินที่มองหน้ากัน
“อืม ฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงขี้เหร่ถึงคว้าใจประธานของเราได้” โชเอามือลูบคางแซว
“นายรู้ดีสินะ” เรย์กะขยับแว่นมองเคลวิน
“หึ น่าสนใจใช่ไหมล่ะ” เคลวินตอบปิดท้ายเดินนำออกไป โชพยักหน้าชอบใจเดินตีคู่ไปกับเรย์กะ
107
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
