แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 10: ค่อนข้างแปลกประหลาดคนขับรถกระตือรือร้นที่จะออกจากสถานที่น่ากลัวนี้อย่างรีบร้อน ป่าสองข้างทางมืดครึ้มน่าขนลุก ถ้ามีกลุ่มโจรโผล่ออกมาอีก ไม่ใช่ว่าจะทำให้คนหวาดกลัวจนตายเหรอ?บรื้น!รถโดยสารออกตัวอย่างเร่งรีบทิ้งเขม่าควันดำเอาไว้ รถเร่งความเร็วออกไปราวกับมีหมาป่าไล่ล่าอยู่ด้านหลัง“เฮ้!”ในตอนนี้เอง เด็กสาวคนนั้นจึงได้เดินเข้าหาหลินเซียว เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา : “นายคือหลินเซียว? หมอเทวดาหลิน?”“ฉันไม่ใช่หมอเทวดา นอกจากนั้น ฉันก็ไม่สนใจพวกที่คดในข้องอในกระดูกด้วยเหมือนกัน ช่วยออกไปห่างๆ ฉันที!” เปลือกตาของหลินเซียวหลุบต่ำ เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเรียบเฉยแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเด็กสาวที่งดงามไร้ที่ติ หลินเซียวก็ยังคงไร้ซึ่งความสุภาพใดๆเด็กสาวเลิกคิ้วสูง ดวงตามองไปยังหัวหน้าโจร เอ่ยขึ้น: “ใครกันที่คดในข้องอในกระดูก? นายพูดให้ชัดๆ ฉันมีคดในข้องอในกระดูกตรงไหน?”“ลักเล็กขโมยน้อย ยังไม่เรียกว่าเป็นคนคดในข้องอในกระดูกอีกเหรอ?” หลินเซียวเค้นเสียงเย้ย เขารู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กๆ ที่เด็กสาวคนนี้ถูกคนร้ายไล่ตาม เหตุผลที่เขาไม่ได้ป่าวประกาศให้ทุกคนรู้นั้น เป็นเพราะว่าไว้หน้าของอีกฝ่ายที่ยังเป็นเพียงแค่เด็กอยู่“นาย!!!” ท่าทีของเด็กสาวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอท้าวเอวแล้วตวาดออกมา “ถ้าฉันไม่ได้ทำเงินหายจนไม่เหลือสักแดงเดียว จนไม่มีเงินจะจ่ายค่ารถ ฉันจะขโมยเงินนายเหรอ? คนอื่นออกจากบ้านมา ไม่มีเงินติดตัวสักหยวน ตอนนี้ยังถูกคนร้ายข่มเหงรังแกอีก ฮือฮือฮือ……แล้วฉันจะไปเรียกร้องความยุติธรรมจากใครได้?”ขณะที่เด็กสาวพูดอยู่นั้น เธอกลับร้องไห้ออกมาอย่างคาดไม่ถึง หยดน้ำตาไหลรินราวกับดอกสาลี่ร่วงโรย ร้องไห้น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย“แล้วเธอไม่ใช่โจรรึไง?” หลินเซียวชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าค่อนข้างเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปสำรวจอีกฝ่ายอย่างละเอียดเด็กสาวมีผิวที่เรียบเนียนเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนุ่มนวลและชุ่มฉ่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเปราะบางอย่างมาก ดวงตาโตทั้งสองสุกใสกระจ่างดั่งหยดน้ำ ทั้งยังปรากฎประกายความเฉลียวฉลาดแต่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวอยู่บ้าง แน่นอนว่าดูไม่เหมือนโจรลักเล็กขโมยน้อยจริงๆถ้าคนสวยขนาดนี้กลายมาเป็นโจร น่ากลัวว่าผู้ชายทั้งโลกคงต้องหัวใจแตกสลายกันหมดแล้ว“แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว!” ร่างของเด็กสาวกระตุกไปมาจากการสะอึกสะอื้น หน้าอกขยับขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง ให้ความรู้สึกคล้ายกับแม่แบบของเนินเขาที่สั่นระริกอยู่หน้าหลินเซียว ทำให้ผู้คนมองกันจนใจลอย“เฮ้อเฮ้อ… โอเค ฉันเข้าใจเธอผิดไป!” หลินเซียวถูจมูกตัวเองไปมา“เหอะ! แค่พูดว่านายเข้าใจฉันผิดจะทำให้ฉันหายจากความเจ็บปวดแล้วก็ความอับอายจากการที่นายฉีกหน้าฉันรึไง” เด็กสาวที่ร้องไห้อยู่พลันหยุดสะอื้นลงอย่างรวดเร็ว เด็กสาวท้าวเอวจ้องเขม็งไปที่หลินเซียว“งั้นเธอต้องการอะไร?” หลินเซียวผายมือออก ท่าทีจนใจ“ฉันออกมาครั้งนี้ เพราะว่าต้องการให้นายรักษา ถ้านายสัญญาว่าจะรักษาอาการป่วยให้ ฉันจะยกโทษให้นาย!” เด็กสาวย่นจมูกงดงามของเธอ มุมปากยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์หลังจากส่งเสียงมาครึ่งค่อนวัน ทั้งหมดที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปก่อนหน้า ล้วนแล้วแต่เป็นแค่การแสดง เป้าหมายเพื่อที่จะให้หลินเซียวรักษาอาการป่วยให้หลินเซียวไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด: “ฉันเพิ่งพูดไป วันนี้ฉันยุ่ง ค่อยเอาคนไข้มาวันอื่น แล้วฉันจะดูให้”“ไม่ได้! คนไข้เคลื่อนย้ายไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ทำไมฉันถึงต้องวิ่งมาไกลขนาดนี้เพื่อมาหานายล่ะ?”เมื่อเด็กสาวได้ยินเช่นนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นปากเล็กๆ ออกมา เธอเกาะแขนหลินเซียวเอาไว้ ส่งเสียงออดอ้อนเอาแต่ใจออกมาผิวเนื้อที่แนบชิดกัน สร้างความรู้สึกแปลกประหลาด จนทำให้คนทั้งสองสะดุ้งขึ้นพร้อมๆกัน“เฮ้อ… หญิงชายไม่ควรแตะต้องเนื้อตัวกัน!” หลินเซียวสลัดตัวเองออกจากมือของอีกฝ่ายด้วยท่าทีไร้ความรู้สึก ส่งเสียงเย้ยหยันออกมา“แล้วนายจะรักษาให้หรือเปล่าล่ะ?”“ฉันบอกแล้ว วันนี้ไม่ว่าง ให้มาวันอื่น!”“ไม่ได้ คนไข้รอไม่ได้แล้ว!”“ทำไมไม่ไปโรงพยาบาลใหญ่สักแห่งล่ะ มาหาหมอไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างฉันทำไม?”“โรงพยาบาลใหญ่ก็รักษาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นฉันจะมาตามหานายเหรอ?”ทั้งสองฉันถามคำนายตอบคำ ตอบโต้กันอย่างรวดเร็ว หลินเซียวไม่รู้ว่าตนเองควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาเคยเจอคนบีบบังคับให้เขารักษามาบ้าง แต่เขาไม่เคยเห็นเด็กสาวคนไหนที่มาขอความช่วยเหลือด้วยท่าทีราวกับตนเองเป็นฝ่ายถูกต้องอย่างนี้มาก่อน“ได้ เอาที่เธอสบายใจ!” หลินเซียวปิดเปลือกตา เมินอีกฝ่ายไปอย่างสมบูรณ์ห้านาทีต่อมา!เอี้ยด!รถโดยสารหยุดลง ป้ายรถประจำทางเผยให้เห็นชื่อหมู่บ้านหลิน“ในที่สุด ในที่สุด!” คุณแม่วัยสาวเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย จ้องตรงไปยังป้ายรถประจำทาง รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เธอหันไปมองหลินเซียวด้วยความคาดหวัง“ไปเถอะ!”หลังจากลงมาจากรถแล้ว หลินเซียวก็รับเด็กในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่ไป จากนั้นจึงเหยียบลงบนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นดิน เดินตรงไปยังบ้านเล็กๆ ของเขาเด็กสาวเองก็กระโดดลงจากรถ ติดตามไปโดยไร้คำเชื้อเชิญชาวบ้านหลายคนเมื่อเห็นหลินเซียวกลับมา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ท่าทีเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“เหอะ! เจ้าคนเห็นแก่ตัวนั่นกลับมาแล้ว!”“ไม่รู้ว่าครั้งนี้หลอกเงินมาได้มากเท่าไหร่”“ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าหัวหน้าหมู่บ้านคิดอะไรอยู่ ปล่อยให้เจ้าคนแบบนั้นเข้ามาอาศัย ทั้งวันเอาแต่เกาะหมู่บ้านกิน ที่กินไปดื่มไปพวกนั้น ไม่ต้องใช้เงินซื้อมาหรือไง?”“จริงด้วย!”หลินเซียวราวกับไม่ได้ยินเสียงคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนอื่น ๆ เขาเดินไปด้วยท่าทีเบื่อหน่าย หลังจากส่งเด็กคืนให้กับผู้เป็นแม่แล้ว เขาก็ตรงไปที่ชั้นวางที่ทำขึ้นจากไม้อันหนึ่งภายในลานบ้าน หยิบเอาครกบดยาออกมา แล้วเปิดประตูเข้าไปในบ้านเด็กสาวเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เดินตามไปอย่างเงียบๆ อยากจะเข้าไปดูด้านใน แต่กลับถูกหยุดเอาไว้โดยเสียงตวาดเย็นเยียบ“ออกไป!”“เหอะ! มันจะมีอะไรยอดเยี่ยมจนต้องปิดเป็นความลับขนาดนั้นกัน!” เด็กสาวสะดุ้งด้วยความหวาดกลัว รีบเดินออกไปด้านนอก ก่อนจะแลบลิ้นออกมาใส่บานประตูสีดำ ยกนิ้วกลางใส่อีกฝ่ายหลังจากผ่านไปพักหนึ่ง หลินเซียวก็เดินออกมาพร้อมกับยาจีนสองชนิดในมือ เขาเดินไปหาคุณแม่วัยสาวแล้วยิ้ม: “พี่สาว กลับไปแล้วเอายานี่ต้มกับน้ำเดือดครึ่งชั่วโมง ห้ามขาดห้ามเกินโดยเด็ดขาด เข้าใจใช่ไหม?”“นี่… แค่นี้เหรอ?” คุณแม่วัยสาวค่อนข้างประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เพียงแค่ต้มยาสองอย่างนี้ดื่ม ก็รักษาได้แล้ว? นอกจากนั้น ลูกเธอยังอายุเพียงเท่าไหร่กัน กินยาจีนแบบนี้ได้ด้วยเหรอราวกับรับรู้ความเป็นกังวลของอีกฝ่าย หลินเซียวอุ้มเด็กขึ้น ให้เขานอนหงายในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ จากนั้นจึงหยิบเข็มสีดำบางออกมา เขาแทงมันลงไปที่ช่วงท้องของเด็กอย่างไม่มีความลังเล“อ๊ะ!” คุณแม่วัยสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ว่ามันสายเกินกว่าที่จะหยุดการฝังเข็มของหลินเซียวแล้ว ทั้งฝ่ายหลังก็ได้ดึงเข็มออกมาแล้ว“อือ…”เด็กน้อยพลันสะอื้นออกมาเสียงดัง ร้องไห้จนใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อออกราวกับฝนตก ทำให้ผู้เป็นแม่กระวนกระวายเสียจนอยู่ไม่สุข หากไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้หลินเซียวช่วยพวกเธอแม่ลูกเอาไว้บนรถ บางทีเธออาจจะด่าอีกฝ่ายไปแล้วในตอนนี้ภายในเวลาไม่กี่วินาที เสียงร้องของเด็กก็เงียบลง สีหน้าแดงก่ำ ทว่าอาการกลับดีขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า คุณแม่วัยสาวรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงอุณหภูมิร่างกายที่ลดลงอย่างรวดเร็วของคนเป็นลูก“เอ๊ะ?” คุณแม่วัยสาวรู้สึกประหลาดใจ วัดอุณหภูมิของเด็กอีกครั้ง มันได้กลับไปสู่อุณหภูมิปกติแล้วจริงๆตอนนี้ เธอจึงได้เข้าใจอย่างชัดเจน เธอได้เจอหมอเทวดาเข้าให้แล้วจริงๆ ความสามารถทางการแพทย์ของชายหนุ่มคนนี้ ไม่อาจที่จะตัดสินได้ด้วยสามัญสำนึกทั่วไปเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ฝังเข็มครั้งเดียว ก็รักษาอาการเรื้อรังและจุดที่น่าเป็นห่วงได้แล้ว“ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ!” คุณแม่วัยสาวร้องไห้ออกมาอย่างตื้นตัน สวมกอดหลินเซียวแล้วเอ่ยขอบคุณออกมาซ้ำๆ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเขินอายเป็นอย่างยิ่งเขาส่งผู้เป็นแม่ที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งกลับไป หลินเซียวหันหลังกลับ คล้ายกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขายังเหลือยายเด็กเจ้าเล่ห์ที่รับมือยากอยู่ที่บ้านเขาอีกคน“ทำไมเธอยังไม่ไปอีก?” หลินเซียวกลอกตา เดินไปยังโซฟาในสวนด้วยสีหน้าว่างเปล่า ก่อนจะนั่งลงด้วยความผ่อนคลาย“ให้ตายเถอะ หมอเทวดาจริงๆ ด้วย ฉันไม่ได้มาเสียเที่ยวจริงๆ เจ๋งไปเลย!” เด็กสาวกระโดดเด้งตัวขึ้นสูง หมุนตัวด้วยความตื่นเต้น“น่าเบื่อ!” หลินเซียวปิดตา เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “วันนี้ไม่รักษาแล้ว เธอรีบไปเถอะ”แวบแรกที่เห็นเด็กสาว หลินเซียวรู้สึกว่าเธอค่อนข้างแปลกประหลาด...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 10: ค่อนข้างแปลกประหลาด

นิยายแนะนำ

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 10: ค่อนข้างแปลกประหลาด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้