[ในรถ]
นิวใมากเมื่อจู่ ๆ พี่ชายของเขาก็โทรในเวลากลางวันแบบนี้ เพราะปกติแล้วพี่ชายของเขาจะเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับงานจนแทบจะไม่มีเวลาโทรหานิวเลย แต่วันนี้เขากลับโทรหานิวตอนเก้าโมงเช้า
“พี่ชายของผมโทรมา พี่ชินเงียบ ๆ ไว้นะครับ”
นิวยกนิ้วขึ้นมาป้องปากเพื่อส่งสัญญาณให้เตชินเงียบ ซึ่งเตชินก็รับรีบยกนิ้วชี้ขึ้นมาป้องปาก พร้อมกับพยักหน้ารับหงึก ๆ แล้วเตชินก็เงียบไป
หลังจากนั้นนิวก็รีบกดรับสายจากพี่ชายของเขาด้วยความรีบร้อน และปรับเสียงให้เป็ปกติที่สุด ก่อนจะทักทายพี่ชายของเขาผ่านสายไปด้วยน้ำเสียงสดใส
“ว่าไงครับพี่นาย”
“ทำไมรับสายช้าจัง หลับอยู่เหรอ?”
“เปล่าครับ...ไม่ได้หลับครับ แต่ตั้งเสียงสั่นไว้ครับ ก็เลยไม่ได้ยิน เลยรับสายช้าครับ”
นิวโกหกพี่ชายของเขาออกไปเสียงสั่นเล็กน้อย และคอยหันไปจิกตาใส่เตชินอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เตชินส่งเสียงอะไรเล็ดลอดเข้ามาในมือถือของเขา
“งั้นเปิดออกมาประตูให้พี่หน่อยดิ ตอนนี้พี่ยืนรออยู่หน้าห้องเราเนี่ย”
“อะไรนะครับ!”
นิวเบิกตากว้างด้วยความใ พร้อมกับรีบใช้มือปิดหน้าจอมือถือเอาไว้เพื่อไม่ให้พี่ชายได้ยินเสียงของตัวเองคุยกับเตชิน
“ฉิบหาย! พี่นายอยู่หน้าห้อง ทำไงดีครับพี่ชิน”
นิวหันไปบอกเตชินเป็เชิงปรึกษาหารือ แต่เตชินกลับไม่มีทีท่าตื่นเต้นหรือสะทกสะท้านอะไรเลย
“หึ! ไม่เห็นต้องทำไงเลย ก็บอกพี่นายของคุณไปสิว่าเรากำลังจะไปเดทกัน ไม่ได้อยู่ที่ห้อง”
เตชินยกยิ้มพอใจ ก่อนจะจ้องมองนิวเพื่อกดดันนิวให้ตอบพี่ชายกลับไปอย่างที่เขาแนะนำ
“จะบ้าเหรอ! พูดแบบนั้นเดี๋ยวพี่ชายผมก็ช๊อกตายกันพอดีหรอก”
นิวชักสีหน้าไม่พอใจ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย
“หึ!”
เตชินกระตุกยิ้มพอใจเหมือนไม่สนใจปัญหาของนิว จนนิวหันกลับไปจิกตาค้อนเตชินยกใหญ่ ก่อนที่นิวจะถอนหายใจและบ่นอุบอิบออกมาเบา ๆ
“เฮ้อ...พึ่งไม่ได้เลยจริง ๆ”
หมับ!
เตชินยื่นมือเข้าไปคว้ามือถือของนิวมาถือไว้ในมือทันที เมื่อนิวแสดงสีหน้าไม่พอใจเขา
“เอามานี่เดี๋ยวพี่คุยเอง”
เตชินบอกนิว ก่อนที่เขาจะยกมือถือขึ้นมาแนบไว้กับหู โดยไม่สนใจท่าทีใของนิวอีกเลย
“พี่ชิน!”
นิวเรียกเตชินเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความเน้นหนักเพื่อปรามเตชิน และนิวยังส่ายหน้าไปมาเพื่อส่งสัญญาณให้เตชินรู้ว่า...นิวไม่้าให้เตชินพูดกับพี่ชายของเขา แต่เตชินกลับไม่สนใจ ก่อนที่เตชินจะกรอกเสียงทักทายพี่ชายของนิวออกไปทันที
“สวัสดีครับ ผมเตชินพูดนะครับ”
เตชินเหลือบมองนิวเล็กน้อย แล้วเตชินก็พูดคุยกับพี่ชายของนิวต่อไป โดยที่นิวไม่รู้เลยว่าพี่ชายของเขาพูดอะไรบ้าง
“ผมกำลังจะบอกว่า...ตอนนี้คุณนิวไม่ได้อยู่ที่ห้องครับ แต่เขาอยู่กับผม พอดีเรากำลังจะไปเที่ยวทะเลกันน่ะครับ”
เตชินชำเลืองมองนิว พร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างกวน ๆ อยู่สักพัก แล้วเตชินก็พูดกับต้นสายต่อด้วยน้ำเสียงเน้นหนักเพื่อให้นิวได้ยินด้วย
“ครับ...ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลเขาอย่างดี แค่นี้นะครับ สวัสดีครับ”
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
เตชินกดวางสายพร้อมกับยื่นมือถือคืนให้กับนิว ซึ่งนิวก็ยื่นมือไปรับมือถือของตัวเองด้วยความงุนงง
“พี่ชายของผมไม่ว่าอะไรพี่ชินเลยเหรอครับ?”
นิวหันกลับไปจ้องหน้าของเตชินด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจ
“ก็ไม่เห็นเขาว่าอะไรนี่”
เตชินตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ พร้อมกับยักคิ้วให้กับนิวอีกครั้ง ก่อนที่เตชินจะหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อไป และปล่อยให้นิวนั่งสงสัยอยู่คนเดียวต่อไป จากนั้นนิวก็หันกลับมานั่งก้มหน้าจ้องมองมือถือของตัวเองนิ่ง ด้วยความสงสัย
“เป็ไปได้ไงอ่ะ? ปกติพี่นายดุจะตายนี่หน่า แล้วพี่ชินรอดมาได้ยังไงนะ”
นิวบ่นพึมพำ พร้อมกับทำหน้ายุ่งและคิ้วผูกโบเพราะความสงสัย ก่อนที่นิวจะเอนหลังลงพิงกับเบาะรถและค่อย ๆ หลับตาลงเพื่อพักผ่อนสายตา
ส่วนเตชินก็คอยเหลือบมองนิวอยู่เป็ระยะ ๆ และทำหน้าที่ขับรถของเขาต่อไป ซึ่งตลอดเวลาของการขับรถ เตชินก็จะเอาแต่คิดเื่ของนิววนไปมา เพราะไม่สามารถหลุดออกจากวังวนของนิวได้เลย
[30 นาทีต่อมา]
ในขณะที่เตชินกำลังคิดหมกมุ่นอยู่กับเื่ของนิวอยู่อย่างลืมตัวนั้น เตชินก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้เสียงของนิวมานานราวครึ่งชั่วโมงแล้ว
“นิว? ทำไมเงียบไปล่ะ? นิว?”
เตชินเรียกพร้อมกับหันกลับไปดูนิวอีกครั้ง แล้วเตชินก็พบว่า...นิวหลับไปแล้ว เตชินจึงเลือกที่จะเงียบและปล่อยให้เด็กดื้อของเขานอนต่อไป โดยไม่คิดที่จะรบกวนเวลานอนของนิวอีก
และเตชินยังใช้พยายามเป็อย่างมากเพื่อขับรถให้นิ่มที่สุดเท่าที่จะเป็ได้ เพื่อให้นิวหลับได้สบายที่สุด จากนั้นเตชินก็พานิวขับรถกินลมมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทางของเขา ซึ่งนั้นก็คือ...ทะเลหัวหิน ที่มีน้ำใสและหาดทรายขาวนั่นเอง
จากนั้นเตชินก็ขับรถวิ่งเข้าไปจอดที่หน้าบ้านริมทะเลหลังหนึ่ง ก่อนที่เตชินจะดับเครื่องยนต์ และหันไปปลุกคนที่หลับอยู่เบาะด้านข้าง
"นิวครับ? ตื่นได้แล้วครับ ถึงแล้วทะเลแล้วครับ"
"อืม...งึม งึม อร่อยจัง ..."
นิวละเมอออกมาเบา ๆ ก่อนจะพลิกตัวตะแคงข้างหันหน้ามาทางด้านเตชิน ทั้ง ๆ ที่ยังหลับอยู่
"ตื่นได้แล้วคร้าบคุณนิว ถึงทะเลแล้วครับ"
"อืม...งึม งึม ทะเล อืม...ทะเล"
นิวแสร้งทำเป็ละเมอออกมาเบา ๆ เพื่อกลั่นแกล้งให้เตชินปลุกตัวเอง แต่ดูเหมือนเตชินจะรู้ทันแผนของนิว เตชินจึงใช้ไม้ตายที่เคยได้ผลกับนิวเสมอมา
"ถ้าไม่ตื่นพี่จูบน้า"
เตชินยื่นใบหน้าเข้าไปจ่ออยู่ในระดับเดียวกันกับใบหน้าของนิวจนนิวถึงกับสะดุ้งโหยง
"อย่าครับ...นิวตื่นแล้วครับ”
นิวยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ เพื่อกันไม่ให้เตชินจูบตัวเอง
“หึ”
เตชินยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่อเขาเห็นท่าทีของนิวในแบบที่สบาย ๆ ไม่ต้องคอยเอาใจใคร ไม่ต้องแบกรับภาระอะไรไว้บนบ่าแบบนี้ และในขณะที่เตชินกำลังจ้องมองนิวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักนั้น นิวก็ทำทีเป็หันมองออกไปนอกตัวรถ เพื่อหลบลี้สายตาคม
“โอ้...นั่นมันทะเลนี่ครับ...ผมชอบทะเลที่สุดในโลก"
เมื่อเตชินเห็นท่าทีเอียงอายของนิว เตชินก็ค่อย ๆ ขยับใบหน้าของเขาออกห่างจากคนตัวเล็ก ก่อนที่เขาจะชวนนิวลงจากรถ ซึ่งนิวก็รีบเปิดประตูะโลงจากรถอย่างไว เพื่อออกมายืนสูดกลิ่นอายทะเล
และในขณะที่นิวกำลังดื่มด่ำกับอากาศบริสุทธิ์อยู่นั้น เตชินก็เดินเข้าไปคว้ามือของนิวมากุมไว้
"นิวครับ? พี่ว่าเราเข้าบ้านก่อนเถอะ?"
"พี่ชินจองห้องพักไว้เหรอครับ? "
"เปล่าครับ ไม่ได้จองไว้"
"ไม่ได้จองไว้ แล้วเราจะเข้าไปได้ยังไงครับ"
นิวเหลือบมองเข้าไปในบ้านหลังงามริมทะเลสไตส์บ้านพักตากอากาศหลังงามด้วยสีหน้าสงสัย
"เข้าไปข้างในก่อนค่อยคุยกันนะ"
เตชินฉุดข้อมือของนิวเข้าบ้าน ซึ่งนิวก็พยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ พร้อมกับเดินตามเตชินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบ ๆ แม้ว่านิวจะสงสัยและไม่เข้าใจในสิ่งที่เตชินพูดก็ตาม และนิวก็เดินตามเตชินเข้ามาจนถึงห้องโถงกลางบ้านพร้อมกับความสงสัยในใจ
"นิวว่า...บ้านสวยไหมครับ?"
เตชินถามนิวพร้อมกับโอบกอดหัวไหล่ของนิวเข้ามาหาตัวเองอย่างรักใคร่
"ครับ...บ้านสวยมากเลยล่ะครับ"
"แล้วนิวชอบไหมครับ? "
"ชอบมากเลยครับ"
"ดีครับ...ถ้างั้นคืนนี้เราค้างที่นี่กันนะครับ"
เตชินระบายยิ้มกว้างอย่างมีความสุขให้กับแฟนเด็กของเขา แต่นิวกลับเริ่มทำหน้าตึงพร้อมกับชักสีหน้าใส่เตชิน เพราะคิดว่าเตชินล้อเล่น
"แต่ตอนอยู่ข้างนอกพี่บอกว่าไม่ได้จองห้องไว้นี่ครับ"
"ก็ไม่ได้จองไว้ไงครับ"
คำตอบของเตชิน ทำให้นิวถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมายันแผ่นอกของเตชินออกห่างตัวเอง จากนั้นนิวก็ผละจากเตชินเดินไปยืนกอดอกมองวิวทะเลอยู่ริมหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ และเตชินก็รีบเดินตามนิวไปเมื่อเขารู้ว่านิวกำลังงอนเขาอยู่
พรึบ
เตชินเดินเข้าไปสวมกอดนิวไว้จากด้านหลัง และก้มลงไปจูบหัวไหล่ของนิวเบา ๆ
“นิวครับ?”
เตชินพยายามง้อนิวด้วยการกระซิบเรียกนิวเบา ๆ แต่นิวกลับไม่ทำเหมือนไม่สนใจ นิวทำเหมือนเตชินไม่มีตัวตน เพราะตอนนี้สายตาของนิวเอาแต่จดจ้องออกไปยังท้องทะเลกว้างใหญ่เท่านั้น
และเมื่อนิวไม่ยอมพูดคุยกับเตชิน เตชินก็ไม่ถามไม่เซ้าซี้อีก แต่เตชินซบหน้าลงกับลาดไหล่ของนิวเพื่อซึมซับเอาความสุขไว้ให้ได้มากที่สุด จากนั้นเตชินก็ยกมือขึ้นมาเชยคางของนิวขั้น พร้อมกับบังคับให้นิวหันมารับจูบของตัวเอง
อุ๊บ!
เตชินบดเบียดริมฝีปากที่น่าหลงใหลของนิวอย่างอ่อนโยนและเผ่าเบา ซึ่งนิวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธจูบนี้แต่อย่างใด แล้วจูบที่แสนหวานและวาบหวิวของพวกเขาก็ดำเนินไปอย่างเนิ่นนาน ก่อนที่เตชินจะถอนริมฝีปากของเขาออกมาทั้งที่ยังนึกเสียดายอยู่ลึก ๆ
“หายงอนพี่ชินรึยังครับ?”
เตชินเพิ่มแรงกอดกระชับนิวเข้ามาหาตัวเองจนแผ่นหลังของนิวแนบชิดกับแผ่นอกของเขา
“ยัง”
นิวตอบเตชินกลับด้วยประโยคสั้น ๆ ห้วน ๆ ก่อนที่เตชินจะเห็นแววตาที่เริ่มสั่นระริกพร้อมกับมีน้ำตาคลอออกมาเอ่อล้นอยู่ที่ขอบตาของนิว และเตชินยังสังเกตเห็นด้วยว่า...ในแววตาคู่สวยนั้นยังมีคำถามอีกมากมายซ่อนอยู่
"ความจริงบ้านหลังนี้พี่ซื้อไว้เองครับ"
เตชินตัดสินใจพูดความจริงกับนิวเพื่อแสดงความจริงใจ แต่นั่นยิ่งทำให้นิวสงสัยมากขึ้น
"บ้านหลังนี้คือพี่ชินเหรอครับ?"
"ไม่ใช่ครับ "
"ผมไม่เข้าใจครับ"
นิวเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ ก่อนที่น้ำตาของนิวจะไหลอาบสองแก้มลงมาอย่างห้ามไม่ได้ และเตชินก็เอื้อมมือเข้าไปซับเช็ดคราบน้ำตาให้กับนิวอย่างแ่เบา จากนั้นเขาก็ยอมปริปากพูดความจริงที่ยากเย็นออกมา
"บ้านหลังนี้พี่ซื้อไว้เมื่อสิบปีก่อน แต่พี่เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก...กับนิว"
-----------------------------------
ซันด๊อก
54
