โชคดีฉันได้สามีสามคน

        พรมหนานุ่มใต้ฝ่าเท้า เริ่มเป็นเหมือนสนามรบลับๆที่รอให้ใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาก่อน ปพนต์ก้าวเดินช้าๆ ไปหาภรรยาสาวอย่างเงียบๆสัมผัสมือเธอเบาๆ เหมือนจะปลอบใจ “พร้อมมั้ยจ๊ะ” เสียงของเขานุ่ม ลมหายใจอุ่นๆ กระซิบข้างหูมารตีพยักหน้าแม้มือจะยังสั่นๆ อยู่ก็ตาม

        มารตีถูกประคองให้นั่งลงบนเตียงนุ่ม ส่วนจิรภาย่อตัวลงนั่งข้างเธอลูบแขนเบาๆ “วันนี้ไม่ต้องรีบ ไม่มีใครคาดหวังอะไรทั้งนั้น” จิรภาพูดพร้อมรอยยิ้มที่เธอคุ้นเคย

        แต่หัวใจมารตียังคงไม่ได้อยู่ที่นั่น...ภาพนัทพงษ์ที่หันมายิ้มให้เธอจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามในสำนักงานวนกลับมาในหัว เขามักจะมองเธอเหมือนเด็กที่หลงใหลโลกของผู้ใหญ่ แต่แววตาคู่นั้น...ก็มีประกายอบอุ่นบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากใครอื่นมาก่อนเลย

        เสียงผ้าลื่นผ่านผิวเนื้อทำให้เธอสะดุ้งนิดๆ เมื่อปพนต์เริ่มปลดสายเดรสเธอลงช้าๆจนมันไหลร่วงลงมากองที่เอว เผยให้เห็นสองเต้าอวบชูชัน และผิวเนียนเรียบที่สั่นน้อยๆจากอารมณ์หลากหลาย

        จิรภาโน้มตัวเข้ามาใกล้ สูดกลิ่นผิวหอมอ่อนๆ จากบ่าของเธอก่อนจะจูบเบาๆ ไล่ลงมาถึงส่วนปลายเต้าเต่ง“รตีหอมเหมือนกลีบดอกไม้หลังฝน” เธอกระซิบเบาๆจนมารตีขนลุก ก่อนที่จิราภาจะครอบริมฝีปากลงไปบนยอดสีชมพูนั้น

        วรเมธตามเข้ามาสมทบ ริมฝีปากของเขาสัมผัสเบาๆ ตรงข้อเท้า ไล่ขึ้นมาลงถึงต้นขาด้านในอย่างช้าๆ ไม่เร่งร้อนเกินไป แค่เพียงทักทาย กับรอยแย้มของเนื้อนุ่มที่เริ่มชื้นเบาๆ

        มารตีหลับตา ร่างกายค่อยๆ รับรู้ความร้อนที่แทรกซึมเข้ามา มือของปพนต์วางบนหลังเธออย่างมั่นคงก่อนจะเลื่อนลงไปที่สะโพกอวบแน่น มันเป็นจังหวะที่คุ้นเคยพลางส่งบางส่วนเข้ามาในร่างสวยทางด้านหลัง

        แต่ในใจ...หญิงสาวกำลังนึกถึงเสียงหัวเราะแผ่วเบาของนัทพงษ์เสียงที่เคยสะท้อนในห้องประชุมวันก่อน เธอจำได้แม่นว่าเขาพูดติดตลกกับเธอเรื่องการวางฟอนต์ในพรีเซนเทชันแววตาเขาตอนนั้นไม่ใช่แค่มองงาน มันเหมือนมองเธอในแบบที่...ต่างออกไป

        เสียงลมหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้น เมื่อปพนต์ขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะช้าสลับเร็วขณะที่วรเมธก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากตรงนั้น ร่างกายเธอโน้มไปเกาะหัวเตียงไว้ ส่วนจิรภาเริ่มปลดเสื้อผ้าของตัวเองฝ่ายวรเมธก็ใช้ลิ้นไล้ไปมาไม่หยุด ทุกสัมผัสมันเร่าร้อนแต่แฝงความอ่อนโยนไม่ได้เร่งเร้า แต่กำลังเชื้อเชิญอย่างช้าๆ

        มือเรียวสวยของมารตีกำผ้าปูเตียงแน่นกลั้นความรู้สึกที่กำลังประทุอยู่ทั้งจากด้านนอก...และในใจเพราะแม้ร่างกายจะถูกสัมผัสด้วยผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกันนี้แต่หัวใจกลับล่องลอยไปหาชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอไม่เคยแม้แต่จะกุมมือเขา และในวินาทีนั้นเองมารตีก็เข้าใจว่า ความปรารถนาทางใจอาจจะทรงพลังยิ่งกว่าความเร่าร้อนทางกาย หญิงสาวอาจจะยังควบคุมร่างกายให้ตอบสนองได้แต่หัวใจของเธอกำลังเริ่ม “เลือก” แล้ว...เลือกที่จะเฝ้ามองใครบางคนจากระยะไกล แม้จะยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า

            และแล้ว คืนอันเร่าร้อนจบลง อย่างอ่อนล้า...

        วันนี้...ในห้องนวด

        กลิ่นหอมของน้ำมันอโรมาลอยอ้อยอิ่งในอากาศห้องสปาส่วนตัวภายในวิลล่าริมทะเลถูกจัดแต่งอย่างเรียบหรูผ้าม่านบางปลิวไหวไปตามลมทะเลอ่อนๆแสงแดดตกกระทบผิวไม้และเตียงนวดผ้าขาวสะอาดกลายเป็นภาพที่ชวนให้หลับตาและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศ

        มารตีนอนคว่ำบนเตียงนวด ร่างกายของเธอมีเพียงผ้าบางปกปิดด้านหลังของช่วงล่างเท่านั้นส่วนด้านบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดตัดกับแสงอุ่นของยามบ่าย มือของวรเมธชโลมน้ำมันอุ่นๆ ก่อนจะเริ่มต้นนวดที่ไหล่ของเธอ จังหวะมือของเขาไม่ได้เร่งรีบ…แต่แน่น ลึกและมีจังหวะที่เสมอต้นเสมอปลาย นิ้วเขาค่อยๆ ไล้ไปตามแนวกล้ามเนื้อไล่ลงมาจนถึงแผ่นหลัง และข้างเอวบางของเธอ บางครั้งก็ไล้ผ่านชายผ้าบางเบาลงไป เสียงน้ำมันลื่นไหลบนผิวกายประสานกับเสียงหายใจแผ่วเบาของมารตีเธอหลับตาแน่น

ร่างกายกำลังตอบสนองต่อการสัมผัส...แต่หัวใจกลับพาเธอล่องลอยไปไกล

        หญิงสาวเห็นภาพนัทพงษ์ นั่งเท้าคางฟังเธออธิบายงานหน้าห้องประชุมสีหน้าสนใจปนขัดเขินนิดๆ เห็นเขาเผลออมยิ้มตอนเธอยกแก้วกาแฟผิด เอาแก้วของเขาไปจิบมารตีจำได้ว่าแค่ปลายนิ้วของเขาแตะหลังมือเธอขณะยื่นเอกสารก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าช๊อตแล้ว

        ตอนนี้...แม้มือของวรเมธจะคลึงเคล้าและบรรจงนวดไปทั่วตัว แต่สัมผัสของเขากลับไม่สามารถแทนความรู้สึกเล็กๆที่นัทพงษ์เคยมอบให้เธอโดยไม่ตั้งใจได้เลย

        “รู้สึกยังไงบ้างครับ?” เสียงของวรเมธดังขึ้นอย่างนุ่มนวลมารตีหลับตา พยักหน้าน้อยๆ พลางฝืนยิ้ม

        “ดีค่ะ...ผ่อนคลายดีมากเลย” แม้คำพูดจะราบเรียบแต่ในใจเธอกลับปั่นป่วน มันเป็นความวาบหวามที่ก่อตัวจากภายนอกกับความว่างเปล่าบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน เธอรู้สึก...เหมือนถูกเติม แต่ไม่เต็ม

        ฝั่งอีกมุมหนึ่งของห้อง ปพนต์กับจิรภากำลังหัวเราะเสียงใส จิรภาใช้ศอกกดที่ต้นขาของปพนต์เบาๆขณะเขานอนคว่ำอย่างสบายๆ  “โอ๊ย เบาๆนะครับคุณหมอจิรภา เดี๋ยวของผมหัก!”

        จิรภาหัวเราะคิก “บ้าน่า ของคุณน่ะ ทั้งใหญ่ ทั้งแข็ง และร้อนขนาดนั้นจะกลัวอะไรแค่กดนิดเดียวเอง”

        ขณะที่ภายในห้องนวดอารมณ์เริ่มร้อนระอุ...มารตีเลื่อนสายตาออกไปนอกห้องผ่านประตูบานใหญ่ที่เปิดกว้างออกไปยังสวนด้านข้าง...ที่นั่นหนุ่มสาวต่างชาติ 7-8คนกำลังมีกิจกรรมรักกลางแจ้งกันอย่างดุเดือดเร่าร้อนเหมือนทั้งโลกมีเพียงพวกเขา...ถ้าเป็นเมื่อสามเดือนก่อนเธอคงมองว่าเป็นเรื่องน่าอายแต่วันนี้ไม่ใช่...

        หญิงสาวเบือนหน้ากลับมา เห็นปพนต์แกล้งยกตัวขึ้นมากอดเอวจิรภาจากด้านหลังทำให้ทั้งคู่กลิ้งตกลงมาจากเบาะนวดอย่างตั้งใจเสียงหัวเราะของทั้งสองคนลอยมากระทบหูของมารตีบรรยากาศดูเบาสบาย เป็นกันเอง และเต็มไปด้วยความร้อนระอุที่พร้อมจะลุกลาม เธอมองพวกเขาแล้วก็ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า เธอดีใจแทนปพนต์ที่มีคนที่เข้าใจเขา และเข้าใจความสัมพันธ์ของเธอกับสามีแต่ก็อดไม่ได้...ที่จะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเงาที่ลอยแยกออกจากภาพนั้น

        มือของวรเมธยังคงนวดบริเวณเอวลงไปถึงสะโพก และเริ่มไถลลงถึงรอยแยกกลางตัวเธอบ่อยขึ้นเขาใช้ปลายนิ้วไล้วนเป็นวงกลมเหนือกลีบเนื้อนุ่ม ก่อนสะกิดปากทางเข้าไปภายในเป็นบางครั้ง มารตีเริ่มขมวดคิ้วเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะตอบสนองเกินกว่าที่ใจเธอพร้อมจะเดินไปต่อ  “คุณวรเมธ...” เธอเอ่ยเบาๆ พลิกตัวนอนตะแคงและยกมือห่มผ้าให้แน่นขึ้น

        วรเมธยิ้ม ไม่ขัด “แน่นไปหรือครับ?”

        มารตีส่ายหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อเบาๆ  “ไม่ค่ะ แค่...ขอพักนิดนึง”

        วรเมธไม่พูดอะไร เขาแค่เดินไปเทน้ำมันล้างมือ แล้วนั่งลงเงียบๆมองเธออย่างไม่ตัดสิน

        มารตีนอนนิ่ง เธอมองออกไปทางหน้าต่างที่ผ้าม่านปลิวไหว ฟ้าครามทะเลกับเสียงคลื่นเหมือนกล่อมใจ...แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ทำไมกันนะ…? แค่คิดถึงรอยยิ้มของเด็กหนุ่มคนหนึ่งทำไมมันถึงปั่นป่วนได้ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีความสุขกับชีวิตที่เธอเลือก แต่กับนัทพงษ์...มันไม่ใช่แค่ความเร่าร้อนไม่ใช่แค่ไฟ มันคือบางอย่างที่บริสุทธิ์และอ่อนโยน…บางอย่างที่ยังไม่ถูกรุกล้ำ และเธอกำลังกลัวว่ามันอาจจะสวยงามเกินกว่าจะเอื้อมถึง

        จิรภาเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมยื่นแก้วน้ำให้ “วันนี้เหนื่อยหรือเปล่า?”

        มารตีรับแก้ว แล้วมองจิรภาตรงๆ “เหนื่อยนิดหน่อย...แต่ไม่ใช่เพราะกิจกรรม...เอ่อรักหรอกจ้ะ”

            “อุ้ยพวกนั้นมากันตั้งแต่เมื่อไรเหรอ...”มารตีมองตามสายตาของจิรภาออกไป...กลุ่มหนุ่มสาวต่างชาติที่เธอเห็นเมื่อครู่นั่นเองแต่ภาพสองคนที่อยู่ไม่ไกลทำให้สองสาวตาโต...

            “จุ๊ๆ แม่เจ้าฉันเคยแต่ดูจากหนังโป๊...ผู้ชายผิวดำนี่มันม้าชัดๆ เลย” จริภาทำเสียงวี๊ดว้ายก่อนฟาดมือบนไหล่เพื่อสาวเบาๆ พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

            มารตีหัวเราะเบาๆหน้าขึ้นสีระเรื่อ...ก็มันใหญ่มากจริงๆ นี่นา “บ้าน่า จริภา ไปเหอะ อย่าไปดูพวกเขาเลย...เอ่อไปดูของพวกเราดีกว่า...”หญิงสาวลืมเรื่องในใจไปชั่วขณะ

        จิรภาไม่ได้ว่าอะไร แค่ยิ้มน้อยๆ ก่อนหันกลับไปดูคู่นั้นนั้นอีกแว่บก่อนขยับตัวเดินตามมารตีไป ทุกคนเคลื่อนย้ายไปที่ห้องอาบน้ำ

        ห้องนี้ถูกแต่งเป็นห้องอาบน้ำแบบเปิดโล่ง มองเห็นท้องฟ้าใสข้างในปูพื้นไม้กันลื่นกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ลอยฟุ้งจากไอน้ำที่กระทบผิวอุ่นของฝักบัวเสียงน้ำไหลแผ่วผสมกับเสียงลมทะเลยามค่ำที่พัดแผ่วผ่านม่านบางรอบวิลล่า

        มารตียืนหันหลังอยู่ใต้ฝักบัวสายน้ำไหลผ่านแผ่นหลังเนียนลื่นลงมาตามแนวสันหลังเปลือยงดงาม หยดน้ำหยอกล้อกับเส้นผมเปียกแนบหลังร่างเปลือยเปล่าของเธอชุ่มด้วยฟองครีมอาบน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าเหมือนหลุดมาจากจินตนาการของใครหลายคน