จุติใหม่มหาเทพตี้เทียน( ภาคมหาสงครามสิ้นโลก )

            สถานการณ์ตอนนี้เป็นการเผชิญหน้ากันระหว่างปรมาจารย์ 2 คน ทำให้คนที่ใกล้ๆรีบถอยหลบไปทันที

            จะมีก็แต่สองสหายร่วมแก๊งมาเฟียที่เชื่อใจจ้าวเทียน  พวกเขายังคงยืนวางมาดเจ้าพ่อรอดูการต่อสู้อย่างใจเย็น

            “ ในเมื่อแกรนหาที่นัก…ฉันจะ  ” ซูเหวินตังปลดปล่อยพลังเปลวไฟลุกท่วมมือเตรียมจะโจมตีทันที

            หมับ!

            มือของเจ้าเทียนคว้าไปที่หัวของเขาอย่างรวดเร็ว  มันเร็วเสียจนไม่มีใครมองตามการเคลื่อนไหวได้ทัน

            ตูม!

            หัวของซูเหวินตังถูกจับกระแทกพื้นอย่างแรง  แล้วถูกยกขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาของจ้าวเทียน

            “ แกว่าอะไรนะ…ฉันได้ยินไม่ชัด ” จ้าวเทียนพูดขึ้นอย่างเฉยชา  เขาจับหัวของซูเหวินตังยกเอาไว้เหมือนที่คีบตุ๊กตา

            แขกผู้ร่วมงานที่เห็นอ้าปากค้างในทันที  ทำไมการต่อสู้ของปรมาจารย์ทั้งสองถึงจบแบบนี้

            ไหนละสนามพลังปรมาจารย์…

            ไหนละเงาร่างจำแลงของพลังปราณ…

            พวกคุณทั้งคู่แน่ใจนะว่าไม่ใช่ปรมาจารย์ตัวปลอมน่ะ…

            แท้จริงแล้ว  หากเป็นผู้ที่ฝึกฝนจนถึงขั้นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงๆขึ้นไปย่อมเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นดี  ไม่ใช่ว่าซูเหวินตัง ไม่อยากใช้สนามพลังปรมาจารย์หรือเรียกร่างจำแลง 

            แต่เพราะจ้าวเทียนนั้นไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ใช้เลย  ตั้งแต่ที่โดนจ้าวเทียนคว้าไปที่ศีรษะได้สำเร็จ  นั่นก็ถือว่าจบสิ้น

            ศีรษะของคนเรามีสมองเป็นส่วนสำคัญที่สุดของร่างกาย  ทั้งยังเป็นจุดสูญรวมเส้นลมปราณ และเส้นประสาทซึ่งมีหน้าที่ใช้ควบคุมความคิดตัดสินใจของการกระทำต่างๆ

            จ้าวเทียนนั้น แทบจะเป็นผู้ที่ควบคุมพลังปราณได้ดีที่สุดในโลกอย่างไรข้อกังขา  การควบคุมพลังปราณจะเกิดเป็นเส้นใยเล็กๆแล้วแทรกแซงระบบประสาทสั่งการของสมอง  เพื่อทำให้ไม่สามารถรวบรวมลมปราณได้ 

            นี่ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับจ้าวเทียน…

          “ ปล่อยท่านอาจารย์เดี๋ยวนี้…เป็นปรมาจารย์โอสถก็สู้กันด้วยการหลอมยาสิวะ ”

          “  ใช่แล้ว…แกมันพวกแอบอ้างใช่ไหม  ปรมาจารย์โอสถที่ไหนจะป่าเถื่อนแบบนี้”

          “ ปล่อยอาจารย์พวกเรานะโว้ย…ดวลกันด้วยเม็ดยาสิ ”

          พวกลูกศิษย์ของซูเหวินตังตะโกนขึ้นเสียงดัง  สีหน้าของแขกที่มาร่วมงานรอบๆก็เริ่มคล้อยตาม

            ใช่สิ พวกเขารอดูการทดสอบเม็ดยาไม่ใช่เหรอ…

            การต่อสู้แบบนี้มันเกี่ยวอะไรกับเม็ดยาล่ะ…

            จ้าวเทียนที่เห็นสีหน้าของทุกคนก็มีรอยยิ้มแห้งๆออกมาก  ที่จริงตัวเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะลงมือเท่าไหร่   แต่พอเห็นใบหน้าเย่อหยิ่งของซูเหวินตังมือมันก็ไปเอง   

            ตุบ!

            เขาโยนซูเหวินตังลงไปบนเวทีเหมือนกับสุนัขตัวหนึ่ง

            “ แกอยากประลองโอสถกับฉันเหรอ” จ้าวเทียนถามเสียงดัง

            “ แก…แกมันก็เก่งแต่ลอบโจมตีทีเผลอ ถ้าเป็นเรื่องโอสถฉันไม่แพ้แน่นอน  ใครแพ้ในการประลองโอสถ ต้องคุกเข่าเรียกอีกฝ่ายว่าท่านปู่สามครั้งแกกล้าไหม! ” ซูเหวินตังพูดขึ้นด้วยความโกรธ

            การต่อสู้เมื่อกี้ทำให้เขาอับอายขายหน้ามาก  เพราะเขาไม่สามารถต่อต้านอะไรได้เลยมันไม่แม้แต่จะเรียกว่าเป็นการต่อสู้ได้ด้วยซ้ำ

            เมื่อเห็นปรมาจารย์ทั้งสองตกลงเรื่องการประลองได้  ทางทีมงานก็เริ่มจัดการทันที

            ผ่านไป 20 นาที

            ตอนนี้การเตรียมสถานที่สำหรับการประลองของปรมาจารย์โอสถทั้งสองคนก็ได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

            เพราะการเรียกร้องของซูเหวินตังกฎการทดสอบเม็ดยาจึงถูกเปลี่ยน         ปรมาจารย์โอสถทั้งสองจะต้องหลอมเม็ดยาต่อหน้าทุกคน  เพื่อป้องกันการคดโกง

          “ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลามากเกินไป…เราจึงได้ให้มีการโหวตเพื่อเลือกเม็ดยาที่จะใช้ประลองกันจากทั้ง 4 ชนิด ”

          “ และผลก็ออกมาแล้ว…นั่นคือ เม็ดยาหยวนตัน! ” พิธีกรได้ประกาศหัวข้อประลองออกมา

            สีหน้าของซูเหวินตังเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินหัวข้อประลอง  เขารีบแย้งขึ้นเสียงดัง

            “ ฉันขอค้าน!...ยาหยวนตันนั้นใช้ในการยกระดับขอบเขตผู้เชี่ยวชาญ  ซึ่งมันมีโอกาสสำเร็จไม่แน่นอน ขึ้นอยู่ที่ตัวผู้ที่กินเข้าไปด้วย”

            “ หากผู้ที่กินยาของฉันเข้าไปเกิดข้อผิดพลาดเอง ยาของฉันจะไม่เสียเปล่าเหรอ ”

            เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินตังคนบางส่วนก็รู้สึกเห็นด้วย  เพราะยาหยวนตันที่ตระกูลหลงขายอยู่  มันมีสรรพคุณเพิ่มโอกาส 3ส่วนในการเป็นผู้เชี่ยวชาญ

            ส่วนของที่จ้าวเทียนเอาเข้าประมูลเขาได้เจือจางมันแล้ว จากในตอนแรกยาหยวนตันของเขามีโอกาสเต็ม 10 ส่วนทำให้คนเป็นผู้เชี่ยวชาญ กลายเป็นมีโอกาสเพียง5ส่วนเท่านั้น

            “ เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง!”

          ชายคนหนึ่งลุกยืนขึ้นจากโต๊ะของตระกูลหวัง เขาหยิบกล่องอุปกรณ์ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาไว้บนโต๊ะ

             “ ฉันคือ ศาสตราจารย์เจียงไท่หยาง…จากมหาลัยปักกิ่ง ส่วนเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะนี้คือสิ่งที่ฉันประดิษฐ์ขึ้นเพื่อตรวจสอบคุณสมบัติของเม็ดยามันมีชื่อว่าไท่หยาง01 ” เขาแนะนำสิ่งประดิษฐ์ของตัวเองเสียงดัง

            “ สำหรับสิ่งที่ศาสตราจารย์เจียงพูดมานั้นเป็นความจริงแน่นอน  เพราะผมเป็นคนเชิญท่านมาเอง เพราะการประมูลครั้งนี้มีโอสถระดับสูงหลายรายการ”

            “ ผมจึงได้เชิญศาสตราจารย์เจียงมาเพื่อช่วยเหลือในด้านตรวจสอบโดยเฉพาะ”  หวังเจี้ยนเฟยลุกขึ้นพูดอย่างจริงจัง

            เมื่อได้รับคำรับรองจากหวังเจี้ยนเฟยกฎการตัดสินจึงเปลี่ยนเป็นใช้เครื่องไท่หยาง01 ในการตัดสินคะแนน

            “ ขอฉันทดสอบ เจ้าเครื่องไท่หยาง01ดูหน่อยได้ไหม ” จ้าวเทียนถามขึ้นด้วยความสนใจ

            บนแดนสวรรค์เขาก็ไม่เคยเห็นเจ้าสิ่งนี้มาก่อน…

            “ ตกลง…คุณนำเม็ดยาที่ต้องการจะตรวจสอบ ใส่ลงในช่องวงกลมตรงกลาง แล้วปิดฝา จากนั้นก็กดปุ่มสีเขียว” เจียงไท่หยางอธิบายกระบวนการช้าๆ  ซึ่งจ้าวเทียนก็ทำตาม

            แวป!

            ผลการตรวจสอบคุณสมบัติ ปรากฏขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่ที่ถูกติดตั้งไว้ล่วงหน้า

          ชื่อ_ยาฟื้นโลหิต                เกรด  A

          ความบริสุทธิ์ของเม็ดยา     60%

          สรรพคุณ  เร่งการฟื้นฟูบาดแผล 20 เท่า

          คะแนนประเมิน      82

          ติดอันดับ               8

            เมื่อเห็นข้อมูลที่ปรากฏขึ้นบนจอเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกครั้ง   มันเป็นข้อมูลที่ละเอียดมากทั้งยังมีการเปรียบเทียบและให้คะแนนไว้เสร็จสรรพ

            “ สิ่งประดิษฐ์ของฉัน มีข้อมูลของเม็ดยาทั้งหมดที่เคยปรากฏเข้าสู่ตลาดในรอบ10 ปีที่ผ่านมา ทั้งยังบันทึกไว้เป็นสถิติอีกด้วย ”

            “ จากที่ดู   ยาฟื้นโลหิตที่คุณทำออกมานี่เป็นของชั้นดีจริงๆ  มันติดถึงอันดับแปดจากเม็ดยาฟื้นโลหิตทั้งหมดที่เคยบันทึกไว้”  ศาสตราจารย์เจียงพูดพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ  เขามองไปทางจ้าวเทียนด้วยแววตาชื่นชม

            จ้าวเทียนที่เห็นแบบนี้นั้นก็ยิ้มแห้งๆออกมา  ยาเม็ดนั้นก็แค่ของด้อยคุณภาพที่เขาทำออกมาเป็นจำนวนมากเท่านั้น  

            ของที่ดีจริงๆพวกเขาเก็บไว้ใช้เองไม่ได้เอามาขาย…

            “ การประลองโอสถจะมีเวลาให้1ชั่วโมงเท่านั้น…เริ่มได้!” เมื่อเห็นว่าปรมาจารย์ทั้งคู่พร้อมแล้ว พิธีกรก็ประกาศเริ่มแข่งทันที

            เมื่อได้รับสัญญาณเริ่มแข่ง  ซูเหวินตังหยิบหม้อหลอมยาสำริดขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าจากนั้นเขาสูดลมหายใจเข้าไปอย่างแรง แล้วพ่นออกมา

            ฮารรร

            เขาคำรามออกมาเสียงดัง  ฝาหม้อหลอมยาปลิวขึ้นไปบนเพดาน

            จากนั้นภายในเสี้ยววินาที  ส่วนผสมของเม็ดยาหยวนตันก็ถูกพลังลมปราณของเขาควบคุมให้ลอยอยู่เหนือหม้อหลอม

            วูปๆๆๆๆ

            มือของซูเหวินตังขยับเข้าหาส่วนผสมที่ลอยอยู่อย่างรวดเร็ว  จนเห็นเป็นเงามือนับร้อยสั่นไหวไปมา

            ฟูวว

            ส่วนผสมถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็วลงในหม้อหลอมตามลำดับ

            แกร็ก!

            ฝาหม้อที่ลอยขึ้นไปบนเพดานได้ตกลงมาปิดลงตรงหม้อหลอมพอดี

            เปะๆๆๆๆ

            เสียงปรบมือดังสนั่นห้องประมูลทันที  พวกเขาไม่เคยเห็นโชว์อะไรแบบนี้มากก่อนทำให้รู้สึกประทับใจมาก

            จ้าวเทียนเองก็ปรบมือให้เช่นกัน  ตัวเขายังไม่ได้เริ่มหลอมยา   เขาอยากเห็นวิธีหลอมยาของโลกมนุษย์เสียก่อน  เพื่อเปรียบเทียบกับของตัวเองดู 

            จะได้ไม่ทำอะไรที่เป็นจุดเด่นเกินไป…

            วูปป!

            ซูเหวินตังระเบิดพลังของขอบเขตปรมาจารย์ออกมา  ด้านหลังของเขาปรากฏเป็นร่างจำแลงเตาหลอมโอสถสำริด3 ขาขึ้น  พลังปราณของเขาเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

            จากนั้นเขาก็ยกมือทั้งสองข้างไปไว้ด้านข้างเตาหลอมยาตรงหน้า  เกิดเปลวไฟสีแดงลุกโชนขึ้นท่วมเตาหลอม  เปล่งพลังงานความร้อนมหาศาล

            ใบหน้าของซูเหวินตังเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ  การประลองครั้งนี้เขาแพ้ไม่ได้  เขาทุ่มเทความสามารถทุกอย่างลงไปในการหลอมครั้งนี้ทั้งยังแอบใส่สมุนไพรหายากลงไปด้วยเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ

            ผ่านไป 30 นาที

            แวบบบ!

            แสงสีทองทอประกายขึ้นจากหม้อหลอมยาของซูเหวินตัง  กลิ่นหอมของเม็ดยาฟุ้งกระจายไปทั่ว

            เขาใช้เวลาหลอมยาไปทั้งหมด45 นาที  หลังจากที่นำเม็ดยาใส่เข้าไปในเครื่องตรวจสอบเรียบร้อย  เขาก็เฝ้ารอการประมวลผลด้วยใบหน้าคาดหวัง

            ชื่อ_ยาหยวนตันดิน           เกรด  AA

          ความบริสุทธิ์ของเม็ดยา     70%

          สรรพคุณ  เพิ่มโอกาสเป็นผู้เชี่ยวชาญ6 ส่วน

          คะแนนประเมิน      95

          ติดอันดับ               3

            “ ดีมาก…คราวนี้ฉันขอดูเม็ดยาของแกหน่อยเถอะ ” ซูเหวินตังพูดขึ้นอย่างถือดี  เขาพอใจในผลการประเมินมาก

          “ อ้อ…งั้นรอฉันเริ่มหลอมยาซักครู่ ”