ภายในหมู่บ้านที่สุดแสนจะห่างไกลแห่งนี้ไม่ได้มีแต่เพียงซินเยว่เท่านั้นที่ได้รับเลือกแต่ยังมีสาวงามอีกนับสิบชีวิตที่ได้รับเลือกเหมือนเช่นเดียวกันกับนางและพวกนางแต่ละคนก็ล้วนแล้วแต่มีลูกมีผัวกันแล้วทั้งนั้นนางตัดสินใจที่จะทิ้งครอบครัวไปเป็นางสนมเพื่อชีวิตที่ดีกว่าเดิมเสียงสามีของพวกนางร้องะโอยู่ภายนอกรถม้าเพื่อให้นางเปลี่ยนใจ และหนึ่งในนั้นก็คือสามีของซินเยว่
“นางสารเลว เ้ากล้าทำกับข้าแบบนี้ได้ไงจงกลับมาหาข้าเดียวนี้” ชายผู้เป็สามีของซินเยว่ใน่เวลานี้นั้นมีความเดือดดาลอย่างถึงขีดสุดเมื่อล่วงรู้ว่าเมียสุดที่รักของตนกำลังที่จะไปเป็นางสนมขององค์ฮ่องเต้ด้วยความเต็มใจ
“ท่านพี่เื่ระหว่างเรานั้นมันจบลงไปแล้วข้าฝากดูแลลูกของเราด้วย” นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเสมือนคนไร้อารมณ์ไม่ใช่ตัวของนางนั้นไม่รักลูกของนาง ถ้าสักวันหนึ่งนางสุขสบายดีแล้วนางจะดูแลลูกของนางให้อย่างดีที่สุด
“เ้ามันช่างทำตัวเหมือนสัตว์เดรัจฉานนัก ที่ให้ผู้ชายมากหน้าหลายตาสมสู่กับเรือนร่างของเ้า”
ชายผู้เป็สามีของซินเยว่พยายามบุกเข้าไปที่รถม้า ความโกรธและความเสียใจทำให้เขาไม่สามารถคิดได้อย่างรอบคอบ แต่ก่อนที่จะถึงจุดหมาย เขาก็ถูกนายกองและทหารขัดขวางไว้
“จงหยุดการกระทำของเ้าซะ!” นายกองพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ข้าจะเห็นแก่ที่เ้าเป็สามีของนาง ข้าจะไม่ทำอะไรเ้าในวันนี้ แต่เมียของเ้านั้นกำลังจะได้ดี นางกำลังไปถวายตัวให้กับองค์ฮ่องเต้!”
คำพูดของนายกองเหมือนมีดกรีดแทงเข้าไปในใจของเขา เขารู้ดีว่าซินเยว่คือโอกาสที่ดีสำหรับชีวิต แต่การถูกบอกให้ยอมรับว่าตนเองไม่สามารถทำให้ชีวิตนางสุขสบายได้นั้นคือความอับอายที่เขาไม่สามารถทนได้
“เ้าในฐานะที่เป็สามีของนางก็ควรที่จะส่งเสริม หากทำให้ชีวิตของนางสุขสบายไม่ได้ก็จงอยู่เฉยๆ” นายกองพูดออกมาอย่างดูถูกถากถาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน แสดงให้เห็นถึงความไม่สนใจต่อความรู้สึกของชายผู้เป็สามี
ความรู้สึกผิดหวังและโกรธเกรี้ยวตีเข้าที่ใจชายหนุ่ม เขาไม่สามารถเชื่อว่านางจะไปใช้ชีวิตกับชายอื่นในฐานะนางสนม และยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของนายกองทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดูถูกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“ข้าไม่ยอมรับ ข้าไม่ยอม!” เขาร้องออกมา แต่ก็รู้ดีว่าอำนาจของเขานั้นน้อยเกินไปที่จะต่อสู้กับความเป็จริงที่โหดร้ายนี้ นายกองยิ้มเหยียด และหมายหัวในตัวสามีของซินเยว่เอาไว้แล้ว
เพี๊ยยย! เสียงตบหน้าดังก้องในอากาศ เมื่อทหารรับใช้ไม่ลังเลที่จะสั่งสอนชายผู้เป็สามีของซินเยว่ เขาถูกตีด้วยความแรงที่ทำให้เขาหันหน้าไปอีกทาง ความเ็ปทำให้เขายอมสงบปากสงบคำ และรู้ว่าตนเองไม่มีทางสู้กับอำนาจของทหารได้
“ไปเสียเถอะ!” เสียงนายกองสั่งอย่างเ็า “อย่าทำให้ข้าเบื่อหน่ายอีกเลย!”
ชายผู้เป็สามีหันหลังกลับไป มองไปที่รถม้าซึ่งเต็มไปด้วยความหวังและความฝันของภรรยา ความรู้สึกว่างเปล่าค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเขา ในขณะที่เขาก้าวถอยหลังออกจากสถานการณ์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เขารู้ดีว่าตนเองได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต
เขาจ้องมองไปที่รถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวออกไป ความรู้สึกผิดหวังและโกรธเกรี้ยวผสมปนเปกันในใจ การถูกดูถูกจากนายกองและการถูกทำร้ายจากทหารทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกทำให้ไร้ค่า
เมื่อเขาเดินออกไปห่างๆ เสียงรถม้าค่อยๆ เลือนหายไป ความเ็ปของการสูญเสียซินเยว่ยังคงหลอกหลอนเขา หัวใจของเขาช่างแตกสลาย จนไม่สามารถบอกใครได้ว่ามันเ็ปเพียงใด ทุกอย่างที่เขารักได้ถูกฉีกออกไปจากชีวิตของเขาแล้ว
ขบวนรถม้าที่มารับสมัครสาวงามเพื่อเป็นางสนมได้หยุดพักอยู่บริเวณนอกหมู่บ้าน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบและอากาศที่สดชื่น มีการจัดเตรียมกระโจมที่พักอย่างดีสำหรับสาวงามแต่ละคนที่เข้าร่วมในโอกาสนี้ ภายในกระโจมมีเบาะนอนนุ่มๆ และเครื่องอำนวยความสะดวกที่ครบครัน ทำให้พวกนางรู้สึกเหมือนกับอยู่ในวัง
เมื่อสาวงามมาถึง พวกนางรู้สึกตื่นเต้นและหวั่นใจ สถานที่แห่งนี้ช่างแตกต่างจากบ้านของพวกนางอย่างสิ้นเชิง บ้านที่ทำจากเศษไม้ที่ใกล้ผุพัง เต็มไปด้วยความยากลำบาก และไม่เคยมีความสุขสบายแบบนี้มาก่อน
“ดูสิ! ที่นี่สบายกว่าบ้านเราเสียอีก!” สาวงามคนหนึ่งพูดด้วยเสียงเบา หญิงสาวคนอื่นๆ ต่างพยักหน้ารับรู้ ขอบคุณที่ได้รับการดูแลอย่างดีจากผู้ที่ดูแลขบวนรถม้า
กระโจมแต่ละหลังตกแต่งอย่างงดงาม แม้จะเป็เพียงการพักค้างแรม แต่กลิ่นหอมของน้ำหอมและดอกไม้ที่ประดับประดาทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยเสน่ห์ สาวงามหลายคนเริ่มผ่อนคลายหลังจากได้เห็นความสะดวกสบายที่นี่ พวกนางค่อยๆ ลืมความกังวลเกี่ยวกับอนาคต และเริ่มรู้สึกถึงโอกาสใหม่ที่กำลังรออยู่
“ถ้าเราได้เป็นางสนมจริงๆ ชีวิตของเราจะต้องดีขึ้นแน่” เสียงใสๆ ของสาวงามคนหนึ่งทำให้บรรยากาศสดใสขึ้นไปอีก แม้ว่าความตื่นเต้นจะปนเปไปด้วยความหวาดหวั่น แต่ความหวังในอนาคตก็ทำให้พวกนางมีความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปข้างหน้า
ในขณะที่สาวงามกำลังนั่งอยู่ภายในกระโจม วาดฝันถึงอนาคตที่สดใสและชีวิตใหม่ในฐานะนางสนม เสียงของนายกองดังก้องออกมาจากบริเวณใกล้เคียง เขายืนอยู่พร้อมกับทหารของเขา ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้ดูน่าเกรงขาม พร้อมกับสีหน้าที่แสดงถึงความเหี้ยมเกรียม
“จงไปสั่งสอนพวกมันซะ!” นายกองออกคำสั่งเสียงดัง “พวกมันทุกคนที่กล้าทำตัวเสียมารยาทกับข้าในวันนี้ สั่งสอนให้พวกมันรู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนั้นเป็เช่นไร!”
ในคืนที่เงียบสงัด เมื่อดวงจันทร์ส่องสว่างผ่านพ้นหลังคาบ้านที่ผุพัง ชายชุดดำจำนวนมากได้บุกเข้ามาในหมู่บ้านเฟิงหยวนอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงามืดที่เคลื่อนตัวอย่างไร้เสียง พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างมีระเบียบวินัย ราวกับว่ามีเป้าหมายที่ชัดเจน
พวกเขามุ่งตรงไปยังบ้านที่มีสามีของสาวงาม ซึ่งวันนี้ได้กล้าทำตัวเสียมารยาท ส่งเสียงโวยวายเกี่ยวกับการจากไปของภรรยา ชายชุดดำไม่มีความลังเลเมื่อถึงที่หมาย พวกเขาเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว และเริ่มทำร้ายร่างกายสามีของสาวงามอย่างโเี้
เสียงกรีดร้องและเสียงทุบตีดังไปทั่วหมู่บ้าน ความเ็ปและความกลัวกัดกินหัวใจของชายผู้เป็สามี ขณะที่เขาถูกซ้อมอย่างหนัก ความคิดเดียวที่แล่นเข้ามาในหัวคือความสำนึกเสียใจ
2K
