ยังไม่ทันที่อวี้เจินจะได้อ้าปากตอบคำถามซึ่งไร้ทางเลือกของหยางเฉิง เรียวขางามของนางก็ถูกชายหนุ่มผู้นั้นยกขึ้นพาดบ่า
“เงียบเช่นนี้ แสดงว่าเ้าเลือกข้อแรก”
คำพูดที่ดูเหมือนคิดเองเออเองของหยางเฉิง ทำให้อวี้เจินได้แต่สบถด่าเขาในใจ อยู่ในท่าเตรียมพร้อมซะขนาดนี้ นางยังจะเลือกข้อสองทันอยู่มั้ง!!!
“หวังว่าเ้าจะใช้งานได้นานกว่าสาวใช้อุ่นเตียงคนก่อนๆ ของข้า อย่าเพิ่งด่วนตายไปเสียก่อนละ ข้าี้เีหาสาวใช้คนใหม่” กล่าวจบหยางเฉิงจึงถูไถแท่งหยกที่ขยายพองโตจนปวดหนึบของตนเข้ากับช่องทางรักของอวี้เจิน นางได้แต่หลับตาแน่นรอรับแท่งหยกขนาดใหญ่โตที่กำลังบดเบียดเข้ามาด้วยความหวาดกลัว
เนื้อหาในนิยายที่อวี้เจินได้อ่านก่อนหน้านี้กล่าวเอาไว้ว่า หยางเฉิงเป็ตัวร้ายที่มักมากในกามารมณ์ เขามักจะเรียกสาวใช้ในจวนให้มาอุ่นเตียงคนแล้วคนเล่า ทว่าสาวใช้เ่าั้อุ่นเตียงให้เขาได้ไม่ถึงสามวัน มีอันต้องเจ็บป่วยและล้มตายไปเสียทุกคน
อวี้เจินทราบถึงสาเหตุนี้ดี เพราะนักเขียนได้บรรยายเอาไว้จนละเอียดยิบว่าแท่งหยกของหยางเฉิงนั้นมีขนาดใหญ่โตยิ่งนัก สาวใช้ร่างกายบอบบางที่ถูกเลือกให้มาอุ่นเตียงจึงไม่สามารถทนร่วมเตียงกับเขาไหว ในที่สุดพวกนางก็สิ้นใจตายไปก่อน
ยังไม่พอเท่านี้!
นักเขียนยังบรรยายอีกว่ากระบวนท่าร่วมรักของหยางเฉิงนั้นทั้งพิสดารและป่าเถื่อน สาวใช้หลายนางถึงกับต้องร้องขอชีวิตกันเลยทีเดียว แล้วอวี้เจินจะรอดพ้นคืนนี้ไปได้อย่างไร?
ในนิยายก็ไม่ได้เขียนเอาไว้ซะด้วยว่าการร่วมรักของอวี้เจินและหยางเฉิงเป็เช่นไร หรือว่าผ่านกระบวนท่าอะไรมาบ้าง พอมาถึงฉากของพวกเขาทั้งสอง นักเขียนก็ตัดเข้าโคมไฟเสียอย่างนั้น เป็อันรับรู้ว่าอวี้เจินได้กลายเป็สาวใช้อุ่นเตียงของหยางเฉิงไปแล้ว
แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันต่างกัน!
อวี้เจินยังอยู่กับหยางเฉิง และเขากำลังแหวกกลีบบุปผาของนางออกแล้วพยายามบดเบียดแท่งหยกอันใหญ่โตเข้ามาด้านในช่องทางรักอันคับแคบของนาง
ใครก็ได้ช่วยที นางเจ็บจะแย่อยู่แล้ว!
อวี้เจินอยากจะกรีดร้องเพื่อระบายความเ็ปของตนออกมา ทว่ามือหนาที่เคลื่อนมาปิดปากของนางเอาไว้ ทำให้นางได้แต่ส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอเท่านั้น
“เวลาร่วมเตียงกับข้า ข้าไม่ชอบให้ใครส่งเสียงดัง มันน่ารำคาญ!” หยางเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น สายตาที่มองสตรีใต้ร่างหาได้มีความรักใคร่แต่อย่างใด จะมีก็เพียงแค่ความหลงใหลในเรือนกายที่ยั่วยวนของนางเท่านั้น
ก็คนมันเจ็บโว๊ย!!! จะไม่ให้แหกปากร้องได้ยังไง!!!
อวี้เจินได้แต่กัดฟันแน่นกดข่มความเ็ปเอาไว้ ในขณะที่หยางเฉิงกระแทกแท่งหยกเข้าออกช่องทางรักของนางอย่างหื่นกระหาย เขาจับนางพลิกคว่ำพลิกหงายกระแทกกระทั้นอยู่หลายกระบวนท่า จนนางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ตอนนี้นางรับรู้เพียงแค่ว่าร่างกายของหยางเฉิงกำลังเกร็งกระตุกและหลั่งอะไรบางอย่างออกมา
อวี้เจินคล้ายจะหลุดพ้นจากขุมนรก เมื่อหยางเฉิงชักแท่งหยกออกจากช่องทางรักของนาง หลังจากที่เขาร่วมรักกับนางอย่างหนักหน่วง
อวี้เจินไม่อยากจะคิดเลยว่าตนเองสามารถรอดพ้นคืนนี้ไปได้แล้ว
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ร้องไห้ดีใจไปมากกว่านี้ที่พายุสวาทได้สิ้นสุดลง ปลายแท่งหยกของหยางเฉิงที่ยังคงเปรอะเปื้อนคราบน้ำกามก็ยื่นมาจ่อตรงริมฝีปากของนางเสียก่อน
อย่าบอกนะ! ว่าเขาจะให้นางดูดกลืนเ้าแท่งหยกแท่งนี้!!!
อวี้เจินอยากจะบ้าตายโว๊ย!!!
ทำไมต้องส่งให้นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างสาวใช้อุ่นเตียงของตัวร้ายด้วยเนี่ย! ทำไมไม่ส่งให้นางไปอยู่ในร่างของนางเอกอย่าง ‘ไป๋อิง’ กัน ทำไม!
ในขณะที่อวี้เจินกำลังตัดพ้อต่อโชคชะตาของตัวเอง จู่ๆ แขนทั้งสองข้างของนางก็ถูกหยางเฉิงรวบขึ้นไปไว้เหนือศีรษะ ชั่วอึดใจต่อมาดวงตากลมโตของนางต้องเบิกค้างอย่างตะลึงลาน นั่นก็เพราะว่า...
หยางเฉิงกำลังใช้เชือกเส้นหนามัดมือของนางเอาไว้กับหัวเตียง นี่เขา!!!
“ข้าไม่เคยปลดปล่อยเพียงแค่รอบเดียว” กล่าวจบหยางเฉิงประกบริมฝีปากของตนลงไปทาบทับกับริมฝีปากของอวี้เจินจนนางไม่สามารถเปล่งเสียงร้องใดๆ ออกมาได้ หลังจากนั้นเขาก็บดเบียดแท่งหยกเข้าไปด้านในช่องทางรักของนางอีกครั้ง
อวี้เจินได้แต่สวดภาวนาในใจ ขออย่าให้นางตายคาแท่งหยกของเขาในคืนนี้เลย ถึงนางจะเป็เพียงแค่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง แต่เนื้อหาในนิยายก็ยังเขียนให้นางมีชีวิตอยู่จนถึงตอนที่หยางเฉิงรับอนุเข้าจวน!
“กลับห้องของเ้าไปได้แล้ว”
หลังจากที่พายุสวาทครั้งแล้วครั้งเล่าได้สิ้นสุดลง และอารมณ์กำหนัดของหยางเฉิงมลายหายไป เขาจึงออกปากเอ่ยไล่อวี้เจินอย่างไม่ไยดี
หยางเฉิงไม่เคยให้สาวใช้อุ่นเตียงคนไหนนอนค้างอ้างแรมกับตนมาก่อน นอกจากนี้ในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาจะให้พวกนางดื่มยาห้ามครรภ์ หากสตรีนางไหนกล้าตั้งครรภ์ลูกของเขา เขาก็จะทรมานสตรีนางนั้นจนสิ้นใจตาย เพราะสตรีคนเดียวที่สามารถตั้งครรภ์ลูกของเขาได้มีเพียงแค่ไป๋อิงเท่านั้น