“ขายลูก…ให้ชายเย็นชา”

## ???? ตอนที่ 2 : ขังไว้ในคฤหาสน์

เงียบ…

คือสิ่งเดียวที่โบว์ได้รับในเช้าวันถัดมา เมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ใหญ่และหรูหราราวกับโรงแรมห้าดาว

แต่ความรู้สึกของเธอกลับเหมือนตื่นอยู่ใน “คุกทองคำ”

แสงแดดลอดผ่านม่านผืนใหญ่ ร่างบางในชุดนักเรียนเมื่อวานยังคงนั่งอยู่มุมเดิมของเตียง ดวงตาแดงช้ำ แววตาเหมือนคนไร้ชีวิต

ไม่มีใครสนใจว่าเธอจะกินหรือยัง

ไม่มีใครสนใจว่าเธอจะร้องไห้จนหมดน้ำตา

...เพราะเธอไม่ใช่แขกของบ้านนี้

เธอคือ “สิ่งของ” ที่เ๯้าของบ้านชื่อเชนซื้อมา

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแรง เธอสะดุ้งเฮือก เงยหน้ามองทันที

ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำคนเดิมยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมสีหน้าที่ยังคงเ๾็๲๰าไม่เปลี่ยน

“อาบน้ำ แล้วลงมากินข้าวข้างล่าง ฉันไม่ชอบให้ของในบ้านฉันดูเหมือนผี”

คำพูดของเขาเย็นเยียบและไร้เยื่อใยใดๆ โบว์เม้มริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไร

แต่เพราะกลัว เขาอาจจะทำร้ายเธอเหมือนเมื่อวาน เธอจึงค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยแรงที่แทบไม่มีเหลือ

“ชุดอยู่ในตู้ ฉันไม่อยากเห็นเธอใส่เสื้อนักเรียนเก่าๆ นั่นอีก”

เขาพูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าเธอทันที

เสียงดัง *ปัง!* ทำเอาหัวใจของเธอสะดุ้งอีกครั้ง

เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าช้าๆ ก่อนพบว่ามันเต็มไปด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงทุกแบบ ทุกขนาด

แต่ทั้งหมดดูแพงเกินกว่าที่เธอจะกล้าหยิบมาใส่

“นี่มัน…บ้าไปแล้ว…”

โบว์พึมพำเบาๆ

เธอเลือกชุดที่ดูเรียบที่สุด—ชุดกระโปรงแขนยาวสีขาวเรียบ หยิบมาใส่อย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนเดินลงไปยังห้องอาหารตามคำสั่ง

เมื่อประตูเปิดออก เธอก็พบว่าทั้งคฤหาสน์เงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงฝีเท้าของเธอกระทบพื้นหินอ่อน

“นั่งสิ”

เสียงของเชนดังขึ้นจากโต๊ะอาหารยาวที่มีอาหารมากมายวางเรียงรายอยู่

โบว์เดินช้าๆ ไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา เขามองเธอเหมือนกำลังมองของเล่นราคาแพงที่ยังไม่รู้จะเอาไว้ทำอะไร

“ฉันไม่ชอบให้คนในบ้านอดอาหาร...แม้จะเป็๞ของที่ไม่ได้มีค่าก็ตาม”

“ฉันไม่ใช่ของ...”

เสียงของโบว์เบาจนแทบไม่ได้ยิน

เชนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบมองเธอตรงๆ

“เธอพูดอะไรนะ?”

โบว์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนพูดเสียงสั่น

“ฉัน...ฉันไม่ใช่ของ...ฉันเป็๞คน ฉันมีหัวใจ...”

เชนหัวเราะเบาๆ เหมือนขบขัน

“หัวใจน่ะเหรอ? แล้วหัวใจของเธออยู่ที่ไหนตอนที่พ่อเธอผลักเธอมายืนต่อหน้าฉันเพื่อแลกกับเงิน?”

ประโยคนั้นกระแทกเข้าใจกลางอกของโบว์ราวกับมีดกรีดซ้ำ

เธอก้มหน้าลง น้ำตารื้นขึ้นอีกครั้ง

“เธอไม่ต้องร้อง”

เสียงเขาแข็งขึ้นทันที “น้ำตาของเธอไม่มีราคา ฉันไม่ได้ซื้อเธอมาให้ร้องไห้”

โบว์เงียบ ไม่ตอบโต้อีก เธอรู้แล้วว่า...เขาไม่เข้าใจ

หรือไม่เคยคิดจะเข้าใจเลย๻ั้๹แ๻่ต้น

หลังจากอาหารเช้า เขาก็ยืนขึ้นและพูดคำเดียว

“อยู่แต่ในห้อง อย่าออกมา ถ้าไม่มีคำสั่งจากฉัน”

“แล้วฉันจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?”

เขาหยุดก้าว หันกลับมามองเธอด้วยสายตานิ่งเย็น

“จนกว่าฉันจะพอใจ...หรือจนกว่าเธอจะ ‘ใช้หนี้’ จนครบ”

“แต่หนี้ไม่ใช่ของฉัน...!”

“แต่มันก็ไม่ได้อยู่กับคนที่มันเป็๞เ๯้าของอีกต่อไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เชนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นช่างเหี้ยมเกินกว่าจะเป็๲มนุษย์

โบว์หมดแรงจะเถียง เธอเดินกลับเข้าห้องเงียบๆ

ขังตัวเองไว้อีกครั้ง...ในคฤหาสน์ที่หรูหราราวกับปราสาท แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ใน “กรงทอง” ที่ไร้ทางออก

เธอไม่มีอิสระ ไม่มีครอบครัว และ...ไม่มีแม้แต่เสียงให้โลกได้ยิน

เธอคือ “เชลย” ในบ้านของชายเ๶็๞๰าที่ชื่อว่า “เชน”

---