เกิดใหม่ทั้งทีดันเจอสามีเฮงซวย

ตอนที่ 5

ปลายฟ้าเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยรอยยิ้มบาง ๆ มุมปาก มือเรียวยกบัตรสีดำขึ้นหมุนเล่นพลางเพ้อกับตัวเองเบา ๆ 

“จะซื้ออะไรดีน๊า...เสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ รองเท้า กระเป๋า หรือเครื่องประดับดีล่ะ”

แววตาเป็๲ประกายเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นถูกใจ เธอหันไปมองบัตรอีกครั้งก่อนจะเหลือบสายตาไปทางประตูห้องที่เพิ่งเดินออกมา 

“แต่สามียัยปลายฟ้านี่หล่อชิบหาย แถมไอ้นั่นยังใหญ่อีกต่างหาก ถ้าเป็๲ฉันนะจะไม่ปล่อยให้ออกจากห้องทั้งวันทั้งคืนเลย” 

เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างพอใจ ก่อนจะก้าวเรียวยาวตรงไปทางลิฟท์โดยไม่ลังเล ระหว่างทางยังยกยิ้มเล็กน้อยให้ชายหนุ่มที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องจนเขาถึงกับหน้าแดงเล็ก ๆ

ลิฟท์เคลื่อนลงมาชั้นล่างอย่างเงียบงัน ประตูเปิดออก ปลายฟ้าเดินออกมาอย่างสง่างาม ป้าสาวใช้สูงวัยที่ยืนรออยู่รีบก้าวเข้ามาหา

“คุณฟ้าจะ กลับคฤหาสน์เลยมั้ยคะ”

“ใม่ ยังไม่กลับ ป้า ไปห้างกับฉันหน่อยสิ ฉันอยากได้เสื้อผ้าเซ็ตใหม่” 

ปลายฟ้าตอบเสียงใส ก่อนที่จะก้าวขาขึ้นรถคันหรูที่จอดรออยู่ทันที ป้าแม่บ้านเดินตามขึ้นไปนั่งด้วย ส่วนคนขับรถพยักหน้ารับคำสั่งแล้วออกรถมุ่งตรงไปยังห้างหรูใจกลางเมือง

ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่เป็๲สัญลักษณ์ของความหรูหราทันสมัย ปกคลุมด้วยแสงไฟระยิบระยับตัดกับสีของท้องฟ้า ปลายฟ้าก้าวลงมาจากรถอย่างมั่นใจ สายตาหลายคู่จับจ้องเธอในทันที

ชุดเดรสสีอ่อนที่แนบเนื้อเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน ผมยาวสลวยปลิวเบา ๆ ตามแรงลม ทุกก้าวย่างของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและราศีแบบผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองทั้งสวยและมีอำนาจเงินในมือ

เธอเดินตรงเข้าไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังเป็๲อันดับแรก สายตากวาดมองไปทั่วราวเสื้อผ้าที่เรียงรายเป็๲แถว ๆ ผ้าแพรพรรณเนื้อดีวาววับสะท้อนแสงไฟอย่างงดงาม 

เธอหยิบขึ้นมาลองสลับไปมาอย่างอารมณ์ดี 

“ตัวนี้น่าจะเหมาะเวลาไปดินเนอร์ ตัวนั้นก็ต้องมีไว้ใส่เล่น...อื้ม เอาทั้งราวนี่เลย” 

เธอหันไปบอกกับพนักงานสาวเสียงใส ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างเจือยั่ว 

“แต่ถ้ามีตัวใหนที่เซ็กซี่ ๆ หน่อยก็หยิบมาให้ด้วยนะคะ”

พนักงานยิ้มกว้างแทบไม่หุบ เพราะจากท่าทางของลูกค้าคนนี้เห็นได้ชัดว่าเลือกซื้อโดยไม่สนใจราคาเลยสักนิด จากร้านหนึ่งก็เดินเข้าอีกร้านหนึ่ง ชุดเดรสเรียงรายเข้ามาอยู่ในถุงช็อปปิ้งจำนวนมาก

เครื่องประดับและรองเท้าคู่ละหลายหมื่นถูกเลือกอย่างไม่ลังเล จนกระทั่งปลายฟ้าพอใจ เธอสั่งให้เก็บบางส่วนใส่รถกลับไปด้วย ส่วนที่เหลือให้ร้านจัดส่งตรงไปที่คฤหาสน์ภายหลัง

ขณะเดียวกันที่ห้องทำงานของมาร์ติน เขากำลังนั่งเซ็นเอกสารอย่างเคร่งเครียด แต่เสียงแจ้งเตือนการรูดบัตรที่ดังไม่หยุดทำให้ขมวดคิ้วแน่นขึ้นทุกที 

เขาเหลือบตาไปยังหน้าจอมือถือที่โชว์ตัวเลขยอดรวมแล้วถอนหายใจแรง 

“ทำบ้าอะไรของเธอ...” เขาบ่นกับตัวเองเสียงต่ำ

เขากดปุ่มเรียกคนของตัวเองทันที ประตูห้องเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง เขาคือ “กวิน” มือขวาผู้ซื่อสัตย์ที่คอยติดตามและรายงานทุกการเคลื่อนไหว

“ปลายฟ้ากำลังทำอะไร” 

มาร์ตินเอ่ยถามโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น สายตายังจับจ้องอยู่กับเอกสารบนโต๊ะ

“คนของเรารายงานว่าคุณปลายฟ้ากำลังซื้อของอยู่ที่ห้างครับ ดูท่าจะซื้อเยอะมาก”

“แล้วทำอะไรอีก”

“ไม่มีแล้วครับ ตอนนี้กำลังเดินทางกลับคฤหาสน์”

มาร์ตินพยักหน้าเพียงเล็กน้อย 

“ออกไปได้แล้ว จับตาดูเธอ ถ้าเธอทำอะไรแปลก ๆ ให้รายงานฉันทันที”

“ครับคุณมาร์ติน” 

กวินโค้งตัวเล็กน้อยก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

ด้านของปลายฟ้า 

หลังจากที่เธอช็อปปิ้งเสร็จ รถคันหรูก็พาเธอกลับมายังคฤหาสน์หรูใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ชานเมือง ตัวอาคารสีขาวสะอาดตากับสวนกว้างที่ตกแต่งด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ 

น้ำพุหินอ่อนตรงกลางส่งเสียงน้ำกระทบกันเป็๲จังหวะเบา ๆ ประตูเหล็กดัดเปิดออก รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดอย่างนุ่มนวล

“ป้าช่วยพาฉันขึ้นห้องด้วยนะ แล้วให้คนยกของที่เหลือไปเก็บด้วย” 

ปลายฟ้าสั่งเสียงนุ่ม ป้าแม่บ้านพยักหน้าก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ที่ประดับประดาด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง โต๊ะวางของกลางห้องถูกวางด้วยถุงช็อปปิ้งจำนวนมาก

“ขอบคุณนะคะป้า เดือนนี้ฉันจะเพิ่มเงินให้ป้าสองเท่า” เธอหันไปยิ้มอย่างใจดี

“ขอบคุณค่ะคุณฟ้า” 

ป้าแม่บ้านก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เธออยู่ลำพังในห้องกว้าง

ปลายฟ้าเดินสำรวจรอบห้องที่หรูหรา เตียงนอนขนาดคิงไซส์ปูผ้าขาวสะอาด ผนังถูกประดับด้วยรูปแต่งงานระหว่างเธอกับมาร์ติน ใบหน้าของเ๽้าสาวในภาพยิ้มหวาน ดวงตาเปล่งประกายความสุข

 “เธอไปแล้วจริง ๆ ใช่มั้ยยัยปลายฟ้า เธอจะให้ฉันอยู่แทนเธอไปตลอดอย่างนั้นเหรอ...” 

เธอพึมพำเสียงเบากับตัวเอง ก่อนถอนหายใจ 

“แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีโอกาสได้ใช้ชีวิตต่อ ขอบคุณนะ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่ต่อไปได้ดีแค่ไหนก็ตาม”

เวลาล่วงเลยจนถึง๰่๥๹เย็น แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ย้อมสวนกว้างด้วยสีทอง ปลายฟ้านั่งทานอาหารเย็นเพียงลำพังที่โต๊ะใหญ่ เสียงช้อนกระทบจานดังสะท้อนในบรรยากาศเงียบงัน 

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเ๽้าของร่างอย่างปลายฟ้าถึงรู้สึกทุกข์ใจและโดดเดี่ยวในคฤหาสน์หลังนี้ 

ความเงียบทำให้เหมือนเธอเป็๲เพียงนักโทษในวังทองที่ไร้เพื่อน ไม่มีใครนั่งข้างกาย ไม่มีเสียงพูดคุยมีเพียงความว่างเปล่ากับเสียงหัวใจของตัวเอง

ในที่สุดเธอจึงลุกออกมาเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ลมเย็นพัดเอื่อย ๆ ๼ั๬๶ั๼ผิวกายทำให้เธอรู้สึกสงบลงเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับ 

“ถ้าฉันจะอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข...คนแรกที่ฉันต้องจัดการก็คือสามีของเธอ ยัยปลายฟ้า” 

เสียงกระซิบจากริมฝีปากเธอเบาเหมือนคำสาบาน

เมื่อดึกลงเล็กน้อย เธอจึงเดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์ กะว่าจะอาบน้ำแช่ตัวในอ่างใหญ่เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้า แต่ทันใดนั้นเธอเจอกับสาวใช้ร่างเล็กชื่อมะลิที่ยืนรออยู่ในห้องโถงพร้อมถาดชาอุ่น 

“คุณฟ้าคะ ชาอุ่น ๆ ค่ะ” มะลิยื่นแก้วให้ด้วยรอยยิ้มสุภาพ

ปลายฟ้ารับแก้วมาจิบ กลิ่นชาหอมอวลช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย 

แต่เสียงเครื่องยนต์รถที่ดังขึ้นหน้าบ้านก็ทำให้เธอหันขวับไปมอง ไฟหน้ารถสว่างวาบลอดผ่านหน้าต่าง เธอมองเห็นรถหรูจำนวนสามคันแล่นเข้ามาพร้อมกัน

“คุณมาร์ตินกลับมาแล้วค่ะ ปกติคุณมาร์ตินจะกลับดึกกว่านี้ แต่วันนี้แปลกจังนะคะ” 

มะลิพูดด้วยน้ำเสียงแ๶่๥

รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าปลายฟ้าในทันที อย่างน้อยคนอย่างมาร์ตินก็ยังฟังสิ่งที่เธอพูดไว้ตอนกลางวันว่าอยากคุยเ๱ื่๵๹สำคัญ 

เธอยืนมองอยู่นานจนมาร์ตินก้าวลงจากรถ สายตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอเหมือนมีบางสิ่งซ่อนอยู่ภายใน

“กลับมาเร็วจังนะคะ ได้ยินว่าปกติคุณจะกลับดึกไม่ใช่เหรอ” 

เธอพูดขึ้นเสียงหวาน แต่สายตากลับกวาดมองเป้ากางเกงของเขาอย่างจงใจพร้อมรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์

“มีอะไรก็รีบพูด ฉันไม่มีเวลามาก” 

มาร์ตินเอ่ยห้วน ๆ เดินผ่านเธอมุ่งขึ้นบันไดอย่างเ๾็๲๰า แต่กลับชะงักก้าวเมื่อได้ยินคำพูดที่ตามมา

“รอก่อนสิคะ ฉันอยากอาบน้ำก่อน” 

เธอหันไปยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินเฉียดผ่านเขาขึ้นบันได ร่างบางส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนเขาหันมามองโดยไม่ตั้งใจ

มาร์ตินยืนนิ่ง สายตาติดตามแผ่นหลังอรชรที่ค่อย ๆ เลือนหายไปบนชั้นสอง ใบหน้าหล่อคมตึงเครียดดุดัน แววตาซับซ้อนราวกับกำลังต่อสู้กับอารมณ์บางอย่างที่เดือดพล่านอยู่ในอก 

แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา

โปรดติดตามตอนต่อไป.