พอเดินทางใกล้ถึงที่หมายแพทได้รับโทรศัพท์จากต้น ให้เข้ามาดูโครงการคอนโดที่เธอต้องนำกลับไปแก้ไขแม้อีกฝ่ายจะบอกว่าไม่ด่วน แต่เธอก็อยากเร่งให้เสร็จเร็วๆเพราะส่วนหนึ่งก็เป็งานของแชมป์ที่ต้องนำไปใช้งานจริงด้วย
แพทจึงให้อุ๋มมาส่งที่มหาวิทยาลัย เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วเธอจะกลับคอนโดเอง
“สวัสดีค่ะพี่ต้น”แพทส่งเสียงทักทายเมื่อเข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่ม
แม้ต้นจะเป็อาจารย์ที่ถูกเชิญมาบรรยายพิเศษแต่ก็มีห้องพักและโต๊ะทำงานส่วนตัวสำหรับสะสางงานของนิสิต ส่วนอาชีพหลักจริงๆนั้นเขาเป็สถาปนิกผู้มีใบประกอบวิชาชีพจากสภาอย่างถูกต้องครบถ้วนในทุกคุณสมบัติโดยจะทำงานอยู่ในสังกัดของกรมโยธาธิการและผังเมือง
“ครับ”ต้นยิ้มตอบอย่างเป็กันเอง “มานั่งก่อนสิ”
แพทก้าวเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของเขาแล้วเอียงหน้าชะเง้อมองแปลนงานบนโต๊ะต้นเห็นว่าแพทมองไม่ถนัดร่างสูงจึงลุกขึ้นแล้วย้ายเก้าอี้มานั่งข้างๆ หญิงสาวแทน
“ตรงนี้ครับ...”ต้นชี้ลงไปตรงจุดที่้าให้แก้ไขพร้อมทั้งอธิบาย
ระหว่างนั้นแพทก็พยักหน้าตอบรับเป็ครั้งคราวพลางนึกในใจไปว่าความรู้ความสามารถของเธอนั้นช่างน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับชายหนุ่มตรงหน้าเฮ้อ... เธอต้องฝึกฝนหาความรู้เพิ่มเติมอีกเยอะเลย
“พอเข้าใจไหมครับงงตรงไหนหรือเปล่า” ต้นพูดบอกอย่างใจดี “ให้พี่ทวนอีกรอบไหมครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่ต้น”เธอยิ้มอย่างรู้สึกเกรงใจ “เดี๋ยวแพทลองกลับไปแก้ก่อนค่ะ แล้วจะมาส่งให้พี่ต้นดูอีกที”
“ครับได้ครับ ไม่เข้าใจตรงไหนโทรหาพี่ได้ตลอดนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วนี่แพทมีธุระที่อื่นอีกไหมครับพี่อยากชวนไปทานข้าวเย็นน่ะ” กว่าจะมีโอกาสแบบนี้ไม่ใช่ง่ายๆ เพราะแพทมักมีเพื่อนสนิทอยู่ด้วยตลอดไม่แชมป์ก็อุ๋ม
“ได้ค่ะ...แต่แพทไม่ได้เอารถมานะคะ เอ่อ...” เธอว่าจะชวนเขาทานข้าวที่ร้านอาหารข้างๆมหาวิทยาลัย จะได้ไม่ต้องไปไกล เสร็จแล้วเธอจะได้นั่งแท็กซี่กลับแต่ยังไม่ทันจะพูดจบอีกฝ่ายก็โพล่งขึ้นมา
“เดี๋ยวพี่ไปส่งแพทที่คอนโดนะครับ”
เมื่อเขาบอกความตั้งใจแบบนั้นแล้วเธอจึงไม่อาจปฏิเสธได้อีก
ชายหนุ่มเลือกร้านอาหารที่เงียบสงบและบรรยากาศค่อนข้างโรแมนติกจนหญิงสาวรู้สึกประหม่าตอนนี้เธอกับเขานั่งทานข้าวด้วยกันไม่ต่างจากคู่รักหวานชื่นกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมไปเสียอย่างนั้น
ต้นตักอาหารให้แพทและดูแลเธออย่างเป็ธรรมชาติหากมองเผินๆ ยังเหมือนว่าเราเป็แฟนกันจริงๆหลังมื้ออาหารจานหลักก็สั่งของหวานมาทานต่อ ระหว่างนั้นชายหนุ่มจึงชวนคุย
“ผู้ชายคนเมื่อวานที่ชื่อภู...เอ่อ ภูผา ใช่ทายาท ภูวดล กรุ๊ปที่ก่อนหน้านี้มีข่าวซุบซิบเื่วิวาห์ล่มอะไรทำนองนั้นหรือเปล่าครับ” เอาจริงๆก็ข่าวใหญ่ะเืวงการผู้รับเหมาก่อสร้างอยู่พักหนึ่งเลยล่ะเพราะคู่กรณีเป็ถึงนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ เรียกว่าแม้จะคนละวงการแต่ก็มีอำนาจสูสีกันจนคิดว่าอาจเกิดศึกนองเืเสียแล้ว
“...ใช่ค่ะเขานั่นแหละ” แพทยิ้มขื่น ตอบเพียงเท่านั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะเป็เื่ส่วนตัวของภูผาเธอเองยังเพิ่งรู้รายละเอียดซับซ้อนจากอุ๋มเมื่อเช้านี้ด้วยซ้ำ จะให้มาโพนทะนาต่อก็คงไม่เหมาะและเธอไม่ใช่คนช่างพูดอะไรแบบนั้นด้วย
“อ่อครับ ได้ยินว่าลูกชายคนนี้ของคุณภูวดลเก่งกาจทีเดียวตำแหน่งผู้บริหารภูวดลกรุ๊ปคนต่อไปคงไม่พ้นเขาแน่เลยนะครับ”
ต้นแค่อยากรู้ว่าแพทมีความรู้สึกต่อฝ่ายนั้นอย่างไรแต่เธอกลับทำแค่ยิ้มและนั่งฟังเขาพูดต่อไปเงียบๆ
“เป็เพื่อนกันมานานคงสนิทกันมากสินะครับ”
“ค่ะ...”คราวนี้แพทจำเป็ต้องตอบเพื่อรักษามารยาท “พวกเรารู้จักกันั้แ่เข้าปี1นั่นแหละค่ะ ทั้งแชมป์ อุ๋มด้วย ทัตอีกคนพวกเรามีอะไรคล้ายกันหลายอย่างเลยสนิทกันง่าย”
“เหมือนถูกชะตากันอะไรแบบนี้เหรอครับ”
“ค่ะประมาณนั้น”
“เพราะถูกชะตาเลยทำให้อยากสนิทด้วยอยากใกล้ชิด อยากทำความรู้จัก อยากมีความทรงจำดีๆ ร่วมกัน”
“...?”แพทเริ่มสับสนกับประโยคอันยาวเหยียดของอีกฝ่าย เขาจะสื่ออะไร?
“พี่รู้สึกเอ่อ... ถูกชะตาแพทนะครับ” ดวงตาคมวาววับมองใบหน้าสวยของเธออย่างลึกซึ้ง
“หือ!?” แพทตะลึงในตอนแรกก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็ปกติ“พวกเรายินดีเป็เพื่อนกับพี่ต้นนะคะ ถ้าพี่ต้นไม่รังเกียจพวกลิงทโมนโผงผางอย่างพวกเราน่ะค่ะ”เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเลยพยายามเหมารวมเพื่อนๆ ไปด้วย
“ครับ”
ต้นสบตาแพทนิ่งๆอยากจะคัดค้านเหลือเกินว่า ที่ถูกชะตาน่ะ หมายถึงแพทคนเดียวแต่ก็กลัวจะทำให้เธอไม่พอใจแล้วผลักไสให้เขาไปอยู่ในที่ของตัวเองเป็ความสัมพันธ์ที่มีแต่ความเคารพระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ซึ่งเขา้ามากกว่านั้น... คงต้องค่อยเป็ค่อยไป แม้จะรู้สึกหวั่นใจแปลกๆกับเด็กหนุ่มที่ชื่อภูผา เพราะเห็นแววตาอีกฝ่ายเวลามองแพทดูยังไงก็คล้ายมีประกายลึกซึ้งพาดผ่าน หรือสองคนนี้จะมีอดีตที่มากกว่าเพื่อนต่อกัน
ทั้งคู่นั่งคุยกันต่ออีกสักพักต้นก็ขับรถมาส่งแพทที่คอนโดตามที่ได้บอกไว้ เพราะเป็วันอาทิตย์ที่ใครๆ ต่างพากันออกมาพักผ่อนทานข้าวนอกบ้านทำให้การจราจรค่อนข้างหนาแน่น กว่าจะฝ่าความแออัดมาได้ก็ค่ำมืดจนหญิงสาวแทบไม่เหลือเวลาให้นั่งทำงานต่อ
แพทขึ้นห้องมาได้ก็รีบอาบน้ำแล้วตรงไปยังโต๊ะทำงานจมปรักอยู่กับการแก้ไขแปลนคอนโดตามที่ได้รับคำแนะนำมาจากต้น
เธอเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังบ่งบอกว่าเป็เวลาสามทุ่มแล้วจึงตัดสินใจบอกกับตัวเองว่าขอทำงานต่ออีกหน่อย สี่ทุ่มค่อยเข้านอนเพียงชั่วอึดใจเสียงโทรศัพท์สายในที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนักก็ดังขึ้นแพทขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจทั้งยังเดินไปรับสายแต่โดยดี
‘ใช่ค่ะ... รู้จักค่ะ... รบกวนพาเขาขึ้นมาส่งได้ไหมคะ ขอบคุณค่ะ’
แพทวางโทรศัพท์ลงที่เดิมอย่างไม่ค่อยพอใจนักเมื่อครู่ รปภ.ที่หน้าประตูลิฟต์โทรมาถามว่ารู้จักผู้ชายที่ชื่อภูผาไหม เขา้าขึ้นมาพบเธอที่ห้อง...เฮ้อ ก็เลยต้องรบกวนให้พี่รปภ.ข้างล่างช่วยพาอีตาบ้านั่นขึ้นมา เพราะเธออยู่ในชุดนอนจะให้เดินลงไปเพ่นพ่านคงไม่ดีนัก
ไม่นานประตูห้องก็ถูกเคาะเบาๆสองสามครั้ง เธอจึงเดินไปเปิด... เป็ภูผาจริงๆ ด้วย
“รู้จักกันใช่ไหมครับ”รปภ.วัยกลางคนยังคงถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพราะในยามวิกาลแบบนี้ความปลอดภัยของลูกบ้านต้องมาก่อน
“ใช่ค่ะ...ขอบคุณค่ะ” แพทยิ้มแล้วก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อมเกรงอกเกรงใจโดยไม่หันไปมองชายหนุ่มที่มาเป็แขกในยามวิกาลเลยสักนิด ฮึย! อยากถามมันตรงนี้เลยว่า... มาทำไม!
“ขอบคุณครับ”ภูผากล่าวขอบคุณก่อนที่อีกฝ่ายจะขอตัวกลับลงไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
พอรปภ.คนนั้นเข้าลิฟต์ไปแล้วภูผาก็บ่นอุบ
“คอนโดมึงโคตรเื่มากนี่กูต้องลงชื่อแลกบัตรด้วยนะกว่าจะขึ้นมาได้เนี่ย”
ร่างสูงเดินตามร่างบางของเพื่อนสาวเข้ามาในห้องที่เขาเพิ่งเคยมาเป็ครั้งแรกทั้งตื่นตาตื่นใจและตื่นเต้น... คืนนี้เขาต้องนอนที่นี่ให้ได้
“เพื่อความปลอดภัยของกูไง!” แพทตอบโดยไม่หันมามองเขา เธอทิ้งให้อีกฝ่ายยืนเคว้งอยู่กลางห้องโถงส่วนเธอก็เข้าไปนั่งทำงานที่โต๊ะซึ่งตั้งอยู่ตรงมุมริมกระจกอย่างเหมาะเจาะ
“...แพท”ภูผาเรียกเธอเบาๆ อยากให้อีกฝ่ายสนใจ
“มึงมาทำไม?มีอะไร?” เธอยอมเงยหน้าจากงานบนโต๊ะแล้วมองเขา “รีบๆ พูดมา กูจะทำงาน”
“ก็มาช่วยมึงทำงานไง”ร่างสูงเดินดิ่งมาถึงตัวเธอทันที “ไหนดูสิ๊ ขอกูดูหน่อย” ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาแทบจะชนแก้มเธอดีที่เธอยืดตัวหลบทัน ไม่งั้นจมูกซุกซนของมันต้องขโมยหอมแก้มเธอแล้วแน่ๆ
“ไม่ต้องมายุ่งเดี๋ยวกูทำเอง”
ภูผาไม่ฟังเสียงคัดค้านของหญิงสาวเ้าของห้องอีกเขาหยิบแปลนงานบนโต๊ะหันมาหาตัวเองแล้วก้มลงดูอย่างตั้งใจ... ถ้าเป็เื่งานไม่ว่าใครก็อดยอมรับไม่ได้ว่าภูผาให้ความสำคัญและจริงจังมากขนาดไหน แน่สิ! ตำแหน่งผู้บริหารแทบจะวางอยู่ในมือแล้ว
่ที่ห่างกันเธอพอจะรู้มาบ้างว่าอีกฝ่ายไปสอบใบอนุญาตวิชาชีพสถาปนิกและยังเข้าคอร์สอบรมมากมายทั้งในประเทศและต่างประเทศรวมถึงยังต้องฝึกงานด้านการบริหารไปพร้อมกันอีกด้วย ธุรกิจรับเหมาก่อสร้างและงานออกแบบภูผาเรียนรู้จากประสบการณ์ที่สะสมคลุกคลีมาั้แ่เล็กจนโตดังนั้น เขาจึงค่อนข้างเชี่ยวชาญไม่ต่างจากมืออาชีพที่ผ่านมาหลายโครงการอย่างคุณต้นเลย
“ที่มาร์คไว้นี่คือต้องแก้ใช่ไหม?”เขาถามโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเธอ
“อือพี่ต้นแนะนำมาน่ะ”
“ครับ...ผมก็คิดแบบนั้น” คำพูดของภูผาทำให้คนฟังหัวใจกระตุกด้วยตั้งรับไม่ทันที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็เปลี่ยนโหมดเป็นักธุรกิจหนุ่มมาดสุขุมเรียวคิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันดูจริงจังทั้งยังพิจารณาแปลนงานในมืออย่างละเอียดเหมือนเธอเป็ลูกน้องเขาอย่างไรอย่างนั้น
“ตรงนี้ดูแคบไปหน่อยนะ”นิ้วเรียวชี้ลงไปตรงจุดที่พูดถึง “ผมไม่รู้ว่าเขา้าตรวจงานเพื่อเป็การทดสอบหรือนำไปใช้จริง”เสียงทุ้มยังพูดต่อไปเรื่อยๆ“ถ้าแค่ทดสอบให้ผ่านตามทฤษฎีก็ใช่ตรงนี้วัดได้เป๊ะแล้ว แต่ถ้านำไปใช้จริงตรงนี้ต้องเผื่อพื้นที่ทางเดินไว้ด้วย อย่างน้อยต้องเดินสวนกันได้ อาจต้องไปดูสถานที่จริง...ไปดูมาหรือยัง?”
แพทยืนแข็งทื่อเหมือนตกอยู่ในภวังค์เจอภูผาในโหมดนี้ยอมรับว่าไปไม่เป็จริงๆ ทั้งมีเสน่ห์ ดุดัน ทั้งน่าหลงใหลจนใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก
พอเห็นว่าหญิงสาวเงียบไปภูผาจึงเงยหน้าขึ้นมองเธอ
“แพท!?”
“หะอือ เอ้อ! ยังๆ ยังไม่ได้ไปดูเลย” แพทสะดุ้งเล็กน้อยรีบละล่ำละลักขยายความ “เป็โครงการของบริษัทแชมป์น่ะต้องใช้จริง”
“อืม...”ภูผาพยักหน้ารับรู้ ิญญาคนกวนประสาทกลับเข้าร่างดังเดิมแล้ว “งั้นก็แก้ไขตามนี้ไปก่อน”เขาวางแปลนงานคืนบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินดิ่งไปที่ห้องนอนซึ่งเปิดประตูไว้อยู่แล้ว
“เห้ย! จะทำอะไร” แพทร้องลั่น
“นอนไง”เขาตอบหน้าตาเฉยแล้วถอดเสื้อออกจนเปลือยอก “มึงก็มานอนได้แล้วงานน่ะไว้พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ เดี๋ยวกูช่วย รับรองเสร็จทันแน่”ร่างสูงทำท่าจะก้าวขึ้นเตียง
“ไม่ใช่! ไอ้ภู มึงออกไปเลยนะ นี่มันห้องกู กลับโรงแรมไปเลยไป๊”ร่างบางวิ่งเข้ามายื้อยุดให้เขาออกไปจากห้องนอนของเธอ
“ไม่กลับ”ภูผาลอยหน้ายียวน “เมื่อคืนมึงหลอกให้กูรอเก้อ คืนนี้มึงต้องชดเชย”
“ห๊า...!”
ไม่รอให้เธอคัดค้านได้อีกร่างบางที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกวงแขนแกร่งรวบแล้วกลิ้งลงไปบนที่นอนด้วยกันทั้งคู่
“ไอ้ภู! ปล่อยนะ”
“ไม่ปล่อยคราวนี้กูจะไม่ปล่อยมือจากมึงอีกแล้วแพท” คำพูดของภูผาทำให้แพทชะงักงันอีกครั้ง“ภูขอโทษ ขอโทษกับทุกเื่ที่ผ่านมา ให้อภัยภูได้ไหม” น้ำเสียงนั้นเว้าวอนจนสั่นเครือ
@@@@@
**ผู้แต่งจะเริ่มลบั้แ่ตอนที่ 6 เป็ต้นไป ตามที่ได้แจ้งล่วงหน้าไว้แล้วนะคะ
ทุกครั้งที่ลงตอนใหม่จะลบตอนเก่าไปทีละตอนไล่กันไปจนจบเื่ค่ะ**
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
^_^
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
447
![#ยัยตัวร้ายสุดที่รัก Hate to Love You [enemy to lover] มี E-book!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738859758_69899499.webp)
