ย้อนรัก รอยความหลัง_End

        ตวิษาค่อยลืมตาขึ้นมามองคนตัวโตกว่าที่นอนสวมกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ขนาดบอกว่าอึดอัด เขายังทำเพียงแค่คลายอ้อมแขนเท่านั้น และแถมบอกกอดอย่างนี้อบอุ่น และนอนหลับสบาย ตวิษาจนใจที่จะพูดค้านต่อ จึงยอมให้คนตัวโตกว่ากอดอยู่อย่างนี้

        “ฮัลโลไก๊ด์!! โทษทีพ่อไม่ได้โทรบอก พอดีกำลังยุ่งๆ น่ะ วันนี้พ่อต้องไปส่งลูกค้าที่พัทยา คงจะกลับตอนเช้าๆ นะ”

        ตวิษาหวนคิดถึงคำพูดที่บิดาพูดโทรศัพท์มาตามสาย ขณะที่เธอกดโทรออกหาด้วยความเป็นห่วง ซึ่งพอได้ยินคำพูดบอกมาตามสายของบิดา ก็รู้สึกโล่งใจ และคลายความเป็นห่วงลงไป และหวนคิดถึงเรื่องราวหลังจากนั้น

        “ธิป!! พ่อเราจะกลับมาตอนเช้าเลย เราว่าธิปกลับไปก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยมาคุยกับพ่อวันหลัง”

        ตวิษาบอกกล่าวให้ภูธิปได้รับทราบ พร้อมทั้งพูดบอกให้ชายหนุ่มกลับไปก่อน เกรงใจไม่อยากจะให้เขาต้องรอจนถึงเช้า

        “ไม่เอาอ่ะ เรารอได้ เราขอนอนอยู่ที่นี่เลยก็แล้วกัน”

        ภูธิปไม่ว่าเปล่า ล้มตัวลงไปนอนราบกับพื้นซะอย่างนั้น จึงทำให้ตวิษาไม่รู้จะพูดอะไรยังไงออกมา ทำได้แต่ส่ายหน้าไปมาช้าๆ มองร่างแกร่งอยู่นิ่ง ชั่วขณะ ในเมื่อเขาอยากนอนที่นี่ก็นอนไป ตวิษายอมตามนั้น จึงเดินเลี่ยงไปหยิบเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวออกมาจากตู้เสื้อผ้า แล้วเดินไปยังห้องน้ำ

        ภูธิปหันมาเห็นตวิษาเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก็รีบดีดตัวลุกขึ้น ก้าวเท้ายาวๆ และยื่นมือใหญ่ไปจับประตูห้องน้ำเอาไว้ ก่อนที่ตวิษาจะทันได้ปิดประตูห้องน้ำสนิท

        “ขอเราอาบน้ำด้วยคน”

        ภูธิปไม่ว่าเปล่า แทรกกายแกร่งเข้าไปภายในห้องน้ำจนได้ โดยไม่คิดสนใจว่าคนตัวเล็กว่าจะยอมหรือไม่ยอม เพราะว่าหากไม่ทำอย่างนี้ ก็คงต้องนอนแก่วอยู่ข้างนอกห้องน้ำ และอดทำอะไรต่อมิอะไรที่อยากจะทำ

        “เดี๋ยวธิปค่อยอาบตอนเราอาบเสร็จก็ได้”

        ตวิษาแย้งคำพูดของภูธิป เพราะคิดว่าหากให้เขามาอาบน้ำด้วยกัน มีหวังคงไม่ใช่เพียงแค่อาบน้ำอย่างเดียวแน่

        “อาบด้วยกันนี่แหละ จะได้ไม่เสียเวลา”

        ภูธิปพูดไปก็ปิดประตูห้องน้ำไปด้วย แล้วไม่คิดจะรอช้า ลงมือถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจากกายแกร่งอย่างเร็วไว และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ตวิษาจำต้องยอมตามใจภูธิปอีกล่ะ และก็เป็นจริงอย่างที่ตวิษาคิดเอาไว้ไม่ผิด ภูธิปไม่ใช่แค่อาบน้ำด้วยกัน ยังทำการสูบเรี่ยวแรงของเธอไปด้วย

        ตวิษาคิดมาถึงตรงนี้ก็ใช้ฟันเล็กๆ ขาวสวยกัดที่ริมฝีปากล่าง เพราะเกิดความรู้สึกเขินอาย และร่างบางก็รู้สึกวาบหวาม สยิว ซาบซ่านขึ้นมา จนเผลอขยุกขยิกไปมา

        “ทำไมยังไม่นอน หรืออยากให้เรากล่อมนอนฮึ!!”

        ภูธิปลืมตาขึ้นมองคนตัวเล็กกว่าในความมืดสลัวๆ ก็เห็นว่าคนตัวเล็กกว่ายังคงลืมตาอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมหลับยอมนอน จึงกระชับอ้อมแขนแกร่งแน่นมากขึ้นจากเดิม พร้อมกับพูดด้วยเสียงกระเส่าแหบพร่า อย่างที่รู้ๆ กันว่าชายหนุ่มกำลังต้องการอะไรขึ้นมาในตอนนี้

        “บ้า!! ไม่เอา...... นอนไปเลยนะ แค่ที่ทำให้ห้องน้ำก็เหนื่อยแล้วอะ”

        ตวิษาคัดค้านคำพูดของคนตัวโตกว่าอย่างเร็วไว แล้วจึงรีบปิดเปลือกตาลง เพราะไม่อยากให้คนตัวโตทำอย่างที่เขาพูดนั้นจริงๆ หากว่าเขาทำอย่างที่พูดจริงๆ เธอก็คงต้องคล้อยตามอยู่ดีนั้นเอง

        “เฮื่อออ!!!!...... โอเคๆ ไม่กล่อมก็ไม่กล่อม งั้นก็หลับซะนะ ฝันดีนะเมียจ๋า”

        ภูธิปถอนหายใจออกมา เพื่อระงับความต้องการของตัวเอง และจำต้องยอมตามที่คนตัวเล็กกว่าพูดแต่โดยดี เพราะเขารู้สึกตัวว่าเขาก็แต่ใจ ขัดขืนคนตัวเล็กว่ามามากแล้ว ขืนทำอีก กลัวว่าคนตัวเล็กว่าจะโกรธจะงอนเอาได้

        ภูธิปยื่นปากันร้อนรุ่มไปกดจูบหนักๆ ลงไปที่หน้าผากนวลเนียนใสหนึ่งที่ จากนั้นจึงค่อยปิดเปลือกตาลงตามคนตัวเล็กกว่าไป ซึ่งคนตัวกว่าก็ยิ้มบางๆ ออกมาที่มุมปาก ทั้งที่ตาก็ยังคงปิดเข้าหากันสนิท และในเวลาไม่ช้าไม่นาน คนทั้งสองที่นอนกอดก่ายกันและกันอยู่บนที่นอน ก็พากันหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน

๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑