หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 14 ท่านหมอซ่งตายแล้ว (1)

        “อีกสักพักเจ้าไปหาหนิวหมอมอ...ช่างเถอะ ไปหาน้องหญิงรองดีกว่า ท่านหมอซ่งวิ่งเต้นทำงานทุกวันไม่หยุดพัก คงสมควรแก่เวลาเกิดเหตุไม่คาดฝันแล้ว” กู้อวิ๋นหวงยืนอยู่ท่ามกลางดอกไม้โปรยปราย เพียงดอกไม้สีแดงเฉียดใกล้ตัวนางในระยะสามกงเฟิน[1] ทั้งหมดก็ล้วนแตกกระจายเป็นผุยผง

        “ให้น้องหญิงรองสืบดูว่าดอกไม้นี้มาจากที่ไหน แล้วมาตกอยู่ในมือของท่านหมอซ่งได้อย่างไร”

        ชิงอวี้ตกใจรีบยกดอกไม้ในมือออกห่างจากตัว

        กู้อวิ๋นหวงเห็นดังนั้นริมฝีปากก็หยักโค้งเป็นรอยยิ้มบางๆ ยื่นมือรับกลีบดอกไม้ จู่ๆ ก็นึกถึงขนมดอกซิ่งที่ได้กินในศาลาโบตั๋นก่อนหน้านี้ “ตอนเจ้าไปหาน้องหญิงรอง ถือโอกาสขอสูตรขนมดอกซิ่งของนางมาด้วย รสชาติใช้ได้ทีเดียว ให้เจียงเย่ว์เหยาเรียนทำไว้ เจ้าเองก็ลองชิมด้วย อีกอย่าง เจ้าดอกลำโพงนี้แม้จะมีพิษ แต่ส่วนใหญ่จะมีผลต่อคนสติจิตใจอ่อนแอ ขอเพียงเจ้าไม่ทึ่มทื่อกินมันเข้าไป ก็ไม่เป็นอะไรหรอก”

        “แล้วทำไมคุณหนูไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะเจ้าคะ” ชิงอวี้กระทืบเท้า

        กู้อวิ๋นหวงมองนางที่มีท่าทางโมโหอย่างหาได้ยาก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา แล้วออกเดิน

        “คุณหนูแกล้งบ่าวให้เต็มที่ได้เลยเจ้าค่ะ” ชิงอวี้บ่นพึมพำ แล้วกอดดอกไม้ไล่ตามไป

        กู้อวิ๋นหวงเดินออกมาจากบริเวณหมู่ดอกซิ่ง จู่ๆ ก็หันหน้ากลับไป นอกจากทำชิงอวี้สะดุ้งตกใจแล้วก็ไม่มีอะไรอีก นางขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินไปได้อีกประมาณสิบก้าวก็หันหน้ากลับมาอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบอะไร

        “คุณหนู” ชิงอวี้หันมองตาม สายตาคมกริบกวาดมองทั่วทุกมุม หลังจากแน่ใจแล้วไม่มีอะไรก็เอ่ยถามเสียงเบา “คุณหนูสังเกตเห็นอะไรบางอย่างหรือเจ้าคะ”

        “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ” หลังเดินออกมาไกลมากแล้ว กู้อวิ๋นหวงก็หยุดฝีเท้าลงแล้วหมุนตัวเดินกลับมาอีกรอบ นางยืนนิ่งใต้ต้นดอกซิ่ง เงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน พุ่มของต้นดอกซิ่งคล้ายกับร่มฉัตร กิ่งใบซ้อนทับ นอกจากดอกไม้ที่จับเป็นช่อๆ ก็มีเพียงกลีบดอกที่ร่วงโรยลงมา นางเดินวนรอบต้นดอกซิ่งสองรอบ สุดท้ายกู้อวิ๋นหวงก็ส่ายหน้า เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง หลังเดินออกมาไม่นาน ครั้นนางหมุนตัวกลับมาเป็นครั้งที่สามก็เห็นปลายอาภรณ์สีดำแวบหายเข้าไปในสวนป่าทางหลังเรือนจิ้งอี๋

        “คุณหนู!”

        “ไม่ต้องตาม ไปกันเถอะ” กู้อวิ๋นหวงทอดสายตามองไปทางเรือนเล่อโซ่วคล้ายมีความคิดบางอย่าง หนนี้นางเดินกลับแล้วจริงๆ

        หลังนางเดินไปไม่นาน เด็กหนุ่มในอาภรณ์สีดำก็เดินออกมาจากสวนป่าขนาดย่อม เด็กหนุ่มตัวผอมบาง ทว่ารูปร่างกลับสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแลดูซีดขาวด้วยอาการป่วย สายตามองไปที่เรือนชิงจื่อ ก่อนหันร่างหายลับไป

        ณ เรือนชิงจื่อ

        เจียงเย่ว์เหยาที่กลับมาก่อนย่อตัวลงนั่งกลางกอดอกไม้ ช่วยชิวเอ๋อร์ถอนวัชพืช พวกเฉี่ยวเอ๋อร์ที่อยู่ห่างไปไม่ไกลกำลังตัดเล็มดอกใบที่เหี่ยวเฉา

        เมื่อเห็นกู้อวิ๋นหวงกลับมา เจียงเย่ว์เหยาก็รีบลุกขึ้นเข้าไปรับทันที ทั้งยังเป็นฝ่ายเอ่ยก่อนโดยไม่ปิดบัง “คุณหนู ก่อนหน้านี้ซุนหมอมอมาที่เรือนชิงจื่อ เรียกให้บ่าวไปที่เรือนเล่อโซ่ว คุณหนูไม่อยู่ บ่าวยังไม่ทันรายงานคุณหนูก็ทิ้งหน้าที่ไป ขอคุณหนูโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ”

        สายตากู้อวิ๋นหวงเหลือบมองแผลบนใบหน้าของนาง ผ่านมาหลายวัน แผลส่วนที่เป็นรอยตื้นๆ ตกสะเก็ดแล้ว ทว่าบริเวณที่เป็นแผลลึกยังคงเป็นสีแดงเลือด เห็นได้ชัดว่ากู้หมิงจวินลงมือโหดเหี้ยมเพียงใด แผลบนใบหน้ากู้หมิงจวินก็ไม่ต่างกัน ให้เทียบแล้วแม้จะดีกว่านาง แต่ก็ไม่ได้ดีกว่ากันไปถึงไหน กู้อวิ๋นหวงเบือนสายตาแล้วเดินเข้าห้องไป “ซุนหมอมอเรียกเจ้าไปเรือนเล่อโซ่วทำไม”

        เจียงเย่ว์เหยารีบเดินตามหลังนางไป “คุณชายกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ยังมีจิ่งซื่อจื่อของจวนจิ่งอ๋องมาด้วย คนในเรือนเล่อโซ่วไม่พอ ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเรียกให้บ่าวไปช่วยปรนนิบัติอีกแรง”

        กู้อวิ๋นหวงมองนางแวบหนึ่ง สายตานี้ทำเอาคนถูกมองอย่างเจียงเย่ว์เหยาอกสั่นขวัญแขวน ไม่กล้าเดินตามต่อ “บ่าวไปทำอาหารก่อนนะเจ้าคะ”

        กู้อวิ๋นหวงไม่สนใจนาง เจียงเย่ว์เหยาจึงหันเท้าเดินเลี้ยวไปทางห้องครัวอย่างเจื่อนๆ

        เชิงอรรถ

^ กงเฟิน หน่วยวัด เซนติเมตร