ซีห่าวรวบรวมความกล้า ตั้งสติกำมีดไว้แน่น พุ่งตรงหมายจะแทงหนิงเอ๋อ
“นางปีศาจ!!! ข้าจะฆ่าเ้า!!”
นางปีศาจจับข้อมือซีห่าว บีบแน่นจนมีดหลุดจากมือ สถานการณ์พลิกผัน นางปีศาจคว้ามีดพุ่งตรงไปที่เอวชายหนุ่ม
“...มะ...ไม่...อย่า..โอ๊ย!!!” ซีห่าวกุมท้อง เืสีแดงสดไหลเปรอะเป็ทาง
“เ้าจะทำร้ายข้าก่อนนะ” นางปีศาจแสยะยิ้ม
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย!!!” ซีห่าวร้องะโสุดเสียง เอามือปิดแผล
ฟางเจียวซินได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ใจหายวูบ...แย่แล้ว!!! นางวิ่งไปที่ห้องหนิงเอ๋ออย่างรวดเร็ว ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้เข่าอ่อน ซีห่าวนั่งกุมท้องร้องโอดโอยเืไหลเต็มไปหมด ส่วนหนิงเอ๋อดวงตานางเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำ
“เ้าทำอะไรลงไป!!” ฟางเจียวซินถามนางปีศาจด้วยความปวดร้าว
“มันจะฆ่าลูกเ้า จะยอมให้มันทำเช่นนั้นเหรอ!!!” นางปีศาจในร่างหนิงเอ๋อตะคอกกลับ
ซีห่าวมองสองแม่ลูกเถียงกัน ด้วยสติลดถอยลง เขาฟุบลงไปนอนกับพื้น
“เ้าทำให้พวกเราลำบากแล้วรู้ไม๊!!”
ฟางเจียวซินเก็บของใส่ย่าม รีบพาหนิงเอ๋อออกจากจุดเกิดเหตุ มุ่งตรงไปที่วัด
“ท่าน...ท่านแม่ เราจะไปไหนกัน”
น้ำเสียงอ่อนหวานที่คุ้นหู ทำให้ฟางเจียวซินหยุดชะงักทันที หันกลับไปมองหน้าลูกสาว ดวงตานางกลับมาเป็ปกติแล้ว ...นางปีศาจออกไปแล้วเหรอ..
“หนิง...หนิงเอ๋อ...ใช่เ้าใช่ไม๊” ฟางเจียวซินถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
“ข้าเอง...เกิดอะไรขึ้นรึ” หนิงเอ๋อสังหรณ์ใจ ต้องเกิดเื่ไม่ดีแน่ ๆ
“เดี๋ยวข้าจะเล่าฟัง ตอนนี้รีบไปหาแม่ชีก่อน”
เมื่อไปถึงที่วัด ฟางเจียวซินเล่าเื่ราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เ้าอาวาสและแม่ชีฟัง หนิงเอ๋อที่ร่วมวงอยู่ด้วยนั้น หน้าซีดเผือดลงทันที
แม่ชีดึงตัวหนิงเอ๋อมากอดแนบอกด้วยความสงสารจับใจ...เด็กน้อยเอ๋ย...ทำไมช่างน่าเวทนาเช่นนี้ ไม่ใช่ความผิดของเ้าเลย...
“ท่านเ้าอาวาส...เมตตาให้พวกนางอาศัยอยู่ท้ายวัดได้หรือไม่...เื่ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความผิดของนางเลย เป็เพราะนางปีศาจนั่นต่างหาก” แม่ชีอ้อนวอนผู้ทรงศีล
“เฮ้อ!!...ก็ได้... ก็ได้...รับปากจะช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด”
“ขอบพระคุณท่านมากเ้าค่ะ” ฟางเจียวซินก้มลงคำนับที่พื้น
แม่ชีพาสองแม่ลูกไปยังเพิงที่พักท้ายวัด ซึ่งมีต้นไม้น้อยใหญ่มากมาย น้อยคนนักที่จะเข้ามาถึงตรงนี้
“ไม่รู้ว่าซีห่าวจะเป็อย่างไรบ้าง” หนิงเอ๋อรู้สึกเป็ห่วง
“ถ้ายังไม่ถึงฆาต ก็รอด...ยังไงก็ตาม ตอนนี้พวกเราซ่อนอยู่ที่นี่ก่อน” ฟางเจียวซินบอกกับลูกสาว ...นางไม่มีวันที่จะยอมให้หนิงเอ๋อต้องถูกส่งเข้าตะราง...เื่นี้ไม่ใช่ความผิดของหนิงเอ๋อเลย
ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา ฟางเจียวซินและลูกสาวก็ใช้เพิงแห่งนี้เป็ที่พักอาศัย เมื่อถึงวันเพ็ญหนิงเอ๋อก็สามารถไปสวมมนต์กับแม่ชีได้ด้วยตนเอง ไม่ต้องให้แม่ไปส่ง
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่สัปดาห์ สุขภาพของฟางเจียวซินทรุดลงอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดนางก็จากลูกสาวไป แม่ชีรับหนิงเอ๋อมาอยู่ด้วยกัน สอนหนังสือและถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรต่าง ๆ เพื่อให้มีวิชาติดตัวไปภายหน้า
แม่ชีเฝ้าดูหนิงเอ๋อเติบใหญ่ ยิ่งโตก็ยิ่งน่าหวั่นใจ เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งเดือน นางก็จะอายุครบยี่สิบปีแล้ว
“ท่านแม่ชี...ข้ากลัวเหลือเกิน ใกล้ถึงเวลาที่นางปีศาจจะมาเอาข้าไปเป็บริวารแล้ว” หนิงเอ๋อกอดแม่ชีน้ำตานองหน้า
“ไม่ต้องกลัวนะ...ข้ากับท่านเ้าอาวาสจะหาทางช่วยเ้าเอง” แม่ชีกอดเด็กสาวแนบอก
กลางดึกคืนหนึ่ง ในความฝัน หนิงเอ๋อยืนอยู่กลางป่า มีหมอกหนา ทำให้เห็นภาพข้างหน้าเลือนราง สตรีชุดสีแดงเดินเข้ามาใกล้ หมอกที่ลอยปกคลุมทำให้มองไม่เห็นสตรีผู้นั้น
“หนิงเอ๋อ” สตรีชุดแดงเรียก
“ท่านรู้จักข้าด้วยรึ” หนิงเอ๋อสงสัย
“รู้จักสิ...เพราะข้าก็อยู่กับเ้าตลอดเวลา”
คำตอบนั้นทำให้หนิงเอ๋อรู้ได้ทันทีว่าสตรีชุดแดงผู้นี้เป็ใคร
“ท่านเป็...นางปีศาจ? ...” หนิงเอ๋อหันหลังกลับ วิ่งหนีด้วยความกลัว