ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อซ่งจื่อเฉินมาถึงบ้านของอิ่นซู่ซู่ พวกโจวซู่ซินกำลังย้ายบ้านกันอยู่ หานซื่อได้รับหนังสือหย่า หินที่ถ่วงอยู่ในใจของนางจึงหายไป นางจ่ายหนึ่งตำลึงเพื่อเช่ากระท่อมมุงหลังคาสองหลังของบ้านโจวจื้อเฉิง เพื่อพักอาศัยอยู่ชั่วคราว แม้บ้านจะโทรมแต่พออยู่ได้

        เดิมทีคนในหมู่บ้านสกุลโจวอยากไล่พวกเขาออกไป แต่ซ่งผิงแนะนำให้ปล่อยพวกเขาไว้จะได้เฝ้าระวังได้

        หากพวกเขาทำตัวผิดปกติ ทุกคนก็จะมีข้ออ้างในการจัดการพวกเขา

        คุณหนูใหญ่ฐานะสูงส่งอย่างโจวซู่ซินกลายเป็นคนยากจนในชั่วข้ามคืน นางรู้สึกมิชินนัก จากนี้นางต้องยืนด้วยลำแข้งของตนเอง มิรู้เลยว่าในวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรต่อ นางดีใจที่อิ่นซู่ซู่มิพบเงินเก็บที่นางซ่อนไว้ มิเช่นนั้นนางคงมิมีเงินติดตัวแม้แต่เหวินเดียว

        “พี่จื่อเฉิน พวกเรามาคุยกันเถิดเจ้าค่ะ” โจวซู่ซินเห็นซ่งจื่อเฉินเดินเข้ามาในลานบ้านจึงเดินเข้าไปหาเขา

        “ระหว่างพวกเรามิมีสิ่งใดต้องคุยกันอีก เจ้าใช้ชีวิตของเจ้าให้ดี ข้าก็จะใช้ชีวิตของตนเองให้ดีเช่นกัน” ท่าทีห่างเหินของซ่งจื่อเฉินทำให้โจวซู่ซินปวดใจ นางเสียใจที่ทิ้งความรักนี้ไป

        “พี่จื่อเฉิน ท่านยังโทษข้าอยู่หรือเจ้าคะ？ความจริงแล้วข้าเองก็อยากดีกับท่าน เพียงแต่ท่านปู่......” โจวซู่ซินพูดมิทันจบก็ถูกโจวซั่วพูดขัดขึ้นมา

        “ซู่ซิน เจ้าตื่นเถิด เขามิเคยชอบเจ้าเลย พวกเรามาคิดว่าวันข้างหน้าจะทำอย่างไรกันต่อดีกว่าทำลายตนเองอยู่เช่นนี้” โจวซั่วมิอยากให้โจวซู่ซินไปเกี่ยวข้องกับซ่งจื่อเฉิน เขายังหวังว่าคุณชายหวังจะมาสู่ขอโจวซู่ซินและช่วยเหลือพวกเขา

        ขอเพียงได้ออกจากหมู่บ้านสกุลโจวแห่งนี้ เขายอมทำทุกอย่าง 

        เขามิต้องการใช้ชีวิตแบบหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน

        “พี่จื่อเฉิน.......” ซ่งจื่อเฉินมิสนใจพี่น้องแซ่โจว เขาสาวเท้าตรงไปทางโถงหลักเพื่อไปหาซ่งผิง

        “ซู่ซิน เจ้าเลอะเลือนเสียแล้ว หากมิใช่เพราะซ่งจื่อเฉิน ครอบครัวของพวกเราจะกลายเป็นเช่นนี้หรือ？ข้ามั่นใจว่าอิงจื่อรู้เรื่องอดีตของท่านปู่จากปากของซ่งจื่อเฉิน” ซ่งจื่อเฉินเดินเข้าบ้านไปแล้ว โจวซั่วจึงดุโจวซู่ซินอย่างมิพอใจ “ข้าเลอะเลือนหรือ แล้วเลอะเลือนเท่าท่านหรือไม่พี่ใหญ่？”

        ท่านปู่ท่านย่าส่งพี่ใหญ่เข้าสำนักศึกษา เพราะอยากให้เขานำเกียรติยศมาสู่ตระกูล แต่เขากลับนำเงินที่ครอบครัวหามาอย่างยากลำบากไปตามเกี้ยวผู้หญิง มิมีความสามารถ แล้วยังตามคุณชายร่ำรวยเหล่านั้นไปหาความสำราญกับสตรีอีก

        นางเสียใจจริงๆ ที่มอบสมบัติให้เขา จากนี้นางจะมิให้เงินเขาเลยสักเหวิน หากมีเงิน นางจะสนับสนุนน้องสาม ส่วนน้องสี่ยังเก็บไว้ทำงานให้นางได้

        ถึงอย่างไรท่านแม่ก็มิชอบน้องสี่ หากขายน้องสี่ไป พวกนางก็ยังพอได้เงินเอามาใช้จ่าย

        โถงหลัก！

        ซ่งจื่อเฉินบอกแผนการของเขาให้พวกว่านหย่งจวินฟัง พวกว่านหย่งจวินซาบซึ้งใจยิ่งนัก พวกเขาขนอาหารที่ท่าเรือ อย่างมากได้เงินเพียงสี่สิบเหวินต่อหนึ่งวัน เป็นเงินที่ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ

        หากต้องทำงานขนของระยะยาวเช่นนี้ ร่างกายรับมิไหวหรอก

        “น้องจื่อเฉิน พี่ชายขอบคุณเจ้ามาก ขอเพียงเจ้านำตัวอย่างสมุนไพรมาให้พวกเรา เมื่อพวกเรากลับไปแล้วจะเริ่มเก็บทันที”

        ว่านหย่งจวินตัดสินใจทำงานกับซ่งจื่อเฉิน ขุดสมุนไพรมิเหนื่อยล้า ทั้งยังมีเวลาอยู่กับครอบครัว พวกเขายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

        “พี่ใหญ่ว่าน นี่คือเงินหนึ่งร้อยตำลึง ห้าสิบตำลึงในนั้นเป็นค่าแรงของพวกท่าน ส่วนห้าสิบตำลึงที่เหลือเป็นเงินรับซื้อสมุนไพร หากมิพอ พวกท่านลงบัญชีเอาไว้แล้วกลับมาเบิกจากพวกเรานะขอรับ” ซ่งจื่อเฉินส่งตั๋วเงินห้าสิบตำลึงแผ่นหนึ่งให้ว่านหย่งจวิน เพื่อช่วยเหลือพวกเขา

        เงินทองเป็นของนอกกาย แต่อย่างไรก็ต้องใช้จ่าย เมื่อออกมานอกบ้าน ทุกคนต่างก็มีปัญหากันทั้งนั้น

        “น้องจื่อเฉินเอ๋ย เงินเหล่านี้มันมากเกินไปแล้ว” ว่านหย่งจวินมิกล้ารับเงิน พวกเขาทำงานที่ท่าเรือทั้งปี รายได้เพียงมิกี่ร้อยเหวินต่อเดือน แต่งานนี้ซ่งจื่อเฉินกลับให้เงินหนึ่งร้อยตำลึงแก่พวกเขาในคราเดียว นอกจากความรู้สึกขอบคุณแล้ว พวกเขายังรู้สึกละอายใจ

        “เสี่ยวว่าน เจ้ารับไปเถิด เป็นโชคชะตาที่พวกเราได้รู้จักกัน หากเจ้ามิรับ ข้าจะถือว่าเจ้ารังเกียจพวกเราพ่อลูก” ซ่งผิงเข้าใจเจตนาของซ่งจื่อเฉิน เขาหยิบตั๋วเงินจากซ่งจื่อเฉินมายัดใส่มือของว่านหย่งจวิน ว่านหย่งจวินจึงยอมรับไว้

        “เหล้าก็ดื่มแล้ว ข้าวก็กินแล้ว เช่นนั้นพวกเรากลับไปทำงานให้น้องจื่อเฉินกันก่อนเถิด”

        ว่านหย่งจวินเป็นคนซื่อสัตย์ เขารู้สึกว่าพ่อลูกตระกูลซ่งให้ความสำคัญกับพวกเขา ถือเป็นโชคของพวกเขา ในเมื่อรับงานมาแล้วก็ต้องทำให้ดี อย่าได้ทำลายน้ำใจ

        “ข้าจะเอาตัวอย่างมาให้พวกท่าน พวกท่านขุดตามแบบก็พอขอรับ” ซ่งจื่อเฉินลุกขึ้นและออกไปพร้อมกับพวกว่านหย่งจวิน อีกครู่หนึ่งซ่งผิงก็ตามไปด้วย

        “ท่านอาซ่ง น้องจื่อเฉิน พวกท่านส่งแค่นี้ก็พอขอรับ” ตอนที่ผ่านเรือนใหญ่บ้านซ่ง ว่านหย่งจวินขอให้ซ่งผิงกับซ่งจื่อเฉินส่งพวกเขาไว้เพียงตรงนั้น

        “เฉินเอ๋อร์ เงินติดตัวของเจ้า เซวียนเซวียนให้มาหรือ？” ซ่งผิงจำได้ว่าเงินทั้งหมดอยู่กับจิ่นเซวียน จู่ๆ ลูกชายของเขานำเงินหนึ่งร้อยตำลึงออกมาผูกมิตรสหายเช่นนี้ เขาจึงสงสัยเล็กน้อยว่าเงินส่วนนี้มาจากที่ใด

        “ท่านพ่อ พวกเราเข้าไปคุยกันในห้องหนังสือเถิดขอรับ” ซ่งจื่อเฉินกับซ่งผิงเข้าไปคุยเรื่องสำคัญในห้องหนังสือ

        “เฉินเอ๋อร์ เจ้าจะบอกว่าพวกเจ้าเข้าไปในอำเภอเมืองเพียงหนเดียว ก็ได้เงินมาเก้าหมื่นกว่าตำลึงหรือ？” ซ่งจื่อเฉินมิได้บอกซ่งผิงเกี่ยวกับมิติ เขาบอกเพียงว่าเห็ดหลินจือสีม่วงและโสมคนพันปีคือสมุนไพรที่อาจารย์ของจิ่นเซวียนให้นางไว้บำรุงร่างกาย ส่วนความลับนี้จะบอกกับซ่งผิงหรือไม่ ขึ้นอยู่กับจิ่นเซวียน และเขาคิดว่าเรื่องนี้มีเพียงพวกเขาสองสามีภรรยารู้ก็พอแล้ว ยิ่งคนรู้มากเท่าใดจะยิ่งแย่สำหรับพวกเขา

        “ท่านพ่อ ข้าแบ่งเงินให้กับลุงชิวไปเพื่อเกณฑ์ทหารและซื้อม้า ส่วนเงินที่เหลือข้าจะนำติดตัวไว้ชั่วคราว ดูว่าจะเอาไปใช้อย่างไรถึงจะเหมาะสมขอรับ”

        “เฉินเอ๋อร์เอ๋ย ข้ามิคิดเลยว่าเซวียนเซวียนกับเจ้าจะเคยรู้จักกันในฝันมานานแล้ว นี่เป็นโชคชะตาจริงๆ” ซ่งจื่อเฉินบอกกับซ่งผิงว่าเขารู้จักจิ่นเซวียนมานานแล้ว ตั้งแต่ยังมิได้แต่งงาน

        “ท่านพ่อ เซวียนเซวียนดีต่อข้ามาก นางนำสิ่งดีๆ ทั้งหมดออกมาแบ่งข้า เงินทั้งหมดที่ได้มา นางให้ข้าเก็บโดยที่นางมิลังเลเลยสักนิด จากนี้ข้าต้องพยายามให้มากขึ้น ถึงจะคู่ควรกับความจริงใจของนางขอรับ”

        ซ่งจื่อเฉินมิใช่คนหน้าซื่อใจคด คำพูดนี้ออกมาจากใจจริงของเขา คนรวยผูกมิตรกับคนรวย ส่วนตัวเขายืนหยัดคบหากับคนจน ต้องเริ่มจากชนชั้นล่างสุดเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติในการแก้แค้น

        การแก้แค้นของเขามิเพียงทำให้ศัตรูได้รับโทษอย่างสาสมเท่านั้น ควรทำให้ราษฎรของเขามีชีวิตที่ดีขึ้นด้วย

        นี่เป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ของประชาชนควรกระทำ

        “ทุกการกระทำของเจ้า เจ้าคิดมาดีแล้ว ข้าเชื่อเจ้า” ในฐานะพ่อ เขาเห็นแก่ตัวยิ่งนัก เขามิต้องการให้ลูกสะใภ้แข็งแกร่งกว่าลูกชายของตนเอง 

        “ท่านพ่อ ข้ามีลางสังหรณ์ว่าสงครามจะปะทุในอีกไม่ช้า หลายปีมานี้ซีหลิงตกต่ำลงเรื่อยๆ แต่อีกสองแคว้นกลับค่อยๆ ยิ่งใหญ่ขึ้น โดยเฉพาะแคว้นหนานอัน แข็งแกร่งเหนือซีหลิงและตงเหยียน เมื่อใดที่สงครามเกิดขึ้น ผู้ที่ลำบากที่สุดจะเป็นราษฎร ท่านพ่อ พวกเราต้องซื้อไร่นา กักตุนเสบียงอาหารเท่าที่จะทำได้ขอรับ” ซ่งจื่อเฉินวางแผนจะนำเงินหนึ่งหมื่นตำลึงมาซื้อที่นา

        “เจ้าต้องปรึกษาเรื่องนี้กับเซวียนเซวียนด้วย พวกเจ้าเป็นสามีภรรยากัน ในเมื่อนางรู้ภูมิหลังของเจ้าแล้ว นางคงจะสนับสนุนเจ้าอย่างมิมีเงื่อนไข” แม้ซ่งผิงจะเป็นพ่อเลี้ยงของซ่งจื่อเฉิน แต่เขามิมีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องของคู่สามีภรรยา เมื่อมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญ เขาหวังว่าซ่งจื่อเฉินจะปรึกษากับจิ่นเซวียนได้ อย่างไรเสียความสามารถของจิ่นเซวียนก็เป็นที่ประจักษ์ไปทั่ว