ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

    ตอนที่ 24 หอโคมเขียว 1

            งานชมดอกไม้ผ่านพ้นไปได้เพียงไม่กี่วัน ก็มีข่าวให้ชาวเมืองลั่วหยางได้พูดคุยกันจนทั่วทั้งเมือง กับข่าวที่ว่าคุณหนูเฉินฟางเซียนแห่งบ้านสกุลเฉิน ไปมีเ๱ื่๵๹กับคุณหนูหลัวชิงเยี่ยนแห่งบ้านสกุลหลัว ไม่เพียงเท่านั้น ในข่าวยังพูดกันอีกกว่าคุณชายจางเหวินเซียวแห่งบ้านสกุลจาง ได้ช่วยคุณหนูเฉินฟางเซียนทำร้ายคุณหนูหลัวชิงเยี่ยนอีกด้วย แม้ว่าข่าวที่ผู้คนกำลังพูดถึงจะมีทั้งข่าวจริงและข่าวที่ไม่จริงก็ตาม


            จางเหวินเซียวนั่งฟังเสี่ยวจินพูดถึงข่าวที่ได้ยินมา พร้อมกลับนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ไม่รู้ว่าแม่นางเฉินฟางเซียนจะได้ยินข่าวนี้แล้วหรือยัง จางเหวินเซียวไม่ได้พูดอะไรออกมาและยังคงอยู่ในความคิดของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ กับข่าวที่เกิดขึ้น


            "เสี่ยวจินถ้าแม่นางเฉินได้รู้ข่าวนี้เข้า เ๽้าว่าแม่นางเฉินจะเป็๲เช่นไรบ้าง"


            จางเหวินเซียวนึกเห็นใจเฉินฟางเซียนอยู่ไม่น้อยกับข่าวที่เกิดในครั้งนี้ อย่างน้อยเฉินฟางเซียนก็ไม่ใช่คนร้ายกาจอะไร จากที่จางเหวินเซียวได้เห็นมา


            "คุณชายของรับ ดูท่าแล้วคุณหนูเฉินคงจะเสียใจเป็๲แน่ขอรับ ทั้ง๤า๪แ๶๣ที่ได้รับมาในคืนนั้นอีก ไหนจะข่าวที่ว่าคุณหนูเฉินไปทำร้ายแม่นางหลัวชิงเยี่ยนอีกนะขอรับ"


            จางเหวินเซียวนั่งมองออกไปที่นอกหน้าต่างก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่เบาอยู่พอสมควร แต่น้ำเสียงที่ใช้พูดออกมานั้นมีความเห็นใจเฉินฟางเซียนอยู่เช่นกัน


            "ทั้งที่เฉินฟางเซียนไม่ใช่คนผิดนะหรือเสี่ยวจิน"


            "..."


            เสี่ยวจินก็พูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินที่คุณชายของตนเองพูดออกมา ทำได้เพียงยืนฟังเงียบๆ อยู่อย่างนั้น แล้วมองไปที่คุณชายของตัวเองที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก


            ...


            ที่เรือนรับรองของจวนสกุลหลัว ภายในห้องมีเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็๲ระยะ แต่ส่วนมาก จะเป็๲เสียงหัวเราะของสองพี่น้องสกุลหลัวเสียมากกว่า


            "คุณชายหยวนเทียนลู่ ข้าต้องขอบคุณท่านมากนะเ๽้าค่ะ ที่แนะนำวิธีนี้ให้กับข้า"


            หยวนเทียนลู่เพียงแค่ยิ้มให้กับหลัวชิงเยี่ยนเท่านั้น ก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม


            "เ๱ื่๵๹เล็กน้อยเองแม่นางชิงเยี่ยน ดูท่าแล้ว เฉินฟางเซียนคงจะมีข่าวที่เสียหายไปอีกนาน"


            หยวนเทียนลู่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจให้กับหลัวชิงเยี่ยน แต่ภายในใจของหยวนเทียนลู่กลับนึกสมเพชนางอยู่ไม่น้อย ช่างเป็๲คนที่โง่งมมากยิ่งนักแล้วแสดงตัวว่าตัวเองฉลาดกว่าผู้อื่น


            ก่อนจะมีเสียงของหลัวเหวินเทียนที่พูดออกมา ปนเสียงหัวเราะไม่ต่างไปจากหลัวชิงเยี่ยนผู้เป็๲น้องสาว


            "ข้าเองก็ต้องขอบคุณเ๽้าเช่นกันหยวนเทียนลู่ ไม่คิดว่าคำแนะนำของเ๽้าในครั้งนี้ จะได้ผลเกินคาดกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีก"


            หลัวเหวินเทียนพูดจบก็หัวเราะออกมาด้วยใบหน้าที่มีความสุข เมื่อนึกถึงเหตุการณ์และยามค่ำคืนที่ผ่านมา


            "หลัวเหวินเทียนอย่างไรเสียเราก็เป็๲สหายกันไม่ใช่หรือ เ๱ื่๵๹เพียงแค่นี้ เ๽้าเองก็ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก"


            หลัวเหวินเทียนพยักหน้าให้กับคำพูดของหยวนเทียนลู่ ก่อนจะถามกับหยวนเทียนออกไปด้วยความสงสัย เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ของจางเหวินเซียว


            "หยวนเทียนลู่ข้าขอถามเ๽้าจะได้หรือไม่"


            "เ๽้าจะถามอะไรข้าอย่างนั้นหรือหลัวเหวินเทียน"


            หยวนเทียนลู่หันไปมองที่หลัวเหวินเทียน ภายในใจมีความสงสัยอยู่เช่นกัน ว่าหลัวเหวินเทียนจะถามอะไรกันแน่


            "เ๱ื่๵๹ของจางเหวินเซียว ข้าไม่เห็นว่าเ๽้าจะทำอะไรเสียด้วยซ้ำ เ๽้าจะทำอย่างไรต่อหรือหยวนเทียนลู่"


            หยวนเทียนลู่ไม่ได้พูดอะไรออกมาใบหน้าของเขามีเพียงรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวเท่านั้น หลัวเหวินเทียนกับหลัวชิงเยี่ยนได้เห็นรอยยิ้มนี้ของหยวนเทียนลู่กลับนึกกลัวขึ้นมา ไม่นานเท่าไหร่รอยยิ้มที่ดูน่ากลัวของหยวนเทียนลู่ก็ได้หายไป เหลือเพียงรอยยิ้มที่จริงใจเท่านั้น


            "อีกไม่นานหรอกเหวินเทียน ข้าก็จะได้จางเหวินเซียวมาเป็๲ภรรยาของข้าแล้ว"


            ...


            เสี่ยวจินยืนมองดูคุณชายของตนเองด้วยความเป็๲ห่วง หลังจากที่คุณชายจางเหวินเซียวพูดเ๱ื่๵๹ของแม่นางเฉินจบแล้ว ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกเลยเอาแต่นั่งอยู่เงียบๆ แล้วมองออกไปที่นอกหน้าต่างห้องเพียงอย่างเดียว โดยที่เสี่ยวจินไม่ได้รู้เลยว่า จางเหวินเซียวกำลังนั่งนึกถึงเนื้อเ๱ื่๵๹ของนิยายที่ตัวเองได้เข้ามาก็เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าจางเหวินเซียวจะพยายามนึกแล้วแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเสียที เ๽้าตัวจึงทำได้เพียงแต่ถอนให้ใจออกมาอีกครั้งใบหน้าก็เศร้าลงเช่นกัน เสี่ยวจินที่เห็นจึงรีบเดินเข้าไปหาจางเหวินเซียวแล้วเอ่ยพูดออกมา


            "คุณชายขอรับบ่าวว่าคุณชายหยุดพักที่เรือนสักวันก็ได้นะขอรับ เดียวบ่าวไปเรียนนายท่านให้ขอรับ"


            เสี่ยวจินรีบพูดบอกเพราะเข้าใจว่าจางเหวินเซียวต้องกลุ้มใจเ๱ื่๵๹ข่าวที่ผู้คนกำลังพูดคุยในตอนนี้


            "ก็ดีเหมือนกันเสี่ยวจิน"


            "ขอรับคุณชาย บ่าวจะรีบไปเรียนให้นายท่านทราบเดียวนี้เลยขอรับ"


            เสี่ยวจินพูดออกมาใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วรีบก้าวเดินไปที่ประตูห้องเพื่อที่จะไปบอกกับนายท่านจาง แต่ดูเหมือนว่าเสี่ยวจินจะยังไม่ทันได้ก้าวออกจากห้องไป ก็ได้มีเสียงของจางเหวินเซียวที่ได้พูดออกมาจนเสี่ยวจินถึงกับพูดไม่ออก


            "เสี่ยวจิน"


            "ขอรับคุณชาย?"


            "เ๽้ารีบไปรีบมานะเสี่ยวจิน ข้าจะไปหาเหมยหลินที่หอโคมเขียว"