งานชมดอกไม้ผ่านพ้นไปได้เพียงไม่กี่วัน ก็มีข่าวให้ชาวเมืองลั่วหยางได้พูดคุยกันจนทั่วทั้งเมือง กับข่าวที่ว่าคุณหนูเฉินฟางเซียนแห่งบ้านสกุลเฉิน ไปมีเื่กับคุณหนูหลัวชิงเยี่ยนแห่งบ้านสกุลหลัว ไม่เพียงเท่านั้น ในข่าวยังพูดกันอีกกว่าคุณชายจางเหวินเซียวแห่งบ้านสกุลจาง ได้ช่วยคุณหนูเฉินฟางเซียนทำร้ายคุณหนูหลัวชิงเยี่ยนอีกด้วย แม้ว่าข่าวที่ผู้คนกำลังพูดถึงจะมีทั้งข่าวจริงและข่าวที่ไม่จริงก็ตาม
จางเหวินเซียวนั่งฟังเสี่ยวจินพูดถึงข่าวที่ได้ยินมา พร้อมกลับนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ไม่รู้ว่าแม่นางเฉินฟางเซียนจะได้ยินข่าวนี้แล้วหรือยัง จางเหวินเซียวไม่ได้พูดอะไรออกมาและยังคงอยู่ในความคิดของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ กับข่าวที่เกิดขึ้น
"เสี่ยวจินถ้าแม่นางเฉินได้รู้ข่าวนี้เข้า เ้าว่าแม่นางเฉินจะเป็เช่นไรบ้าง"
จางเหวินเซียวนึกเห็นใจเฉินฟางเซียนอยู่ไม่น้อยกับข่าวที่เกิดในครั้งนี้ อย่างน้อยเฉินฟางเซียนก็ไม่ใช่คนร้ายกาจอะไร จากที่จางเหวินเซียวได้เห็นมา
"คุณชายของรับ ดูท่าแล้วคุณหนูเฉินคงจะเสียใจเป็แน่ขอรับ ทั้งาแที่ได้รับมาในคืนนั้นอีก ไหนจะข่าวที่ว่าคุณหนูเฉินไปทำร้ายแม่นางหลัวชิงเยี่ยนอีกนะขอรับ"
จางเหวินเซียวนั่งมองออกไปที่นอกหน้าต่างก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่เบาอยู่พอสมควร แต่น้ำเสียงที่ใช้พูดออกมานั้นมีความเห็นใจเฉินฟางเซียนอยู่เช่นกัน
"ทั้งที่เฉินฟางเซียนไม่ใช่คนผิดนะหรือเสี่ยวจิน"
"..."
เสี่ยวจินก็พูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินที่คุณชายของตนเองพูดออกมา ทำได้เพียงยืนฟังเงียบๆ อยู่อย่างนั้น แล้วมองไปที่คุณชายของตัวเองที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
...
ที่เรือนรับรองของจวนสกุลหลัว ภายในห้องมีเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็ระยะ แต่ส่วนมาก จะเป็เสียงหัวเราะของสองพี่น้องสกุลหลัวเสียมากกว่า
"คุณชายหยวนเทียนลู่ ข้าต้องขอบคุณท่านมากนะเ้าค่ะ ที่แนะนำวิธีนี้ให้กับข้า"
หยวนเทียนลู่เพียงแค่ยิ้มให้กับหลัวชิงเยี่ยนเท่านั้น ก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
"เื่เล็กน้อยเองแม่นางชิงเยี่ยน ดูท่าแล้ว เฉินฟางเซียนคงจะมีข่าวที่เสียหายไปอีกนาน"
หยวนเทียนลู่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจให้กับหลัวชิงเยี่ยน แต่ภายในใจของหยวนเทียนลู่กลับนึกสมเพชนางอยู่ไม่น้อย ช่างเป็คนที่โง่งมมากยิ่งนักแล้วแสดงตัวว่าตัวเองฉลาดกว่าผู้อื่น
ก่อนจะมีเสียงของหลัวเหวินเทียนที่พูดออกมา ปนเสียงหัวเราะไม่ต่างไปจากหลัวชิงเยี่ยนผู้เป็น้องสาว
"ข้าเองก็ต้องขอบคุณเ้าเช่นกันหยวนเทียนลู่ ไม่คิดว่าคำแนะนำของเ้าในครั้งนี้ จะได้ผลเกินคาดกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีก"
หลัวเหวินเทียนพูดจบก็หัวเราะออกมาด้วยใบหน้าที่มีความสุข เมื่อนึกถึงเหตุการณ์และยามค่ำคืนที่ผ่านมา
"หลัวเหวินเทียนอย่างไรเสียเราก็เป็สหายกันไม่ใช่หรือ เื่เพียงแค่นี้ เ้าเองก็ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก"
หลัวเหวินเทียนพยักหน้าให้กับคำพูดของหยวนเทียนลู่ ก่อนจะถามกับหยวนเทียนออกไปด้วยความสงสัย เกี่ยวกับเื่ของจางเหวินเซียว
"หยวนเทียนลู่ข้าขอถามเ้าจะได้หรือไม่"
"เ้าจะถามอะไรข้าอย่างนั้นหรือหลัวเหวินเทียน"
หยวนเทียนลู่หันไปมองที่หลัวเหวินเทียน ภายในใจมีความสงสัยอยู่เช่นกัน ว่าหลัวเหวินเทียนจะถามอะไรกันแน่
"เื่ของจางเหวินเซียว ข้าไม่เห็นว่าเ้าจะทำอะไรเสียด้วยซ้ำ เ้าจะทำอย่างไรต่อหรือหยวนเทียนลู่"
หยวนเทียนลู่ไม่ได้พูดอะไรออกมาใบหน้าของเขามีเพียงรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวเท่านั้น หลัวเหวินเทียนกับหลัวชิงเยี่ยนได้เห็นรอยยิ้มนี้ของหยวนเทียนลู่กลับนึกกลัวขึ้นมา ไม่นานเท่าไหร่รอยยิ้มที่ดูน่ากลัวของหยวนเทียนลู่ก็ได้หายไป เหลือเพียงรอยยิ้มที่จริงใจเท่านั้น
"อีกไม่นานหรอกเหวินเทียน ข้าก็จะได้จางเหวินเซียวมาเป็ภรรยาของข้าแล้ว"
...
เสี่ยวจินยืนมองดูคุณชายของตนเองด้วยความเป็ห่วง หลังจากที่คุณชายจางเหวินเซียวพูดเื่ของแม่นางเฉินจบแล้ว ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกเลยเอาแต่นั่งอยู่เงียบๆ แล้วมองออกไปที่นอกหน้าต่างห้องเพียงอย่างเดียว โดยที่เสี่ยวจินไม่ได้รู้เลยว่า จางเหวินเซียวกำลังนั่งนึกถึงเนื้อเื่ของนิยายที่ตัวเองได้เข้ามาก็เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าจางเหวินเซียวจะพยายามนึกแล้วแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเสียที เ้าตัวจึงทำได้เพียงแต่ถอนให้ใจออกมาอีกครั้งใบหน้าก็เศร้าลงเช่นกัน เสี่ยวจินที่เห็นจึงรีบเดินเข้าไปหาจางเหวินเซียวแล้วเอ่ยพูดออกมา
"คุณชายขอรับบ่าวว่าคุณชายหยุดพักที่เรือนสักวันก็ได้นะขอรับ เดียวบ่าวไปเรียนนายท่านให้ขอรับ"
เสี่ยวจินรีบพูดบอกเพราะเข้าใจว่าจางเหวินเซียวต้องกลุ้มใจเื่ข่าวที่ผู้คนกำลังพูดคุยในตอนนี้
"ก็ดีเหมือนกันเสี่ยวจิน"
"ขอรับคุณชาย บ่าวจะรีบไปเรียนให้นายท่านทราบเดียวนี้เลยขอรับ"
เสี่ยวจินพูดออกมาใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วรีบก้าวเดินไปที่ประตูห้องเพื่อที่จะไปบอกกับนายท่านจาง แต่ดูเหมือนว่าเสี่ยวจินจะยังไม่ทันได้ก้าวออกจากห้องไป ก็ได้มีเสียงของจางเหวินเซียวที่ได้พูดออกมาจนเสี่ยวจินถึงกับพูดไม่ออก
"เสี่ยวจิน"
"ขอรับคุณชาย?"
"เ้ารีบไปรีบมานะเสี่ยวจิน ข้าจะไปหาเหมยหลินที่หอโคมเขียว"