The Girl

ตอนที่ 24 The Girl

“กระหม่อมขออาสาตามไปส่งพวกนางด้วยคน พ่ะยะค่ะ?”
ท่านหมอรีบเสนอตัวเองและยิ้มแฉ่งจนตาเล็กตี่ๆ นั้น แทบมองไม่เห็น
“เราอนุญาต”
องค์ราชินีและคณะกำลังขึ้นยานเพื่อเตรียมตัวไปส่งสกายและสตาร์กลับดาวเคราะห์โลก ดั่งเดิม ถึงแม้พวกนางทั้งสองจะอยู่ที่ดวงดาวได้เพียงไม่กี่วัน อาการเหนื่อยล้าและความอ่อนเพลียของร่างกายยังไม่ได้พักฟื้นดีนักก็ตาม แต่ก็มิเป็นอุปสรรค เพราะถ้ามีหัวใจที่เข้มแข็ง ทุกอย่างล้วนดูเป็นเพียงเรื่องเล็กเพียงหยิบมือ ส่วนองค์ราชินี ท่านหญิง ผู้ติดตาม ท่านหมอ ก็ตามเสด็จมาส่งถึงที่
ยานลำใหญ่มุ่งหัวลำดิ่งลงสู่พื้นพสุธา ท่ามกลางผู้คนมากมายที่รายล้อม แต่ทำไมตอนนี้ความรู้สึกมันช่างว่างเปล่าเหมือนอยู่โดดเดี่ยวคนเดียว เมื่อความคิดมันวาดฝัน ว่าอีกไม่นานก็จะไม่ได้เจอสองพี่น้องคู่นี้แล้ว องค์ราชินีทำสีหน้าละห้อย ขัดแย้งตรงข้ามกับตอนประชุมที่ทรงหัวเราะตลกขบขัน เริงร่า เสียงถอนหายใจแรงขนาดนั้น ยิ่งทำให้ภาพวาดฝันยิ่งชัดเจนขึ้น
ความคิดถึงมันเป็นแบบนี้เองหรอ เกิดมาพึ่งได้เคยพบเคยสัมผัส เพราะรอบๆ ตัวของพระนางนั้นมีแต่ความสุขสมคอยปรนเปรอ มิเคยมีสิ่งใดทำให้พระนางรู้สึกขาด

ณ ดาวเคราะห์โลก
“ถึงแล้วพ่ะยะค่ะ”
เสียงของกัปตันจอมฉมัง เอ่ยขึ้น ในขณะที่ผู้โดยสารในยานยังหลับใหลอยู่ในห้วงนินทรา แต่พอได้ยินเสียงประกาศทุกๆ คนจึงค่อยๆ เริ่มลืมตา ขยับเปลือกตาที่มันปิดลงมาอย่างเชื่องช้า แม้จะยังรู้สึกงัวเงียอยู่บ้าง และยังมีผลข้างเคียงที่ตามมา ส่งผลให้ร่างกาย อยู่ๆ ก็รู้สึกวินเวียนศรีษะ ปวดๆ บริเวณขมับ ขึ้นมา ความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาอาการของคนเมาเรือ หรือ เมารถ แต่นี้มันคือยานอวกาศ จะบอกว่าเมายาน มันก็คงไม่ผิดแปลกสิ่งใด
“นี่มันอะไรกัน องค์ราชินี”
สกายหันไปมองพลทหาร ท่าทางดูขันแข่ง ร่างกายกำยำล้ำสัน พวกเขากำลังขนย้ายข้าวของที่สำคัญที่ใช้ในการดำรงชีพ ทั้งเสบียง อาหาร ของใช้ต่างๆ จากยานลำใหญ่ พวกเขาทยอยลำเรียงข้าวของเหล่านั้น ออกมาจากยาน แล้วกองชั้นพะเนินตั้งอยู่ข้างๆ พวกเรา
“คิดเสียว่าเมื่อวันวานที่ผ่านมานั้น เราได้ยืม ได้ใช้ของพวกเจ้า ช่วงที่มาอยู่ที่นี้ คราวนี้เราก็ได้ชดใช้ของเหล่านั้นให้พวกเจ้าแล้ว เจ้าๆ กันไป อย่าคิดมากเลยนะ”
“ขอบคุณองค์ราชินี”
สกายยิ้มรับ แววตาที่ใสซื่อนั้นช่างดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเสียจริง
“อืม......”
“เดี๋ยวพวกเราจะมาเยี่ยมพวกเจ้าใหม่น่ะ ใช่ไหมท่านหมอ”
ผู้ติดตามหันไปหาท่านหมอที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ใช่ ใช่ ..... ข้าจะรีบกลับไปศึกษา และวิจัยต่อ แล้วจะรีบมาช่วยพวกเจ้าน่ะ แด่ดาวเคราะห์โลกที่น่ารัก”“กลับเถอะ เราอยากพักผ่อนแล้ว”
องค์ราชินีกล่าวห้วนๆ สั้นๆ
ทุกคนขึ้นมาบนยานลำใหญ่ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เสียงกึกก้องสนั่นหวั่นไหวแผ่รังสีเป็นบริเวณกว้าง การออกตัวของยานนั้นขับเคลื่อนด้วยพลังมหาศาล แล้วเสียงนั้นก็ได้กลบลบทับ เสียงล่ำลาไปเสียแล้ว แม้จะเป็นเพียงเสียงแว่วๆ แผ่วเบาก็ตามที แต่มันบรรจุอัดแน่นไปด้วยมิตรภาพที่สวยงาม และยังคงตราตรึงมิลืมเลือน แม้กาลเวลาจะผ่านพ้นไป แรมปี แต่สานใยความพันผูกนั้น มันยังคงผูกแน่นมิคลาย
ภาพติดตาสุดท้ายที่ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำก็คือ ภาพของสองพี่น้อง สกายและสตาร์ หญิงสาวสองพี่น้องหัวใจแกร่ง หัวใจของพวกเขาดั่งหินผา และพวกเขาก็เป็นตัวแทนของมนุษย์ชาติ
เรื่องคืนวันนั้น คืนวันที่โลกเกิดวิบัติ ความจลาจลครองเมือง และจวบจนมาวันนี้ ปริศนาคืนวันนั้นยังคงเป็นปมผูกแน่นหนา เมื่อมันยังไม่ถูกคลีคลาย เพราะเหตุใดองค์ราชินี ถึงได้กลืนกินเหล่ามนุษย์ มันเป็นเรื่องที่อธิบายค่อนข้างยากจะหยั่งลึก เมื่อความพิเศษมากกว่านั้นคือมนุษย์พวกนั้นต้องถูกตีตราว่าเป็นบุรุษชาตรีเท่านั้น ถึงแม้เรื่องราวในคืนที่โหดร้ายวันนั้นจะผ่านพ้นมาแรมปี แต่มันมิเคยเลือนรางในความทรงจำของพระนาง และเรื่องนี้มันก็ย้อนหวนคืนกลับมาอีกครั้งในความคิด แต่ยังไงมันก็จะยังเป็นความลับต่อไป นัตย์ตาโศกเศร้าปริ่มๆ เอ่อล้นทะลักความรู้สึกผิด ของการกระทำ ที่พวกมนุษย์เรียกว่ามันเลวร้ายที่สุด

“ส่วนเรื่องวันนั้น เราอยากให้มันยังเป็นความลับต่อไป ให้มันฉาบผนึกและย่อยสลายเป็นผุ้ยผง”
“กระหม่อมทราบดีพ่ะยะค่ะ”
“เรื่องนี้จะเล็ดรอดออกไปมิได้ โดยเฉพาะสองพี่น้องคู่นั้น เข้าใจใช่ไหม?”
“รับทราบพ่ะยะค่ะ”
ทุกคนในยานขานรับอย่างพร้อมเพรียงกัน
เมื่อกาลเวลาผ่านไปทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว การเปลี่ยนแปลงของโลกครั้งยิ่งใหญ่ กับรูปโฉมใหม่ ที่จะมาเขย่าขวัญวงการ และกลบทับโลกในอดีตกาลให้เป็นเพียงประวัติศาสตร์เรื่องเล่า และหลังจากนี้ต่อไป มันคือจุดเริ่มต้น จุดเริ่มต้นของทุก ๆ สิ่ง ทุกๆ อย่าง ที่จะนำพาพวกเราเข้าสู่โลกยุคใหม่ โลกยุคแห่งอุตสาหกรรม ยุคแห่งการพัฒนา กับวิฒนาการ ความล้ำของโลกเทคโนโลยี บนอินเทอร์เน็ต ที่มันกำลังมาเขี้ยของเดิมๆ ให้ตกกระป๋อง แล้วเข้ามาเสียบแทนที่ มันกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว
.......................

เราจะอยู่ด้วยกันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้รู้สึกอย่างไร เอามาแชร์กัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 The Girl

นิยายแนะนำ

The Girl

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 The Girl

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้