ในขณะที่ชิวหว่านเอ๋อนั่งอยู่ที่ตักของหลิวจ้าน ก็เกิดความรูปสึกแปลกๆขึ้นมา นางรู้สึกว่าทำไมร่างกายของนางถึงได้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแบบนี้ ทำให้นางไม่อยากลุกไปไหน อยากให้เวลามันหยุดลงที่ตรงนี้
ภาพวาดที่หลิวจ้านกำลังวาดขึ้น เป็ภาพของชุดชั้นในของผู้หญิง ในยุคนี้ยังไม่มีชุดชันในรูปแบบนี้ สำหรับของผู้หญิงจะมีแต่ที่เหมือนกับเสื้อเกาะอก ส่วนข้างล่างจะเป็เหมือนกางเกง พอหลิวจ้านเริ่มวาดเสร็จ หว่านเอ๋อก็เริ่มหน้าเเดงขึ้นมา เพราะนางก็สามารถเดาได้ว่ามันคือภาพของอะไร นางได้หันหน้ากับมาหาหลิวจ้าน แต่นางลืมไปว่าแก้มของพวกเขาทั้งสองคนกำลังแนบชิดติดกันอยู่ ในจังหวะที่นางหันมาแก้มของนางก็ไปโดนที่ริมฝีปากของหลิวจ้านทันที ทำให้นางหน้าแดงยิ่งกว่าเดิมลามไปถึงหูของนาง จังหวะนั้นทั้งสองคนก็อยู่ในความเงียบ หลิวจ้านคิดว่าในจังหวะที่ปากของเขาโดนแก้มของนาง นางจะคิดว่าเป็เขาตั้งใจหรือไม่ เขาเลยเงียบไม่พูดอะไร แต่เป็หว่านเอ๋อนางพูดขึ้นก่อน
“ภาพของท่านมันคือภาพอะไร”
“นี้เ้าไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้”
“ข้าจะไปรู้ได้ยังไงก็ท่านเป็คนวาดนี้นา”
หลิวจ้านพอฟังน้ำเสียงของนางก็รู้ได้ทันทีว่านางกำลังเขินอายและกำลังหวั่นไหว เขาได้ตัดสินใจวางผู่กันลงและนำมือทั้งสองของเขาสอดเข้าไปที่เอวของนาง สองมือของเขารัดไว้ที่ท้องน้อยของนาง พร้อมกับกอดนางเอาไว้ หว่านเอ๋อเห็นแบบนั้นก็กระตุกเล็กน้อย
“นี่ท่านจะทำอะไรลืมในสิ่งที่ข้าบอกท่านในตอนแรกไปแล้วรึ”
“โถ่ แม่นาง ข้าก็แค่วาดภาพนานไปหน่อย รู้สึกเมื่อย เลยต้องหาที่วางมือ เ้าคงไม่คิดว่าข้าเอาเปรียบเ้าหรอก”
“ถ้าเป็แบบที่ท่านว่าข้าคงไม่ว่าท่านหรอก”
ได้ยินนางพูดแบบนี้หลิวจ้านก็กอดนางแน่นกว่าเดิม รู้สึกว่าร่างกายของนางอ่อนนุ่มดีเหลือเกิน เขารู้สึกว่าการที่ได้กอดใครสักคนไว้แบบนี้ ช่างมีความสุขจริงๆ
“ท่านกอดข้าพอหรือยัง”
“ข้าไม่ได้กอดเ้าข้าก็แค่วางมือพักเมื่อย”
“ท่านยังไม่ตอบคำถามข้าเลย ว่าภาพของท่านคืออะไร”
“ภาพที่ข้าวาดขึ้นมาคือภาพของชุดชั้นในสตรี”
จากนั้นหลิวจ้านก็เริ่มอธิบายเกี่ยวกับชุดชั้นในให้นางฟัง นางสามารถออกเเบบเพิ่มเติมได้ และคุณภาพของมันคือ ใส่สะบายยิ่งกว่าของยุคนี้ ส่วนมากเป็ หว่านเอ๋อถาม หลิวจ้านตอบ ในตอนอธิบายหลิวจ้านก็ยังคงกอดนางเอาไว้ พวกเขาทั้งสองคนก็ได้คุยกันเเละหัวเราะเฮฮาเหมือนกับคู่รักใหม่ หลิวจ้านก็ไม่ได้ทำอะไรนางมากกว่านี้ ยังให้เกียรตินาง
“แล้วชุดภาพแรกที่ท่านนำมาให้ข้าดูละท่านยัง้าจะตัดหรือไม่”
หลิวจ้านก็พึ่งนึกได้และลืมพ่อบ้านจางไปเลย
“ต้องโทษเ้าในเื่นี้”
“ท่านจะโทษข้าเื่อะไร”
“ก็ข้ามัวแต่คุยกับเ้า จนลืมงานใหญ่ของข้าไป เอาเป็ว่าข้าอยากให้เ้าตัดชุดขึ้นมาให้ข้า”
“หึ…แล้วท่านจะตัดชุดพวกนี้ไปให้สาวที่ไหนละ”
หลิวจ้านได้ยินแบบนี้รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา และได้เอาปากไปพูดใกล้ๆหูของนาง จนทำให้นางรู้สึกจักจี้ขึ้นมา
“นี้เ้าหึงข้า”
“ข้าจะหึงท่านทำไม เรายังไม่ได้เป็สามีภรรยากันซักหน่อย”
“ข้าบอกเ้าก็ได้ กลัวเ้าหึงข้า ข้าจะตัดชุดไปให้พนักงานที่ร้านของข้า”
“ท่านทำร้านอะไร”
“ข้าจะทำร้านอาหาร ตอนนี้กำลังก่อสร้าง”
เมื่อหว่านเอ๋อได้ยิน ก็เริ่มจะนึกออกว่า่นี้มีคนเปิดรับสมัครคนงานจำนวนมากเพื่อไปสร้างอะไรซักอย่าง
“ได้ ข้าจะทำให้ ท่าน้าตอนไหน”
“หนึ่งเดือน”
“ได้ เดียวข้าจะลองทำออกมาซักชุดก่อนเพื่อให้ท่านดู”
“เ้าทำเสร็จแล้วให้คนส่งไปให้ข้าดู หากว่าเ้าคิดถึงข้าจะไปด้วยตัวเองก็ได้ เพราะข้าใน่นี้คงจะยุ่งมาก เ้าลุกขึ้นได้เเล้ว”
หว่านเอ๋อก็ลุกออกจากตักของหลิวจ้าน หลิวจ้านก็ลุกตามพร้อมที่่จะเดินทาง
“แล้วท่านอยู่ที่ไหน ข้ายังไม่ได้ถามชื่อท่าน”
“ถ้าเ้าอยากรู้ ก็เอาผ้าคลุมหน้าของเ้าออกก่อน ข้าถึงจะบอก”
หว่านเอ๋อก็ไม่ลังเลปลดผ้าคลุมหน้าออกทันที ชิวหว่านเอ๋อ เป็คนที่งดงามมากจริงๆ หากให้คะแนนก็คือ 100/10 ความสวยพอๆกับ เย่หลิงเอ๋อร์ แต่หว่านเอ๋อจะดูเป็สาวเรียบร้อยกว่า หว่านเอ๋อเห็นหลิวจ้านมองนางแบบตาไม่กระพริบ ก็หัวเราะออกมา จนทำให้หลิวจ้านได้สติ หลิวจ้านพอได้สติก็เดินเข้าไปหานาง และสวมผ้าคลุมหน้าคืนให้กับนาง
“ท่านทำไมปิดผ้าคลุมหน้าของข้าละ จะบอกให้ข้าถอดออกทำไม หรือว่าข้าไม่สวยพอ”
“ไม่ใช่ว่าเ้าไม่สวย แต่ความสวยของเ้าอาจจะทำให้คนเกิดการแย่งชิงกันได้”
หว่านเอ๋อได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกดีใจมาก การที่ผู้หญิงถูกผู้ชายชมว่าสวยใครจะไม่ชอบ หลิวจ้านได้บอกลานางและลงไปที่ชั้นล่างเพื่อกลับไปขึ้นรถมาของเขา พร้อมที่จะกลับไปที่จวนเพื่อพักผ่อนเพราะวันนี้เขาได้ใช้พลังงานไปมาก เพราะหลิวจ้าน ต้องทนกับความน่ารักและสวยงามของชิวหว่านเอ๋อ ใครมันจะไปทนได้ขนาดนี้ถ้าไม่ใช้ข้าหลิวจ้าน ข้าคือคนดีจริงๆ
เมื่อกลับมาถึงที่จวน หลิวจ้านได้บอกหญิงรับใช้จัดอาหารมาให้กับเขาและพ่อบ้านจาง อาหารมื่อนี้ไม่ใช้อาหารเที่ยง แต่เป็อาหารในตอนบ่ายแทน เพราะกว่าที่หลิวจ้านจะแยกตัวจากหว่านเอ๋อ ก็กินเวลานานพอสมควร
“เรียนคุณชายพวกเราจะทำอะไรต่อดีขอรับ”
“หลังกินข้าวเสร็จเ้าก็พาคนในจวนของเรา ทำผงปรุงรสไว้เยอะๆ ข้าคิดว่าคงจะต้องสร้างที่เก็บผงปรุงรสที่ไชน่าทาวน์ด้วย อีกอย่างต้อง
สร้างโรงเก็บวัตถุดิบอย่างอื่นด้วย”
คิดได้แบบนั้นหลิวจ้านได้เขียนจดหมายถึงหลินเฉาทันที่พร้อมทั้งส่งแบบแปลนไปให้และจุดที่ต้องสร้าง จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายทำงาน ส่วนหลิวจ้านก็ไปพักผ่อน
404
