พลิกบทบาทนางร้าย สู่สะใภ้ผู้ดีหมายเลขหนึ่ง

ได้ยินเสียงเท้าหนักก้าวฉับๆ ไปตามทางทิวากรพุ่งไปหาแสงจันทร์หลังจากพนักงานรายหนึ่งเดินนำกระดาษโน้ตมาส่งข่าว

‘ยัยโรสเกือบให้ลูกน้องผลักภรรยาคุณตกน้ำคุณเป็นสามีประสาอะไรถึงไม่รู้ว่าภรรยากำลังตกอยู่ในอันตรายถ้าฉันเป็นภรรยาของคุณรุ่งขึ้นฉันจะฟ้องหย่าทันทีแล้วเรียกเงินสักร้อยล้านแล้วถ้าเป็นห่วงเธอจริงๆ ก็ไปหาที่ชั้นดาดฟ้าท้ายเรือ เดี๋ยวนี้!’

เท้าหนักทุบลงบนพื้นในแต่ละก้าว หน้าอกกระเพื่อมขณะพยายามหายใจเขาแทบหายใจไม่ออกหลังอ่านข้อความจากโน้ตฉบับนั้นโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กที่ฝากลูกเรือมาส่งข่าวคือใคร

“เด็กบ้านไหนเขียนข้อความแบบนั้นมาได้วะ”แต่เวลานี้เขาไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นอีกแล้ว เขามัวทำอะไรอยู่มันจริงอย่างที่ข้อความบนโน้ตระบุมาว่าเขาเป็นสามีประสาอะไร

เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากขณะที่ใกล้รัศมีเธอมาทุกทีแม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดแต่สายตาเขาก็ได้แต่จับจ้องไปที่เธอ

“เธอเป็นอะไรไป”

เขาสังเกตเห็นว่าแสงจันทร์เนื้อตัวสั่นเทาพิกลเธอพยายามก้าวไปข้างหน้าช้าๆ เสมือนต้องการพิชิตความกลัวแล้วจับราวเหล็กให้ได้ 

ทิวากรทนเห็นเธอตัวสั่นเทาเช่นนั้นไม่ได้เขาพุ่งเข้าไปดึงคนตัวเล็กเข้ามาสวมกอดอย่างรวดเร็ว

พึ่บ!

“ฮึก...”

เธอกำลังร้องไห้เสียใจ

ขณะที่น้ำตาของแสงจันทร์ไหลอาบเสื้อเชิ้ตทิวากรได้กอดรัดเธอแน่นกว่าเดิมหวังว่าอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้จะช่วยปลอบโยนและทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้บ้าง

“ต่อไปนี้พี่จะไม่ปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังอีกแล้ว”

“ฮึก”

เขายังได้ยินเสียงร้องไห้ของเธออยู่ทุกเวลา เสมือนความโศกเศร้าของเธอจะไม่หมดลงในเร็วๆนี้

“พี่ขอโทษนะแสงจันทร์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยพี่จะแจ้งความเรื่องที่เธอถูกทำร้าย”

พลั่ก!

แสงจันทร์เป็นฝ่ายผละตัวออกจากอ้อมอกนั้นเธอปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้เบาบางลง

“เธอคงร้องไห้เพราะกลัวที่น้องโรสทำร้ายใช่ไหม มันคือเรื่องจริงใช่ไหมที่น้องโรสสั่งให้คนผลักเธอลงทะเล”

“...” เธอไม่ยอมเปิดปากตอบคำถามอีกทั้งยังเบือนหน้าหนีและหันหลังคิดจะเดินจากไป

แต่ทิวากรได้สกัดแขนเรียวเอาไว้ก่อน

“พี่ขอโทษ พี่รู้ว่าเธอโกรธหลายครั้งที่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นพี่ควรต้องอยู่ข้างๆ เธอ เธอคงกลัวมากใช่ไหม”

แสงจันทร์หยุดชะงักรอฟัง

“เธอจะลงโทษพี่ยังไงพี่ก็ยอม อยากตบอยากตีพี่ก็เชิญเลย”

เพี๊ยะ!!

เธอหันกลับมาประทับฝ่ามือร้อนลงบนใบหน้าเขาจนกรอบหน้าสั่นทั้งที่เขาเพิ่งจะพูดจบประโยคไปเดี๋ยวนั้นเองแสงจันทร์คงรอโอกาสเช่นนี้มาตลอดเลยใช่ไหม

“ตบแรกเพราะโกรธที่นายยังเรียกคนที่เกือบจะฆ่าเมียตัวเองว่าน้อง”

เพี๊ยะ!

“ตบที่สองเพราะโมโหที่นายไม่ชวนฉันไปดื่มไวน์ที่บาร์ด้วยกัน”

เพี๊ยะ!!

“ส่วนตบสุดท้ายแค่เพราะฉัน...หมั่นไส้นาย”

ฟิ้วว!

ทิวากรรู้สึกเจ็บปวดที่แก้มซีกซ้ายแสงจันทร์เล่นตบอยู่ข้างเดียวจนตอนนี้ความรู้สึกชาเริ่มแผ่กระจายไปทั่วทั้งใบหน้าเธอยังฝากร่องรอยเรียวนิ้วทั้งห้าเป็นสีแดงอมชมพูเอาไว้ก่อนจะเดินออกไป

เขาไม่เข้าใจเหตุผลที่โดนตบในคราวนี้เลย

“ข้อแรกกับก็พอเข้าใจได้ ข้อที่สองพี่จะพยายามเข้าใจก็แล้วกันแต่ข้อที่สามนี่สิ แค่หมั่นไส้กันเนี่ยนะ ได้ด้วยเหรอวะ?”