นิยายปาฎิหาริย์แห่งรัก มนต์วิมายะ เขียนโดย.. คันศร
ตอนที่๗
ความลึกลับของพระเวทย์
.
.......ศุวิลเข้าไปประคองโอบกอดเพื่อน .. เขาปลอบใจทั้งหิน และปลอบใจตนเอง “ยังไงฝนก็ยังอยู่ในใจหินนะ .. หินยังคิดถึง..ยังห่วงหาได้ตลอดเวลา .. เพราะใจถึงใจ แต่เรานี่สิ..!! ” เท่านี้ศุวิลก็หยุดพูด ..เขาพูดไม่ออก
.......หินสบตาศุวิลเป็เชิงถาม
....... “หิน” ศุวิลเรียกชื่อเพื่อนอย่างสุดจะกลั้น “หินรู้ใช่ไหม?” ศุวิลถาม
....... หินมองเพื่อน.. เขาไม่แน่ใจว่าศุวิลจะพูดอะไร
.......“เราชอบนล” ศุวิลโพล่งออกมา “ชอบมาก .. ชอบมาตลอด .. ชอบทั้งๆที่รู้ว่านลชอบผู้หญิง .. แต่มันชอบไปแล้ว .. แล้วเราไม่รู้จะทำอย่างไร ..เมื่อก่อน .. เราอยู่กันสามคน .. นลยังไม่มีใคร .. เราก็พอจะอยู่ในสายตาเขาบ้าง ..แต่ตอนนี้ .. ตอนนี้ .. นลเค้ามีคนมอง .. มีคนคุยด้วยแล้ว ..เราเลยไม่มีค่าอะไรเลยในสายตานล” พอได้พูด ก็พร่างพรูออกมา “ต้องทำใจให้ไม่ชอบ.. ทั้งที่ยังเห็นหน้ากัน .. มันเ็ปเหลือทนแล้วหิน”
.......จากที่หินถูกศุวิลปลอบเมื่อครู่ .. กลายเป็.. หินต้องเป็คนปลอบศุวิลแทน
....... “เราก็ไม่ต่างกันหรอกวิน” หินบอกเพื่อน “วิลยังดี .. อย่างน้อย .. ยังได้เห็นหน้านล.. แต่เรานี่สิ..!! ั้แ่ฝนกลับมาที่นี่ .. แล้วกลายเป็.. วรุณ ..เราก็ไม่มีทางได้พบฝนอีกแล้ว”
....... เท่านั้น ..ทั้งสองก็กอดกัน .. ร้องไห้ .. ระบายความในใจต่อกัน .. สองเพื่อนรักจากปี ๒๕๖๔ที่ต้องมาอยู่ในปี ๑๕๕๑ จึงผลัดกันปลอบ .. ผลัดกันให้กำลังใจกันและกันไปมา
.
....... ผิดกับอีกคนที่ย้อนเวลามาสู่อดีตกาลด้วยกัน แต่เขากลับมีความสุข ที่ได้อยู่เคียงข้างคนที่เขารัก จนไม่มีเวลาให้ผองเพื่อน
.......ทุกคราที่อนลได้สอนมวย .. ได้ใกล้ชิดกับวรุณ .. แล้ววรุณยิ้มให้อนล ..ด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน .. กลับกลายเป็รอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจศุวิล ..ศุวิลน้ำตาร่วงทุกครั้งที่เขาเห็นอนลเคียงข้างวรุณ
.
....... เช้านี้ มีโองการจากองค์เ้าฟ้ามหาชีวิต ให้ราชครูพิรุณเทวะกับวรุณวดีธิดาเอกเข้าเฝ้าเป็การด่วน เมื่อรับโองการเสร็จ ราชครูก็สั่งให้ข้าทาสเตรียมขบวนการเดินทางเข้ามหาราชวัง จนเมื่ออยู่ตามลำพังกับธิดา จึงได้ถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่
.......“ท่านพ่อหนักใจเื่อันใดหรือจ๊ะ” วรุณวดีถามบิดาตนด้วยความห่วงใย
.......ราชครูสบตาธิดาสุดรัก “ที่นี่ ..การเดินทางไปเข้าเฝ้า ไม่ได้ง่ายเหมือนตอนที่อยู่นครรัตน์นะลูก” ว่าแล้วท่านถอนหายใจอีกครั้ง “ระหว่างทางจากบ้านเราไปมหาราชวัง ..ก็มีแต่ป่ารกชัฏ .. ที่แสนอันตราย”
....... “เราไปทางน้ำก็ได้นี่จ๊ะ”
....... “ลำน้ำที่รายรอบวิมายะปุระ มีคลองสาขาแยกย่อยมากมาย มากจนสุดที่เหล่าทหารองครักษ์จะป้องกันโพยภัยได้”
.......“แต่เมื่อเป็โองการ เราก็ต้องไปเฝ้านะท่านพ่อ” วรุณยืนยัน “จะบ่ายเบี่ยงบิดพลิ้วไม่ได้”
.......ราชครูพยักหน้ารับ เขาเห็นด้วยกับคำพูดลูกสาวทุกประการ ห่วงก็แต่ความปลอดภัยของวรุณวดีธิดาเอกผู้ที่ราชครูปรารถนาจะให้สืบทอดทุกอย่างต่อจากตน
....... “ให้อนลและกองทหารอาสาของบ้านเราไปด้วยสิท่านพ่อ”
....... “จริงสิ!! พ่อลืมสนิทเลย” ดวงตาราชครูเปล่งประกายด้วยความหวัง แล้วท่านก็จัดการออกคำสั่งให้ทั้งอนลและกองทหารอาสาที่อนลสอนแม่ไม้มวยไทยให้ เดินทางไปด้วย
.
.......ไม่นานขบวนขุนนางของราชครูพิรุณเทวะก็เคลื่อนออกอาณาบริเวณคฤหาสน์ของตน
....... อนลเป็แม่กองทหารอาสา เดินนำหน้าเคียงข้าง ‘ทองเทพ’ หัวหน้าทหารองครักษ์
.......สองข้างขบวนก็มีทหารอาสา และทหารองครักษ์ เดินสลับกันไปมา
....... ท่านราชครูนั่งบนบัลลังก์อย่างสง่าอยู่บนเสลี่ยงใหญ่ นำหน้าอีกเสลี่ยงที่วรุณวดีธิดาเอกใช้เป็พาหนะ
....... ข้างๆเสลี่ยงราชครู มีมหาดเล็กหลายคน เดินประกบด้านข้างเสลี่ยง มหาดเล็กคนหนึ่งถือเชี่ยนหมากทองคำ คนนั้นถือคนโทน้ำทองคำ คนโน้นถือหมอนอิงที่ทอจากไหมสลับเส้นทองคำ อีกคนถือพัดโบกประจำตำแหน่ง อีกคนก็ถือบังแทรก อีกคนก็ถือบังสูรย์ คนสุดท้ายถือกลดที่บ่งบอก ‘ยศ’ และ ‘บรรดาศักดิ์’ ของราชครูพิรุณเทวะ
.
.......“งดงามจริงๆ” หินเปรยกับศุวิล ขณะที่ทั้งสองมองดูขบวนขุนนางเคลื่อนออกจากบ้านของราชครู
....... “นั่นสิ ทีแรกคิดว่าจะมีแต่ในละคร” ศุวิลเม้าต่อ
.......หินต้องหันหน้ามาสบตาเพื่อน “แต่นี่ของจริงนะวิน”
....... “รู้แล้ว” วินตอบเพื่อน “ที่นี่.. ทุกอย่างงดงามราวกับฝัน ยกเว้น... ” วินลากเสียงลงเศร้า
....... “อีกละ” หินเบรค “ดูสิ่งสวยงามอยู่ดีๆ ดึงไปเศร้าอีกละ”
....... “ก็มันจริงนี่”
.......“ก็รู้ว่ามันเศร้า .. มันเจ็บ .. แล้วจะย้ำคิดย้ำทำซ้ำเติมตัวเองทำไม”
....... “ก็.....” วินหาคำตอบให้เพื่อนไม่ได้
....... “ดูของสวยๆงามๆ ให้สบายตา สบายใจไม่ดีกว่าเหรอ?”
....... ศุวิลหมดคำพูดได้แต่พยักหน้ารับคำเพื่อน
.
.......เมื่อขบวนขุนนางของราชครู เดินทางผ่านป่ารกชัฏมาได้สักระยะ พวกนิลกาฬที่นุ่งผ้าดำ ทาตัวดำ ก็ปรากฏตัวขึ้นขวางขบวนไว้ ด้านหลังของขบวนมีพวกสิงห์สังหาร เดินมายืนขวาทาง รอฆ่าทุกคนที่ถอยกลับไป
....... ‘ทองเทพ’หัวหน้าทหารองครักษ์ และอนล ไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งหลัก พวกเขาสั่งบุกตะลุยแล้วก็ตรงเข้าจู่โจมพวกที่ยืนขวางขบวนไว้ กลุ่มทหารอาสาและทหารองค์รักษ์ บ้างก็เข้าต่อตี บ้างก็ถอยมาปกป้องเ้านายทั้งสองคนที่อยู่บนเสลี่ยง
.......การต่อสู้มีทั้งแบบหนึ่งต่อหนึ่ง หนึ่งต่อสอง ไปจนถึงแบบตะลุมบอล แม้ฝ่ายนิลกาฬจะชำนาญการต่อสู้เพราะเป็พวกรับจ้างฆ่าคน แต่กลับาเ็ล้มตายไปมากกว่าฝ่ายราชครู
.......พวกสิงห์สังหารสังเกตการณ์อยู่ก็เริ่มแปลกใจ และเดากันไปต่างๆ นานา แต่ที่พวกมันคิดว่า..น่าจะเป็ไปได้ที่สุดคือ .. อิทธิฤทธิ์พระเวทย์คุ้มภัยของราชครู ที่คุ้มครองกายจนคนของฝ่ายราชครูไม่มีใครได้แผลเลยสักคนเดียว
.......เสียงเป่าใบไม้ดังขึ้นเป็รหัส
.......พวกนิลกาฬรบไปถอยไป ครู่เดียวก็หายเข้าป่ารกจนหมดสิ้น พวกสิงห์สังหารที่อยู่ด้านหลังขบวนก็สาปสูญไปเช่นกัน
.......ทหารอาสาและทหารองค์รักษ์รีบตรวจตราเื่ความปลอดภัยในเขตนี้ทันที
.......“ไอ้คนถือคนโทน้ำทองคำอยู่ไหน” ราชครูเรียกหามหาดเล็กของตน
.......คนที่ถูกเรียกรีบแสดงตัวจากที่ซ่อน
.......“เอ็งมานี่”
.......มหาดเล็กคนถือคนโทน้ำทองคำรีบเดินมาหาราชครู “เ้าค่ะนายท่าน”
.......“เอ็งรินน้ำข้างในคนโทแจกจ่ายให้ทหารข้ากินเดี๋ยวนี้” ราชครูสั่งการ
....... “เ้าค่ะ” แล้วมหาดเล็กก็ทำตามที่ราชครูสั่ง
.......เหมือนรู้กัน ทหารทั้งหมดในขบวนต่างก็ต่อแถวเข้ามาดื่มน้ำจากมหาดเล็กคนนั้น
.......“พวกเค้ากินน้ำนั่นทำไม” อนลถามทองเทพด้วยความครางแครงใจ
.......“นั่นเป็น้ำพระเวทย์ศักดิ์สิทธิ์ของนายท่าน ผู้ใดได้ดื่ม อาการเ็ปจากของมีคม อาการช้ำในจากการโดนทำร้าย จะเบาลงในทันที” ทองเทพตอบอย่างแสนธรรมดา “หากท่านถูกหมัดเท้าเข้าศอก หรือถูกของมีคมบาดผิว ท่านก็ควรดื่ม”
.......“แต่คนที่ดื่ม ก็ไม่เห็นมีใครมีาแเลยนี่” อนลยังสงสัยไม่เลิก
....... ทองเทพหัวหน้าองครักษ์ยิ้มให้อนลก่อนตอบ “นายท่านคือคนที่เชี่ยวชาญพระเวทย์ที่สุดในแดนนี้ ท่านได้ร่ายพระเวทย์ป้องกันภัยนานาคุ้มกายให้พวกเราแล้ว ทุกคนจึงไม่มีาแจากของมีคม แต่ที่พระเวทย์ช่วยไม่ได้ คืออาการช้ำในจากการโดนทำร้าย อาการเ็ปจากการถูกต่อย ถูกเตะ ถูกคมดาบกระแทกผิว พวกนั้นจึงต้องดื่มน้ำพระเวทย์”
.......“อรรถาธิบายได้ละเอียดครบความดีมาก”
.......ทองเทพและอนลหันไปมองที่มาของเสียง
....... แล้วหัวหน้าองครักษ์ก็คุกเข่าบังคมทันที อนลได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ สักครู่ ก็นั่งลงข้างๆทองเทพ
....... “ข้าแต่ท่านเ้าภีมะ อนลเป็ทหารใหม่ฝีมือดี แต่ยังไม่ค่อยรู้ขนบการเฝ้าเ้านายใกล้ชิด ขอท่านเ้าโปรดอภัยในความไม่รู้ของอนลด้วยเถิด”
.......“ก็เขาไม่รู้ ข้าจะไปเอาผิดเอาความกับเขาได้อย่างไร” ท่านเ้าภีมะ ตอบทองเทพอย่างอารมณ์ดี “ลุกขึ้น ลุกขึ้น ทั้งสองคนไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากนัก”
....... “เ้าค่ะ” ทองเทพรับคำ แล้วยืนขึ้น อนลพยายามทำตาม
.......“เ้าชื่อเรียงเสียงไรหรือ?” ท่านเ้าภีมะ ถามอนล
....... “ผม .. เอ่อ ..ข้า .. เอ่อ ..”
.......“ตอบข้าแบบที่เอ็งคุ้นเคยนั่นแหละ หากข้าฟังดูไม่รู้ความ ทองเทพคงช่วยข้าได้”
....... “ครับ .. เอ่อ.. เ้าค่ะ” อนลนึกได้ทันที ตะกี๊ ..ทองเทพพูดลงท้ายด้วย ... เ้าค่ะ “ข้าชื่อ .. อนล .. เ้าค่ะ”
....... “อนล ที่แปลว่า.. ไฟ” ท่านเ้าพูดลอยๆ “หรือแปลว่า พระอัคนี” คราวนี้ท่านเ้าหันมาถามอนล
.......“พระที่ตั้งให้บอกว่าแปลว่า.. ไฟ เ้าค่ะ” อนลตอบ
....... “ชื่อดีชื่อดี” ท่านเ้าชม แล้วก็เดินนำทั้งสองไปหาราชครู
.......จากการเคารพอย่างนอบน้อมของราชครูพิรุณเทวะ และจากการสนทนากับทองเทพ อนลจึงได้ทราบว่า ‘ท่านเ้าภีมะ’ เคยเป็เ้าครองเมืองวิมายะ (เมืองพิมาย) อยู่ก่อน ครั้นเมื่อองค์เ้าฟ้ามหาชีวิตเสด็จจากนครรัตน์มาที่เมืองวิมายะ ท่านเ้าภีมะจึงหลีกทางให้องค์เ้าฟ้ามหาชีวิตขึ้นครองเมืองแทน
.......และอนลได้รับรู้อีกอย่างก็คือ .. องค์เ้าฟ้ามหาชีวิต เป็เ้าลุง หรือเป็พี่ชายแม่ของท่านเ้าภีมะ จริงๆ แล้วต้องเรียก ‘พระองค์เ้าฟ้าภีมะ’ แต่ท่านไม่ชอบ ชอบให้เรียกว่า .. ท่านเ้า ..หรือท่านเ้าภีมะ มากกว่า
.......ท่านเ้าพูดคุยกับราชครูชั่วครู่ ทหารองครักษ์ของท่านหลายคนก็ตามมาถึง พร้อมกับรถศึกเทียมม้าอีก ๒ คัน “ราชครูเข้าวังไปกับข้า ดูสิว่าใครมันจะหาญกล้ามาดักลอบทำร้ายอีก” พูดจบท่านเ้าก็เดินไปขึ้นรถศึกเทียมม้าคันแรก “ทองเทพ เ้าเอาได้ละอ่อนชื่อดีนั่นขึ้นไปอีกคน”
.......“เ้าค่ะท่านเ้า” ทองเทพรับคำ
.......“สอนให้มันขับรถศึกด้วย ข้าจะได้ให้รถศึกราชครูไว้ใช้อีกสักคัน”
.......“เป็พระกรุณายิ่งแล้ว” ราชครูยกมือท่วมหัว
....... “รีบไปกัน ป่านนี้.. เ้าลุงน่าจะประทับรอที่หอหน้ามหาราชวังแล้วกระมัง” พูดจบ ท่านเ้าก็ขับรถศึกออกไปทันที ทหารองค์รักษ์ที่ขี่ม้าก็รีบควบตาม ที่เดินเท้าก็รีบวิ่งตาม
....... แล้วทองเทพก็ขับรถศึกตามท่านเ้าไปติดๆ ขบวนที่เหลือก็เร่งฝีเท้าขึ้นทันที
.
.......ตลอดทางนับแต่พบหน้าท่านเ้าภีมะ เข้าเฝ้าจงค์เ้าฟาหาชีวิต จนกระทั่งกลับถึงบ้าน วรุณเปลี่ยนไปเป็คนละคน จนอนลแปลกใจ “มีอะไรไม่สบายใจหรือ?” อนลถามขึ้น
....... วรุณยิ้มเศร้าๆก่อนจะตอบ “ท่านเ้าภีมะเป็คู่หมายที่ข้าจะต้องเข้าพิธีสยุมพรในไม่ช้านี้” เสียงวรุณทั้งเบา ทั้งเรียบ แต่เป็ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจอนล
....... อนลอึ้งไป พูดอะไรไม่ออกสักคำ
....... “ท่านเป็คนดีสุภาพ ให้เกียรติข้าทุกกรณี ไม่เคยล่วงเกินข้า ไม่ว่าจะเป็ด้วยสายตา ด้วยวาจา หรือด้วยการกระทำ” วรุณพูดเศร้าๆ “เพื่อนข้าบางคนถูกคู่หมายล่วงเกินจนท้องก่อนเข้าพิธีสยุพรก็มี แต่ท่านเ้าไม่เคยทำให้ข้าลำบากใจเลย เมื่อล่วงเลยมาถึงตอนนี้ ข้ายิ่งลำบากใจ ไม่รู้จะแก้ไขอย่างไรได้บ้าง?”
....... “หาก .. เรา ..บอกท่านว่า .. เราสองรักกันล่ะ” อนลพยายามเรียบเรียงคำพูดช้าๆ
.......“ไม่น่าเป็ผลหรอก นล” วรุณพูดเรียบๆแต่หนักแน่น
.......อนลยิ่งตั้งใจฟังมากขึ้น
.......“การสยุมพรของข้ากับท่านเ้ามิใช่เพื่อรัก แต่.. ตกแต่งเพื่อผูกมัด .. ผูกพันกัน ..เป็ฐานอำนาจในการปกครองให้แก่กัน” วรุณพูดช้าๆ แต่หนักแน่น จนอนลไม่สามารถหาคำพูดใดมาตอบเธอได้
....... ก็..ท่านเ้าภีมะ เป็เชื้อสายที่วิมายะมาหลายชั่วคน ส่วน.. วรุณเป็เชื้อสายพราหมณ์ผู้ชาญพระเวทย์แห่งนครรัตน์ หากทั้งสองเชื้อสายได้แต่งงานกัน ก็จะผูกสัมพันธ์ต่อกัน และร่วมกันบริหารบ้านเมืองด้วยกัน
.......ทั้งสองได้แต่นั่งมองหน้ากัน .. ให้สายตาส่งผ่านความรู้สึกนานาต่อกัน
.
....... กลางคืนเดือนใส.. ขณะที่จันทราทรงกลด.. วาบวับจับตา .. หินเลือกที่จะนั่งมองจันทรา ..เขามักมองท้องฟ้าทุกครั้งที่ว่าง .. อย่างน้อย .. การมองเดือนดารา.. แล้ว..คิดถึงฝน .. ก็ไม่ทำให้จิตใจเขาห่อเหี่ยวจนเกินไป
.......ในครั้งนี้ก็เช่นกัน
....... แล้ว ..หินเริ่มรู้สึกว่า .. บางอย่างคลับคล้ายคลับคลากับครั้งที่แล้ว กำลังเริ่มเกิดขึ้น.. เช่น .. ผืนฟ้าด้านหน้าดวงจันทราระริกไหว .. คล้ายผิวน้ำที่สั่นไหวเพราะการเขย่าภาชนะทรงกลมที่ใส่มัน
.......หินเริ่มสังเกตสิ่งที่เห็นตรงหน้า
.......เมื่อผืนฟ้าหน้าดวงจันทร์ระริกไหวครู่หนึ่ง .. ใบหน้าของ ‘ฝน’ก็ปรากฏขึ้น
....... ครานี้ ..วันนี้ .. ตอนนี้ .. ทุกอย่างปรากฏชัดตรงหน้าหิน ..
.......มันมิได้แจ้มชัดในใจอย่างที่หินเคยบอกตนเอง แต่มันปรากฏชัดบนท้องฟ้าตรงหน้าเขา
....... ฝนยิ้มให้
.......ยิ่งยืนยันว่าหินคิดถูกแล้ว “ฝน ฝน ฝนได้ยินหินมั้ย?”
.......ฝนยกมือแสดงว่าเขาไม่ได้ยินเสียงหิน ฝนชูกระดาษขึ้นมาในนั้นเขียนว่า ‘ฝนยังอยู่ทางนี้ ฝนอยู่กับยายปั้น แกถามหาหินทุกครั้งที่ได้นั่งคุยกัน’
.......อ่านข้อความจบ หินถึงกับน้ำตาซึม
.......ฝนชูกระดาษแผ่นต่อมา ‘ไม่ต้องห่วงนะ ฝนจะดูแลยายปั้นอย่างดี’ .. ‘หินอยู่ทางโน้นก็ดูแลตัวเองให้ดีนะ ฝนเป็ห่วง’
.......หินยิ้มตอบ พร้อมกับยกนิ้วสัญญา ราวกับว่าฝนจะเข้าใจสัญลักษณ์นั่น พอคิดได้ หินจึงทำมือรูปหัวใจ ไว้ที่อกตนเอง แล้วยื่นมือส่ง .. หัวใจ .. ไปให้ฝน
....... ฝนยิ้มรับทั้งเขิน ทั้งอาย แต่ก็รับหัวใจของหินไว้
.......แล้วภาพฝนก็มลายไปกับอากาศธาตุ
.
....... หินตามศุวิลวรุณ อนล ไปหาราชครูพร้อมกัน แล้วหินก็เล่าเื่ทั้งหมดที่เขาเพิ่งพบเจอมาให้ราชครูฟัง แล้วจึงถามว่า ฝนที่เขาเห็นผ่านดวงจันทร์นั้นคืออะไร?
....... “อย่างแรก คนที่เรียนพระเวทย์ทุกคนรู้ดีว่า เราส่งคนไปในกาลข้างได้แค่จิติญญาเท่านั้น” ราชครูเริ่มอธิบาย “เรามิอาจจะส่งร่างกายข้ามเวลาไปได้ ข้าจึงต้องใช้พระเวทย์อีกบท เป็พระเวทย์ขั้นสูงสุดในแดนมนุษย์ คือเวทย์สร้างเรือนร่างคน ซึ่งในสมัยของเ้า เ้าน่าจะเคยได้ยิน ‘มนต์ผูกหุ่นพยนต์’ นั่นเป็เพียงเสี้ยวหนึ่งของพระเวทย์นี้”
.......“ทำไมท่านพ่อจึงรู้จัก มนต์ผูกหุ่นพยนต์” วรุณถามด้วยความสงสัย
....... ราชครูยิ้มตอบบุตรี “ก่อนที่พ่อจะส่งเข้าไปกาลข้างหน้า พ่อก็ต้องทดลองกับตัวเองก่อนแล้วน่ะสิ ว่าพระเวทย์เหล่านี้เป็ไปได้หรือไม่? ปลอดภัยหรือเปล่า?”
....... “หมายความว่าตอนนี้ที่บ้านผมก็มีท่านราชครูอยู่หรือครับ” ศุวิลถามบ้าง
.......ราชครูพยักหน้ารับแทนคำตอบ “แต่มีอย่างหนึ่ง ที่ข้าหาคำตอบจากพระเวทย์ไม่ได้”
.......“อะไรครับ” สามหนุ่มแทบจะถามพร้อมกัน
.......“เมื่อดวงจิตข้ากลับมาที่นี่ .. หรือ .. เมื่อดวงจิตวรุณกลับมาที่นี่ แล้วดวงจิตส่วนเสี้ยวใดเล่า ที่ยังคงอยู่ในร่างนั้น” พูดจบ ราชครูก็ถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่
.......“อีกอย่างที่ท่านพ่อ .. อาจจะ .. ยังหาคำตอบ .. ไม่ได้” วรุณพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง
.......ทุกสายตามองไปที่วรุณ เพื่อฟังสิ่งที่เธอจะพูดต่อ
....... “ก็..ท่านพ่อใช้พระเวทย์หลายบท หลายชุด แต่ทั้งหมดกลับ.. ‘อุบัติขึ้นพร้อมกัน’ เมื่อข้าก้าวไปสู่กาลข้างหน้า ข้ามิได้รู้สึกว่ามีกายผู้ชายรออยู่ที่กาลข้างหน้า แต่.. ข้ารู้สึกว่า กายข้าต่างหาก ที่เปลี่ยนจากหญิงเป็ชาย และ .. เมื่อข้ากลับสู่บ้าน ข้าก็รู้สึกว่า ..ข้าลอยลมกลับมาพร้อมกับผองเพื่อน ข้ามิได้สลับร่างมาเป็หญิง มิได้ถอดแค่ดวงจิตกลับมา”
.......ทุกคนฟังแล้วก็นิ่งคิดกันไปพักใหญ่
.......“ความลับแห่งพระเวทย์วัชรสัตย์นี่ ลึกล้ำเกินกว่าจิตมนุษย์รับรู้นัก” คำพูดท่านเ้าภีมะ สรุปทุกอย่างได้อย่างดี
.......ทุกคนหันไปมองท่านเป็ตาเดียว เมื่อเห็นท่านเ้าชัดเจน ราชครู กับวรุณก็รีบถวายบังคม อนลทำตาม ทั้งหินและศุวิลก็เลยทำตามไปด้วย
....... “เอ่อ ..ท่านเ้าเสด็จถึงั้แ่เมื่อใด” ราชครูถาม
.......“ก็ทันพอที่จะได้ยินเื่ทั้งหมดั้แ่แรก”
.......“พระอาญาไม่พ้นเกล้า”
.......“ราชครูไม่ต้องเป็กังวลอะไรไปนัก ข้าจักไม่แพร่งพรายเื่นี้ให้ผู้ใดรับรู้ ท่านเป็ราชครู เป็ผู้เชี่ยวชาญในพระเวทย์ ก็ต้องทดลอง ต้องศึกษา ต้องเรียนรู้พระเวทย์เป็เื่ธรรมดา”
.......“ขอบพระทัยยิ่งแล้ว ท่านเ้า”
.......“ที่ข้าอยากรู้ คือเวทย์ที่สื่อสารผ่านดวงจันทราต่างหาก นั่นคือพระเวทย์ใด”
.......ราชครูมีสีหน้าไม่มั่นใจนัก “ข้าคิดว่า.. อีกร่างของวรุณในกาลข้างหน้า คงจะพบอีกร่างของข้าแล้ว และอีกร่างของข้า ก็น่าจะค้นหาในปราสาทจนพบคัมภีร์นวจันทรเวทย์ (นะ-วะ-จัน-ทะ-ระ-เวด) แล้ว”
.......“เป็ไปได้นะ” ท่านเ้าให้ความเห็น “คัมภีร์นวจันทรเวทย์สาบสูญมานับร้อยปีนับแต่ขบถใหญ่ จนบัดนี้ก็ยังมิมีผู้ใดพบ”
....... “ท่านพ่อ คัมภีร์นวจันทรเวทย์ ใช่คัมภีร์ที่ต้องทำพิธีใต้แสงจันทร์วันเพ็ญหรือไม่”
.......ราชครูพยักหน้ารับ
.......“หากเราได้คัมภีร์นวจันทรเวทย์มาไว้ใน ศัตรูใดก็ไม่อาจต้านทานเราได้” ท่านเ้าภีมะเปรยขึ้นอย่างมีจุดหมาย
....... “ยังไงอะ” ศุวิลถามขึ้น เพราะไม่เข้าใจ “ไม่เห็นเข้าใจ”
....... “ก็..” ท่านเ้าหันหน้ามาหาสุวิล ด้วยตั้งใจจะอธิบายให้เข้าใจ
....... แต่.. . .
.......พอสายตาท่านเ้า .. ประสานกับสายตาของศุวิล
.......ทุกอย่างก็อื้ออึงในสมองท่านเ้า .. จนไม่อาจจะพูดออกมาเป็คำพูดได้
.......เด็กหนุ่มคนนี้คือใคร .. ไฉนจึงไม่เคยพบหน้า .. ท่านเ้าเฝ้าถามตัวเอง
.......ศุวิลสบตาท่านเ้าอยู่ครู่หนึ่ง .. แม้จะรู้สึกวาบวับกับสายตาท่านเ้า ..แต่เขาก็เลือกที่จะไม่คิดอะไรให้เกินเลยไปอีก ..ก็ไอ้การคิดเกินเลยไปเรื่อยกับนลมิใช่เหรอ? ... ที่ทำร้ายหัวใจวิลเหลือเกิน
....... “เ้า” ท่านเ้าเป็ฝ่ายเอ่ยปากก่อน “เ้ามีนามกรเรียกขานประการใด”
....... “วิน หรือศุวิล” ศุวิลตอบเรียบๆ
.......“ศุวิลที่แปลว่า.. สายลม ใช่หรือไม่?”
.......ศุวิลพยักหน้ารับ เพราะเขาไม่รู้ว่าท่านเ้าคือใคร? ยิ่งใหญ่แค่ไหน?
....... “เป็สายลม..ที่.. พัดผ่านใคร.. ก็เย็นตา.. เย็นใจ..!!” ท่านเ้าพูดช้าๆและส่งสายตาบอกความหมายบางอย่าง .. ให้.. ศุวิล เพียงคนเดียว
๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ จบตอน ๗ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙
3K
![[E-Book] เพียงสลายกลายเป็นธุลี (วายจีนโบราณ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753889235_47058185.webp)
