ย้อนเวลามาเป็นพระชายากับระบบสมาร์ตโฟนต่างมิติ (จบแล้ว)

       ยามที่สองศิษย์อาจารย์เดินจากไปไกลคนทั้งสามที่ยังคงเฝ้าอยู่หน้าเรือนหันหน้าสบตากัน

       ในบรรดาคนกลุ่มนี้เป็นชิงจื่อที่ดีใจที่สุดจะอย่างไรตั้งแต่พระชายาของนางแต่งเข้ามาที่นี่ก็ไม่เคยอยู่ในสายพระเนตรของท่านอ๋องเลยแต่ตอนนี้ไม่เหมือนก่อนแล้ว เมื่อคืนท่านอ๋องไม่เพียงบอกว่าจะมาค้างแรมที่นี่ มิหนำซ้ำยังช่วยเปลี่ยนเตียงแข็งๆของพระชายาให้เป็นเตียงนุ่มทรงกลมอีกด้วย

       ตอนนี้แม้แต่หมอประจำจวนกับกู้เฟิงก็ยังดูออกว่าท่านอ๋องอ่อนโยนกับพระชายามากนี่หมายความว่าอย่างไร?หมายความว่าชีวิตในอนาคตของพระชายาของนางจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

       ทางด้านถานอี้เองก็บอกไม่ถูกเช่นกันว่าเพราะอะไรทว่า ยามที่ข้อสงสัยของเขาได้รับการพิสูจน์แล้ว ใจของเขากลับรู้สึกสับสนมาก

       เฉียวเฟยเดินเข้ามาพร้อมใช้มือข้างหนึ่งพาดไปบนบ่าของถานอี้ใช้เสียงที่ดังพอให้พวกเขาได้ยินกันแค่สองคนกล่าวกับถานอี้ว่า “ท่านอ๋องเริ่มดีกับพระชายาแล้วนี่เป็นเรื่องที่สมควรจะดีใจ”

       คำพูดของเฉียวเฟยทำให้ถานอี้รู้สึกสะท้านในใจ

       เฉียวเฟยพูดถูกเขาควรรู้สึกดีใจถึงจะถูก

       วันหน้าท่านอ๋องดีต่อพระชายาคนอื่นๆ ในจวนย่อมจะไม่มีใครกล้ารังแกพระชายาอีกนี่ไม่ใช่เรื่องที่สมควรต้องยินดีหรอกหรือ

       เมื่อคิดได้เช่นนี้ใจของถานอี้ก็ไม่สับสนวุ่นวายอีกต่อไป ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้ม

……...........................................................................................

       ภายในที่ประทับ

       หลังจากได้ทายาที่ข้อมือไปแล้วเยว่เฟิงเกอก็ไม่รู้สึกเจ็บอีก นางผลักม่อหลิงหานออกไปด้วยไม่อยากให้เขาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนอีกแล้ว

       ม่อหลิงหานเห็นท่าทางของเยว่เฟิงเกอที่เอาแต่จะผลักไสเขาออกไปให้ไกลในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์

       เขาไม่ปล่อยให้นางมีโอกาสคัดค้านดึงนางกลับเข้ามาในอ้อมแขน และกอดไว้แน่น ไม่ปล่อยให้นางได้เคลื่อนไหวอีก

       “นี่เหตุใดต้องกอดแน่นถึงเพียงนี้ ข้าจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”เยว่เฟิงเกอออกแรงผลักม่อหลิงหานออกไป “ข้อมือของข้า ท่านหมอทายาให้แล้ว ตอนนี้ไม่เจ็บเท่าใดแล้วท่านไม่ต้องกอดข้าเช่นนี้อีกก็ได้”

       วันนี้ม่อหลิงหานเป็นอันใดไปกันแน่ไม่ใช่ว่าเขาเป็นโรครักความสะอาดขั้นรุนแรงจนไม่ยอมเข้าใกล้สตรีใดหรอกหรือ?

       เหตุใดวันนี้เขาถึงเอาแต่กอดนางไม่ยอมปล่อยมือเลยเล่า

       ม่อหลิงหานยื่นหน้าเข้าใกล้หูของเยว่เฟิงเกอกล่าวเสียงเบาว่า “อย่าขยับ ให้เปิ่นหวางได้กอดเจ้าเช่นนี้อีกหน่อย”

       ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหูของเยว่เฟิงเกอทำเอานางรู้สึกขนลุกชัน

       ครั้งนี้เยว่เฟิงเกอไม่ดิ้นรนอีกด้วยกลัวว่าม่อหลิงหานจะเป่าลมหายใจรดนางอีก

       ความรู้สึกขนลุกแปลกๆนี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย

       ม่อหลิงหานกอดนางเงียบๆอยู่เช่นนั้น เป็นนานถึงยอมปล่อย

       คล้ายว่าเขาจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงกล่าวขึ้นว่า“เมื่อครู่มีคนจากในวังมา บอกว่าเสด็จพ่ออยากพบเจ้า ชายาจั้นอ๋องเจ้าแต่งเข้ามานานแล้ว แต่ยังไม่เคยเข้าวังไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเลยอีกเดี๋ยวเจ้าก็ไปแต่งตัวเสียหน่อยเถิด เราจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อด้วยกัน”

       เมื่อเยว่เฟิงเกอได้ยินว่าเข้าวังสายตานางปรากฏแววคาดหวังรอคอย

       นางยังไม่เคยเข้าวังมาก่อนถึงแม้เมื่อก่อนที่ยังอยู่ในยุคปัจจุบันจะเคยไปเยี่ยมชมโบราณสถานมาบ้างแต่ก็เป็นแค่การเยี่ยมชมเท่านั้น

       อีกทั้งยามที่นางไปเยี่ยมชมโบราณสถานเหล่านั้นไม่ว่าจะแห่งหนใดก็มีคนเนืองแน่นไปหมด ทำให้นางไม่มีอารมณ์จะเข้าไปชื่นชมอะไรให้มากมายนัก

       ดังนั้น การจะเข้าวังไปพบฮ่องเต้ตัวเป็นๆถือเป็นเรื่องที่นางไม่เคยคิดฝันมาก่อน

       ม่อหลิงหานมองดวงตาของเยว่เฟิงเกอที่เปล่งประกายขึ้นเพราะความคาดหวังมุมปากเขาอดโค้งขึ้นน้อยๆ ไม่ได้

       เยว่เฟิงเกอรีบผลัดเปลี่ยนเป็นอาภรณ์หรูหราสีม่วงอ่อนภายใต้การช่วยเหลือของชิงจื่อและยังได้คนช่วยรวบผมเป็นทรงที่งามสง่าให้

       ยามที่เยว่เฟิงเกอปรากฏกายขึ้นหน้าประตูเรือนม่อหลิงหานที่ยืนรออยู่ด้านนอกได้ยลโฉมงามสะพรั่งของนางที่โดดเด่นเหนือใครดวงตาเขาพลันเปล่งประกายอย่างที่ไม่อาจหันเหไปทางอื่นได้อีก

       ถานอี้และเฉียวเฟยเองก็ถูกความงามเหนือใครของพระชายาทำให้ตกตะลึงจนเบิกตากว้างไปเช่นกันพวกเขารู้ว่าพระชายาหน้าตางดงาม แต่คิดไม่ถึงว่าหลังจากแต่งองค์แล้วจะงดงามถึงเพียงนี้

       พระนางราวกับเทพธิดาเดินดิน

       เมื่อเห็นว่าชายสามคนในสวนต่างมีสีหน้าตกตะลึงเยว่เฟิงเกอก็ให้รู้สึกพอใจในรูปโฉมของตนเป็นอย่างมาก

       ครั้นยังอยู่ในยุคปัจจุบันนางก็เป็นสาวสวย เมื่อมาอยู่ในยุคโบราณก็ยังเป็นหญิงงามเช่นเคย

       เยว่เฟิงเกอเดินมาหยุดอยู่ข้างกายม่อหลิงหานโบกมือไปทางเขา “ท่านอ๋อง พวกเราควรออกเดินทางได้แล้วเพคะ”

       ม่อหลิงหานดึงสติกลับมาได้ก็กระแอมเบาๆสีหน้าแดงก่ำ ไม่มองเยว่เฟิงเกออีก ก็หมุนกายเดินมุ่งหน้าออกจากจวน

       ในฐานะองครักษ์ประจำกายตามหลักแล้วถานอี้และเฉียวเฟยก็ควรจะติดตามไปด้วย

       ทว่า ขาของถานอี้ยังไม่หายดีม่อหลิงหานจึงให้เขาพักรักษาตัวอยู่ในจวน และให้แค่เฉียวเฟยติดตามไปเพียงคนเดียว

       ส่วนชิงจื่อในฐานะสาวใช้ประจำกาย แน่นอนว่าต้องติดตามประคองเยว่เฟิงเกอไปจากจวนด้วยกัน

       เยว่เฟิงเกอถูกม่อหลิงหานประคองขึ้นรถม้าส่วนชิงจื่อและเฉียวเฟยเดินขนาบอยู่สองข้างของรถม้า

       เพียงไม่นานม้าพ่วงพีก็เคลื่อนกายไปข้างหน้าออกห่างจากจวนอ๋องมุ่งหน้าไปยังตลาดที่ครึกครื้น

       นี่เป็นครั้งแรกที่เยว่เฟิงเกอได้ออกมาจากจวนอ๋องในความทรงจำนางเองก็จำได้ว่าตั้งแต่แต่งเข้ามา เจ้าของร่างเดิมยังไม่เคยก้าวพ้นประตูใหญ่จวนอ๋องไปที่ใดเลย

       ในที่สุดเยว่เฟิงเกอก็โชคดีได้ออกจากจวนแล้วนางมีท่าทีสนอกสนใจตลาดในยุคโบราณแห่งนี้เป็นอย่างมาก

       นางเลิกม่านขึ้นโผล่หน้าออกไปมองด้านอนก ใบหน้าเต็มไปด้วยความรื่นเริง พออกพอใจ

       ม่อหลิงหานที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามหาได้สนใจชื่นชมทิวทัศน์ของตลาดเหมือนกับนางสายตาของเขาเอาแต่จับจ้องอยู่ที่ดวงหน้างามของเยว่เฟิงเกอตลอดเวลา เมื่อได้เห็นท่าทางมีความสุขของนางเขาก็อารมณ์ดีตามไปด้วย

       ระหว่างที่รถม้าดำเนินผ่านตลาดไปเยว่เฟิงเกอเห็นคนขายศิลปะส่วนหนึ่งกำลังแสดงความสามารถของพวกตนอยู่

       ผู้คนต่างรายล้อมรอบตัวพวกเขาพร้อมส่งเสียงโห่ร้องออกมาเป็นระยะ

       เยว่เฟิงเกอมองด้วยความสนใจฉากเช่นนี้ นางเคยเห็นแต่ในละคร

       ทว่า ในตอนที่เยว่เฟิงเกอกำลังมองอย่างสนอกสนใจอยู่นั้นหนึ่งในนักแสดงได้ใช้สายตาที่ค่อนข้างพิเศษมองมายังรถม้าของนาง

       สายตาของคนผู้นั้นแฝงแววเหี้ยมโหดมือทั้งคู่ของเขากำลังกวัดแกว่งวงล้อไฟ ฝีเท้าค่อยๆ เคลื่อนมาทางรถม้าอย่างช้าๆ

       เยว่เฟิงเกอตะโกนเรียกเฉียวเฟยที่นอกรถม้า“เฉียวเฟย จับตาดูนักแสดงที่เหวี่ยงวงล้อไฟนั่นไว้ให้ดี”

       เฉียวเฟยได้ยินเช่นนั้นก็หันมองไปยังนักแสดงคนนั้นทันทีขณะที่มือของเขาวางไว้ที่ด้ามกระบี่ เตรียมพร้อมต่อสู้ในทุกเมื่อ

       เยว่เฟิงเกอหันศีรษะไปกำลังจะบอกให้ม่อหลิงหานรู้ แต่กลับเห็นว่าเขากำลังมองตนอยู่ ท่าทางคล้ายว่าจะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่างนานแล้วเพียงแต่เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย

       ไม่นานเกินรอนอกรถม้าก็มีเสียงร้องตกใจดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงตกใจของชิงจื่อ “ท่านอ๋อง พระชายารีบกระโดดลงมาเพคะ”

       ยามนี้เฉียวเฟยได้ถีบตัวขึ้นชักกระบี่ออกมาฟาดฟันไปที่วงล้อไฟวงหนึ่งที่กำลังพุ่งมา

       ส่วนวงล้ออีกวงกลับกำลังลอยละลิ่วมาตกบนหลังคารถม้า...

       เยว่เฟิงเกอที่กำลังคิดจะเคลื่อนไหวกลับถูกม่อหลิงหานจับไว้มือข้างหนึ่งของเขาโอบเอวนางไว้ ส่วนอีกข้างปล่อยกำลังภายในทำลายหลังคารถม้า

       แรงมหาศาลจากฝ่ามือของม่อหลิงหานทำให้หลังคารถม้าปลิวขึ้นไป

       ม่อหลิงหานถีบกายขึ้นพาเยว่เฟิงเกอทะยานออกจากรถม้าผ่านทางหลังคา

       หลังจากที่ม่อหลิงหานและเยว่เฟิงเกอออกมาจากรถม้าได้แล้วรอบข้างก็มีเสียงตื่นตกใจของผู้คนดังขึ้นอีก

       ราษฎรตามท้องถนนจำได้ว่าม่อหลิงหานผู้นี้ก็คือจั้นอ๋องของพวกเขาจึงพากันตะโกนโหวกเหวก

       “คนร้ายมีคนลอบปลงพระชนม์จั้นอ๋อง”

       “ใครที่ขวัญกล้าเพียงนี้ถึงขนาดคิดจะลอบปลงพระชนม์จั้นอ๋องของเรา ไม่อยากอยู่แล้วหรือ”

       “เมื่อครู่ข้าเห็นแล้วว่ากงล้อไฟนั่นมาจากนักแสดงคนเมื่อครู่เราไปตามจับคนผู้นั้นกัน ต้องตามจับตัวมาให้ได้”

       เมื่อทุกคนดึงสติกลับมาได้แล้วคิดจะไปไล่ตามจับนักแสดงคนนั้นกลับพบว่าเขาหนีหายไปอย่างไม่รู้ทิศทางแล้ว

       “เจ้าไม่เป็นไรนะ? ” ม่อหลิงหานกอดเยว่เฟิงเกอไว้แล้วค่อยๆ ร่อนกายลงยืนอย่างมั่นคงบนพื้นพลางมองเยว่เฟิงเกอด้วยสีหน้าห่วงใย

       เยว่เฟิงเกอส่ายหน้าทว่า สีหน้านางกลับไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความหวาดกลัว

       นางมองรถม้าที่ถูกเผาจนวอดกล่าวด้วยความปวดใจเล็กน้อย “ข้าไม่เป็นไร แต่เสียดายรถม้า”