อเล็กซ์ผลักประตูทองเหลืองอันหนักอึ้งของธนาคาร ABN AMRO ออกมาสู่ลมหนาวของอัมสเตอร์ดัม ในมือของเขาถือสมุดบัญชีเล่มใหม่ที่เพิ่งทำรายการเสร็จสิ้น สายตาคมกริบไล่ไปตามตัวเลขในช่องสกุลเงินที่โลกยังไม่ทันได้ััอย่างเป็ทางการ... 400,000 ยูโร
ในขณะที่คนอื่นในเนเธอร์แลนด์ยังกำเงินกิลเดอร์แน่นและใช้ชีวิตกับความคุ้นเคยเดิมๆ แต่อเล็กซ์เลือกเปลี่ยนมันเป็เงินยูโรเพื่อรอรับความมั่งคั่งที่จะมาถึงในฐานะสกุลเงินหลักของทวีป เขาเก็บสมุดบัญชีลงในกระเป๋าเสื้อโค้ทวูลราคาแพง พลางหยิบเช็คอีกใบที่ธนาคารเพิ่งประทับตราสั่งจ่ายออกมาดู มูลค่า 24,000 กิลเดอร์
"นี่คือความรับผิดชอบ" อเล็กซ์พึมพำกับตัวเอง เช็คใบนี้คือค่าเลี้ยงดูบุตรที่เขาตั้งใจจะมอบให้เอ็มม่า มันมากพอที่จะทำให้เธอได้เข้าเรียนในโรงเรียนเอกชนที่ดีที่สุดและใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายไปทั้งปีโดยไม่ขัดสน
เขาหันไปพยักหน้าทักทายกับ 'รูเบน' ทนายความมืออาชีพที่เขาจ้างมาดูแลเื่สัญญาของแยน ซึ่งยืนรออยู่ข้างรถ ทั้งคู่ตกลงที่จะไปจัดการเื่สุดท้ายของ "อดีต" ให้จบสิ้นในเช้าวันนี้
-----
เมื่อรถ Mercedes-Benz สีดำสนิทจอดลงหน้าบ้านหลังเดิม อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความรู้สึกที่พลุ่งพล่าน เขาก้าวลงไปกดกริ่งหน้าบ้าน ไม่นานนัก ชายหนุ่มคนเดิมที่เขาเคยเห็นวันก่อนก็เดินออกมาเปิดประตู
"คุณมีธุระอะไรครับ?" ชายคนนั้นถามด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน
"ผมอเล็กซ์... สามีเก่าของโซเฟีย" อเล็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เธออยู่บ้านไหม?"
"เธอกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกอยู่ครับ" เขาตอบ พลางมองไปที่ทนายรูเบนที่ยืนอยู่ข้างหลังอเล็กซ์ด้วยความระแวง "มีเื่อะไรหรือเปล่า?"
"ผมขอเข้าไปข้างในได้ไหม? เรามีเื่สำคัญที่ต้องจัดการให้เป็ทางการ"
หลังจากเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น โโซเฟียเดินลงมาพร้อมกับเอ็มม่าในอ้อมแขน เธอชะงักเมื่อเห็นอเล็กซ์และชายแปลกหน้าอีกคนในชุดสูทเนี้ยบ
"อเล็กซ์... คุณมาทำอะไรที่นี่? แล้วนั่นใคร?" เธอถามพลางกระชับอ้อมกอดที่อุ้มลูกไว้
"เรามานั่งคุยกันก่อนดีไหมโซเฟีย?" อเล็กซ์ถามพลางปรายตาไปทางชายหนุ่มเ้าของบ้าน ชายคนนั้นพยักหน้าและอาสาไปชงกาแฟให้เพื่อลดความตึงเครียด
"นั่นใคร?" อเล็กซ์ถามขึ้นเบาๆ เมื่อเขาเดินไปในครัวแล้ว
"ชื่อ แซม... เขาเป็เพื่อนที่คอยช่วยเหลือฉันตอนที่คุณทิ้งพวกเราไปน่ะ" โซเฟียตอบด้วยน้ำเสียงเ็า
"แล้วสรุปคุณมีธุระอะไร?"
อเล็กซ์ไม่ได้ตอบ แต่เขาส่งสายตาเป็เชิงสั่งให้ทนายรูเบนเริ่มหน้าที่ของเขา รูเบนขยับแว่นสายตา พลางวางเอกสารสามชุดลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค
"นี่คือสัญญารับรองการจ่ายค่าเลี้ยงดูบุตรสำหรับปี 2000 ทั้งปีครับคุณผู้หญิง" รูเบนกล่าวด้วยเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำ "ลูกความของผมตัดสินใจชำระล่วงหน้าเป็เงินสดผ่านเช็คธนาคารมูลค่า 24,000 กิลเดอร์ ซึ่งยอดนี้รวมค่าการศึกษาและกิจกรรมพิเศษที่ลูกสาวอาจจะสนใจไว้เรียบร้อยแล้ว"
โซเฟียเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขในเช็คที่วางอยู่ตรงหน้า ความโกรธเคืองในใจดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง
"และนี่..." รูเบนวางเอกสารอีกแผ่น "เป็หนังสือมอบอำนาจให้ผมเป็ผู้จัดการเื่ค่าใช้จ่ายนอกเหนือจากนี้ทั้งหมด ต่อจากนี้หากคุณมีประเด็นเื่ค่าใช้จ่ายของเด็ก กรุณาติดต่อผ่านสำนักงานกฎหมายของผมโดยตรงครับ เพื่อความสะดวกและเป็มืออาชีพของทุกฝ่าย"
อเล็กซ์นั่งจิบเอสเพรสโซ่ที่แซมนำมาเสิร์ฟเงียบๆ เขาไม่พูดอะไรปล่อยให้ความมั่นคงของตัวเลขและกฎหมายทำหน้าที่ของมันไป เขาขออนุญาตอุ้มเอ็มม่าชั่วครู่ เด็กน้อยยิ้มร่าเมื่อเห็นคุณพ่อที่หายหน้าไปนาน อเล็กซ์หอมแก้มลูกสาวเบาๆ ก่อนจะส่งคืนให้โซเฟีย
"ดูแลเธอให้ดีนะ... " อเล็กซ์พูดสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีก ความรู้สึกหนักอึ้งในอกที่เคยมีมาตลอดสลายไปสิ้น เขาได้ทำหน้าที่ของ "พ่อ" อย่างสมบูรณ์แล้วในแง่ของความมั่นคง
-----
14:00 น. ณ ออฟฟิศ Vantage Management
อเล็กซ์ขับรถกลับมาที่บริษัทด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง แต่เขารู้ดีว่างานที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น การจัดการดีลของแยนคนเดียวก็แทบจะกินเวลาเขาไปทั้งเดือน หากเขา้าจะวงการนี้ เขาทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวไม่ได้อีกต่อไป
บนโต๊ะทำงานของเขามีประวัติของผู้สมัครงานสามรายที่เขานัดสัมภาษณ์ไว้ในบ่ายวันนี้ เขา้าผู้ช่วยมือขวาที่ฉลาดและเก็บความลับได้ คนขับรถที่ไว้วางใจได้ และพนักงานธุรการที่จะคอยเฝ้าสถานีรบแห่งนี้ในยามที่เขาต้องเดินทางไปทั่วทวีป
เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น อเล็กซ์พิงพนักเก้าอี้พลางกระชับเนคไท
"เข้ามาครับ"
-----