เมื่อได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

"เธอพูดราวกับว่าไม่เคยออกมาข้างนอก เว้นแต่ต้องไปโรงพยาบาล"  คำพูดสีหน้าและท่าทางของเขาจากดูเฉย ๆ ฉายแววอยากรู้อยากเห็นเ๱ื่๵๹ราวของฉันขึ้นมาซะงั้น 

"ใช่.. ชีวิตของฉันก็มีแค่ที่บ้านกับโรงพยาบาล"  ฉันพูดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ทำไม?”  คำถามของเขาทำให้ฉันถึงกับพูดไม่ออกเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างติดอยู่บริเวณคอ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวราวกับอยากจะร้องไห้มันออกมา ฉันพยายามควบคุมอารมณ์และความรู้สึกอย่างสุดความสามารถแต่แล้วก็ไม่สามารถต้านมันเอาไว้ได้ น้ำตาที่กลั้นเอาไว้กลับไหลรินอาบสองแก้มก่อนจะสะอื้นไห้ออกมา ซิน๻๠ใ๽เล็กน้อยก่อนจะมานั่งใกล้ ๆ ฉันพลางจับมือบีบเบา ๆ เพื่อเป็๲การปลอบใจ 

“ฉะ ฉัน.. ฮึก.. ฉัน”  ฉันพยายามจะบอกเขาว่าฉันไม่เป็๞ไรแต่กลับพูดไม่ออก 

"ไม่เป็๲ไรลดา เธอไม่จำเป็๲ต้องพูดอะไรในตอนนี้ถ้ามันทำให้รู้สึกเสียใจ"  แววตาที่เขามองมานั้นทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก เพียงคำพูดไม่กี่คำของคนที่พึ่งรู้จักกันมันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจริง ๆ 

“ขะ.. ขอบ ฮึก.. ฮือ.. ขอบคุณ..”   ฉันก้มหน้า ทั้ง ๆ ที่น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด ฉันเนี่ยบ้าจริง ๆ ดันมาร้องไห้ต่อหน้าคนที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงวันได้ไง

"ฮือ ๆ ๆ"

“ไม่เป็๞ไรนะ เด็กดี โอ๋ ๆ ฉันจะอยู่ข้าง ๆ เธอและจะไม่หนีไปไหน”  ซินปลอบฉันด้วยการเข้ามากอดพลางตบหลังเบา ๆ อ้อมกอดของชายแปลกหน้าไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดหรือกลัวแต่อย่างใดแต่กลับรู้สึกอบอุ่น ยิ่งตอนที่เขาลูบผมของฉันอย่างถนอมราวกับว่าฉันเป็๞เด็กน้อย อย่าบอกนะว่าในสายตาของเขาเวลานี้เห็นฉันเป็๞เด็กขนาดนั้นเชียวเหรอ?

"ฮื้อ ๆ ๆ"  ฉันยังคงสะอื้นไห้ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขาจนเวลาผ่านไปนานราวเกือบสามสิบนาที 

โครกคราก~

“......”

“-/////-”

“นายหิว..”  ฉันผละออกจากอ้อมกอดของซิน แล้วเงยหน้าสบตาเขาด้วยความบังเอิญ เขาถึงกับหน้าแดงระเรื่อ

“อืม”  เขาพยักหน้าเล็กน้อย ฉันเดินไปเปิดตู้เย็นที่มีเพียงน้ำเปล่าแช่อยู่สองขวด

“ในตู้เย็นไม่มีของกินเลย”  ฉันหันไปบอกเขา

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ”  ซินถามกลับด้วยสีหน้าปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างกับฉันเ๹ื่๪๫กินนี่เป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่

“ฉันนึกออกแล้ว”  ฉันพูดเสียงดังพลางดีดนิ้วจนทำให้เขา๻๠ใ๽เล็กน้อย

“อะไร?”  ฉันไม่ตอบแต่เลือกที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าเป้สีน้ำเงินขึ้นมาวางบนโซฟาแล้วหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยรสชาติที่ชอบกินติดมาสองถ้วยด้วยกัน 

"ฉันกับนายรอดตายแล้วล่ะคืนนี้"

“อะไร?”  เขาเอ่ยถามพลางจ้องมองมายังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับด้วยแววตาสงสัยราวกับว่าไม่เคยเห็นมาก่อน

“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไงเล่า…”

“แล้วอะไรคือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป?”

“มันคือ.. อืม.."  ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้จักจริง ๆ  คำถามของเขาราวกับว่าไม่เคยกินมาก่อน 

"เอาเป็๞ว่ามันคืออาหารที่ทำให้เรากินอิ่ม นอนหลับก็แล้วกัน"

“มันจะกินได้จริงๆ น่ะเหรอ ไม่ตายแน่นะ”

“นายพูดอย่างกับไม่เคยกิน”  ว่าจะไม่ถามแล้วเชียวแต่ก็อดไม่ได้

“อื้อ ไม่เคยกิน”

“เดี๋ยวฉันจะทำให้นายกิน”

“แน่ใจนะว่ากินได้"  แววตายังมีความสงสัย  ฉันไม่รอช้าเสียบกาน้ำร้อนที่มีน้ำอยู่เต็มปริมาณ ระหว่างรอน้ำร้อนก็ทำการเปิดฝาและเติมเครื่องปรุงลงไป กลิ่นของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้อง

ห้านาทีต่อมา 

ซู้ด~  

“มันอร่อยหรือเปล่า”

ซู้ด~~

“ทำไมเส้นมันหยัก ๆ ไม่น่ากินเลย”

ฉันเคี้ยวบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ในปากพลางมองซินที่มองชามของตัวเองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ โธ่!... มันก็แค่เส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทำราวกับจะกินไส้เดือนไปได้ ฉันชักจะสงสัยแล้วละสิว่าจริง ๆ แล้วที่บ้านของเขากินอะไรเป็๲อาหาร เขาดูเป็๲ราวกับเป็๲คุณชายที่หลงยุค ขนาดฉันกินโชว์จนเกือบจะหมดชามอยู่แล้วเขายังลังเล ไม่กล้าแตะชามของตัวเองสักนิด

“ฉันมีวิธีกินให้อร่อย”  พูดจบฉันยกซดน้ำซุปที่เหลือในชามพลางหันไปมองเขา

“จริงเหรอ?”

“แน่นอน”

“ทำยังไง”

ฉันหยิบช้อนพลาสติกแล้วคนให้ทั่วก่อนจะตักเส้นขึ้นมาแล้วป้อนให้กับเขาแทนคำตอบ ซินต่อต้านนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็ยอมกินแบบกล้า ๆ กลัว ๆ 

“ฉันป้อนเนี่ยแหละอร่อยที่สุด”

“.......”

“จริงมั้ย?”  ฉันมองซินที่กำลังเคี้ยวเส้นตุ่ยๆ การพยักหน้าของเขามันสามารถแทนคำตอบได้เป็๲อย่างดี แต่แค่เพียงเขาพยักหน้า หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นโครมครามราวกับจะกระเด็นออกมาข้างนอกซะให้ได้ ฉันป้อนให้กับเขาจนในที่สุดก็หมดถ้วยเหลือแต่เพียงน้ำซุปก่อนที่เขาจะซดน้ำจนหมดเกลี้ยง

“อร่อย..”

“มันแน่อยู่แล้ว..”

“เธอทำได้ยังไง”  สีหน้าซินดูจริงจัง

“ไม่บอก.. มันเป็๲ความลับ..”  ผู้ชายอะไรไม่เคยกินบะหมี่สำเร็จรูป..  คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของฉัน