ตอนที่1 ควบคุมความตาย
“อ้าอุกอ้า”พวกคุณคงอยากรู้ว่าทำไมผมถึงมาอยู่กลางฝูงซอมบี้จำนวนมหาศาลนี้ใช้ไหมงั้นเดียวผมเล่าเื่ก่อนหน้านี้ให้ฟัง
2วันก่อนหน้านี้
ผมชื่อ กาย เป็ลูกครึ่งไทยอเมริกันตอนนี้อายุ20ปี ผมสีดำกลางหัวสีทอง รูปร่างผอมแห้ง ซึ่งผมไม่ได้สนใจอยู่แล้วพ่อก็หนีกลับประเทศแม่ก็ตายและผมก็เรียนไม่เก่ง พ่อแม่บุญธรรมก็ทำเหมือนผมเป็ไอ้โง่ติดเกมแต่นั้นก็ไม่ทำให้ผมสนใจผมเอาแต่อยู่ที่หน้าจอคอมเอาแต่เล่นเกม
แต่แล้วในวันที่พ่อแม่บุญธรรมของผมรถคว่ำตาย พวกลูกของมันก็เข้ามาลากผมออกจากบ้านผมก็ทำเพียงเดินออกไปตามถนนและ์ก็แกล้งผมอีกฝนตกลงมาอีกผมจึงวิ่งไปหลบฝนที่ใต้สะพานวันนั้นเป็วันที่เลวร้ายสุดๆ แต่เมื่อผมหลับตาลงและหลับไป
เมื่อผมตื่นขึ้นมาทุกอย่างกับมืดลงราวกับไม่เคยมีดวงอาทิตย์อยู่เลย ผมจึงได้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆและจ้องมองออกไปตึกที่ทุกทำลาย โลกที่พังทลายนั้นทำให้ผมตกตะลึงมากแต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้ผมสนใจมากกล่าวพื้นที่ที่ผมกำลังยืนอยู่ในมีแสงสีขาวล้อมรอบเป็วงกลม
“เกิดอะไรขึ้น”ผมพึมพำออกมาด้วยความใแล้วแสงสีขาวก็ค่อยๆหายไป ปรากฏสิ่งมีชีวิตรูปร่างเหมือนกับมนุษย์แต่แขนดันหายไปข้างหนึ่งผมถึงกับใมาก แต่แบบนี้มันแปลกมาก
ผมจึงคิดว่ามีบางอย่างที่ประหลาดเกิดขึ้นแน่ๆแต่ในตอนนี้ไม่ใช้เวลาผมรีบวิ่งไปหลบด้านหลังสะพานหิน แต่สะพานหินนี้ไม่เหมือนกับที่ผมได้มานอนในตอนแรกเลยนี้จึงทำให้ผมรู้ว่านี้ไม่ใช้โลกของผมแน่ๆ ผมจึงเริ่มตรวจสอบตัวเอง
ร่างกายของผมนั้นก็เหมือนเดินแต่กับมีหน้าจอที่แขนขวานั้นทำให้ผมงุนงงมากผมจึงเริ่มตรวจสอบมันดูมันมีค่าสถานะของผมบอกนั้นทำให้ผมสนใจมาก
“เลเวล 0 สมุทร เวเดฟ อายุ20ปี
พลังกาย 2 ปัญญา 3 จิตใจ 1
สกิล 1 2 3”
ผมได้ลองตรวจสอบดูมันบอกค่าสถานะแค่ 3อย่างคือ พลังกาย ปัญญา จิตใจ และมีช่องสกิลอยู่ 3 ช่อง แต่แล้วผมก็สังเกตเห็น อักษรที่เขียนว่า การช่วยเหลือผมจึงกดไปโดยไม่ลังเลเลย ปรากฏภาพของสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กมีปีกคู่เล็กด้านหลังนั้นทำให้ผมใเล็กน้อย
“นายท่านโปรดบอกสิ่งที่ท่าน้า”
“เธอเป็ใครโลกนี้คืออะไรทำไมฉันถึงมาอยู่ที่ แล้วหน้าจอที่แขนฉันคืออะไร” เ้าตัวเล็กนั้นพูดออกมาด้วยสีหน้าเ็าซึ่งผมไม่สนผมพูดทุกอย่างที่อย่างรู้ออกไปทั้งหมดนั้นทำให้เ้าตัวเล็กตกตะลึงแต่แล้วก็เปลี่ยนเป็เ็าอีกครั้งและบินหายไปผมจึงทำได้แต่รอแล้วเสียงของซอมบี้ที่อยู่ไม่ไกลก็ดังขึ้นผมจึงรีบนั่งลงและขยับออกไปด้านข้างไปหลบด้านหลังของเสาอีกอันหนึ่ง
“ข้าคือนางฟ้าผู้ช่วยโลกนี้คือโลกแห่งการละเล่น นายท่านถูกสุ่มมาจากโลกแห่งความเป็จริง ส่วนหน้าจอที่แขนคือหน้าจอช่วยเหลือ”
“แล้วฉันจะเก็บเลเวลยังไงมีกล่องเก็บไอเทม”เมื่อผมหลบพ้นผมก็หันกลับมาดูหน้าจอที่แขนเ้าตัวน้อยก็กลับมาแล้วมันกล่าวตอบผมทุกอย่างด้วยความเร็วสูงทันทีผมกล่าวถามต่อทันทีนั้นทำให้นางฟ้าผู้ช่วยใมากเพราะไม่เคยมีใครถามเยอะขนาดนี้มากก่อนเลย
“การเก็บเลเวลได้จากการฆ่ามอนเตอร์ส่วนกล่องไอเทมนั้นไม่มีคะแต่มอนเตอร์สามารถดรอปไอเทมหรือหนังสือสกิลนะค่ะ แต่สกิลไม่สามารถที่จะเปลี่ยนได้นะค่ะนายท่าน”
“แล้วผมจะทำยังไงในการฆ่าซอมบี้นั้นละในเมื่อผมไม่มีอาวุธอะไรเลย”
“ท่านเทพได้มอบของให้เทพเมื่อเกิดแล้วนะค่ะ”นางฟ้าผู้ช่วยนั้นกล่าวออกมาอย่างะเอียดผมจึงขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่จะกล่าวถามอีกครั้งนางฟ้าผู้ช่วยนั้นจึงได้กล่าวตอบทันที นั้นทำให้ผมรีบหันกลับไปที่ผมตื่นขึ้นมา มีมีดวางอยู่ตรงที่ผมพึ่งนอนนั้นทำให้เหงื่อผมไหลออกมา
ผมได้แต่ทำใจจากนั้นก็หันกลับไปมองเ้าซอมบี้ที่กำลังจะเดินมาทางผมผมรีบหันหาของและหยิบก้อนหินมาก้อนหนึ่งแล้ว โยนไปด้านหลังของมันนั้นทำให้ซอมบี้หันไปตามเสียงและเดินตามไปนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเข้าไปอยู่ในเกมแนวซอมบี้เลยผมจึงรีบแอบไปด้านหลังของซอมบี้และเดินไปหยิบมีดอย่างเงียบๆ
ผมหยิบมีดขึ้นมาแต่ก็ไม่สามารถเช็คค่าสถานะได้เหมือนกับเกมแนวMMORPG เลยผมเลิกสนใจทันทีจากนั้นก็รีบเดินกลับไปด้านหลังของซอมบี้ที่กำลังเดินตามเสียงไปผมใช้มีดแทงเข้าไปที่หลังหัวของมันทันทีซอมบี้ตายทันทีนั้นทำให้ผมงุนงงเล็กน้อยมันไม่เหมือนกับเกมเลยแต่เหมือนกับผมได้ฆ่ามันไปจริงๆแล้วร่างของซอมบี้ก็สลายหายไปเหลือเพียงหนังสือเล่มหนึ่ง
ผมจึงรีบหยิบหนังสือนั้นขึ้นมาแต่ผมกับอ่านของมันไม่ออกเลยผมจึงได้เห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่ด้านหน้าของหนังสือเลยเอาหนังสือไปสแกนที่หน้าจอบนแขนขวา และมันได้ผลจริงๆ ที่หน้าจอปรากฏอักษรขึ้น ควบคุมความตาย ผมเรียนสกิลนี้ทันที
ควบคุมความตาย ใช้ 2 ปัญญา เพื่อใช้งานสกิลนี้
“เลเวล 0 สมุทร เวเดฟ อายุ20ปี
พลังกาย 2 ปัญญา 3 จิตใจ 1
สกิล 1 ควบคุมความตาย(เลเวล1/3) 2 3”
ผมเจอกับซอมบี้หลายตัวด้านหน้าผมจึงจอไปที่หน้าจอเพื่อดูค่าสถานะอีกครั้งผมเห็นแล้วว่าผมได้รับสกิลแล้วและมีสัญลักษณ์ประหลายปรากฏขึ้นที่หลังมือขวาของผมมันเป็รูปกระโหกสีดำที่มีใยแมลงมุมอยู่ด้านหลังและยังมีใยแมลงมุมสีดำมัดที่นิ้วกลางและผมจึงเลิกสนใจมันผมรีบเดินไปด้านหลังของเสาเพื่อที่เพื่อหลบจากนั้นก็ทำเหมือนเดินผมหาก้อนหินและโยนล่อพวกซอมบี้ไปจาก
“ติ้ง”ผมเดินไปด้านหลังของซอมบี้และดีดนิ้วจากนั้นซอมบี้ที่อยู่ก็สีตาจากสีเทาเป็สีเขียวและมันก็เดินมาหาผม ซื้อผมจับมีดในมืออย่างมั่นคงแต่แล้วมันแต่หยุดด้านหน้าของผมผมจึงจ้องมองไปที่มันด้วยความสนใจแต่มันก็ไม่ขยับไปไหน
“นั่งลงสิ”ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อเลยลองสั่งมันดูซอมบี้มันก็นั่งลงตามคำสั่งของผมจริงๆนั้นทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและสนุกไปพร้อมกันผมจึงได้รู้ว่าสกิลนี้สามารถควบคุมซอมบี้ได้
“เอาละจัดการซอมบี้พวกนั้นซะ”ผมจึงพูดออกมาเบาๆซอมบี้เมื่อได้ยินมันรีบลุกขึ้นเดินออกไปจัดการซอมบี้สามสี่ตัวที่อยู่ด้านหน้าของมันซอมบี้พวกนั้นเหมือนกับว่าพวกมันไม่มีสมองพวกมันนั้นโดนจัดการโดนที่พวกมันไม่ตอบโต้ด้วยซ้ำนั้นทำให้ผมยินดีมากในตอนนี้
“เลเวลอัพ”
“คุณได้รับ2แต้มเพื่อเพิ่มค่าสถานะ”
“เพิ่มปัญญา2แต้ม”เมื่อเลเวลอัพผมก็ยิ้มออกมาและเพิ่มเต็มปัญญาไปอีกสองทันทีเพราะผม้าที่จะได้ลูกสมุนเพิ่มอีกเมื่อเพิ่มแต้มแล้วค่าสถานะก็มามาด้วยแต่ค่าปัญญาที่ใช้ไปก็ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาเลยนั้นทำให้ผมขมวดคิ้วเข้าหากัน
696
