พ่อของลูกฉันเป็นประธานจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 38 ยึดมั่นมากเกินไป

จิ่งเป่ยเฉินขับรถออกจากบริษัทจิ่งแล้ว เขารู้สึกสับสนวุ่นวายใจ เหยียบคันเร่งจนสุด รถสปอร์ตพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

ที่ร้านเคเอฟซี ถังซั่วรอจนเริ่มหงุดหงิด

ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยล้อมรอบตัวเขาและซุบซิบนินทากัน ที่ร้ายไปกว่านั้นคือพวกเธอถ่ายรูปเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหล

“รูปชายหนุ่มหล่อเหลาข้างหน้าต่างนี่ ถ้าโพสต์ลงเว่ยป๋อ ยอดคลิกต้องปังแน่ ๆ”

“ส่งรูปนี้ให้ฉันหน่อย”

“...”

เขานึกขึ้นมาได้ว่า เขาเหมือนจะยังไม่ทันได้ถามชื่อผู้หญิงคนนั้นเลย

ถังซั่วทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเม้มปาก แล้วลุกขึ้น เอาเสื้อสูทพาดแขน ก่อนจะผลักประตูเดินออกไป

แต่เพิ่งจะก้าวออกประตู เขาก็ชนเข้ากับจิ่งเป่ยเฉินที่รีบร้อนวิ่งมาพอดี

ถังซั่วขมวดคิ้ว ยังไม่ทันได้พูดอะไร คอเสื้อของเขาก็ถูกกระชากขึ้น

“อันโหรวอยู่ไหน อันโหรวอยู่ที่ไหน” จิ่งเป่ยเฉินมีเส้นเลือดปูดโปนที่หน้าผาก ดวงตาแดงก่ำ แต่ยังพอรู้สึกได้ว่ามือของเขากำลังสั่น

ถังซั่วขมวดคิ้ว ยกมือปัดมือจิ่งเป่ยเฉินออก ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาเล็กน้อย “อันโหรวที่ไหนกัน นายบ้าไปแล้วหรือไง”

“เมื่อกี้ตอนฉันโทรหานาย ฉันได้ยินเสียงอันโหรว นายซ่อนเธอไว้ใช่ไหม”

บนถนนเต็มไปด้วยผู้คน แม้แต่คนในร้านเคเอฟซีก็ออกมามุง ถังซั่วไม่ชอบการถูกมองเหมือนเป็นสมบัติชาติแบบนี้เลย เขาระงับอารมณ์ แล้วพูดเสียงเบา “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะพูดเรื่องนี้ มีอะไรค่อยคุยกันตอนกลับไป”

จิ่งเป่ยเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลง และเดินไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนนเป็นคนแรก

เมื่อขึ้นรถแล้ว ถังซั่วจึงเอ่ยปาก “ยังไม่ลืมผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม อันโหรว เมื่อห้าปีก่อน”

สายตาของจิ่งเป่ยเฉินเต็มไปด้วยความเย็นชา ทั่วร่างของเขาแผ่กลิ่นอายที่เย็นยะเยือกยิ่งขึ้น “ถังซั่ว นายเอาอันโหรวไปซ่อนไว้ใช่ไหม ฉันถึงได้หาเธอไม่เจอ!”

ถังซั่วจุดบุหรี่มวนหนึ่งอย่างใจเย็น นิ้วมือที่เรียวยาวคีบบุหรี่ขึ้นมาที่ริมฝีปาก แล้วสูบควันอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่เคยเจออันโหรวเลยสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการซ่อนผู้หญิง ฉันจะทำเรื่องแบบนั้นไปทำไม”

เขาไม่รู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินคิดอย่างไร แต่การที่เพื่อนซี้สงสัยแบบนี้ เขารู้สึกไม่พอใจเลย

ตาคมของจิ่งเป่ยเฉินหรี่ลงครึ่งหนึ่ง “ได้ ฉันเชื่อนาย แต่ฉันได้ยินเสียงของอันโหรวจริง ๆ และฉันก็เชื่อว่าฉันฟังไม่ผิดแน่”

ใบหน้า รอยยิ้ม และเสียงของเธอ ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเขา จะผิดได้อย่างไร

เสียงที่ไพเราะราวกับระฆังทอง ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่จางหาย

ถังซั่วสูบบุหรี่มวนสุดท้ายจนหมด แล้วเอนหลังพิงเบาะรถอย่างเกียจคร้าน “ในร้านเคเอฟซีมีคนตั้งเยอะ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายได้ยินเสียงใคร อีกอย่าง ผู้หญิงคนนั้นจากไปตั้งห้าปีแล้ว บางทีนายอาจจำเสียงของเธอผิดก็ได้”

พอพูดจบ เขาก็ยื่นมือไปวางบนไหล่ของจิ่งเป่ยเฉิน แล้วตบเบา ๆ “อย่าทรมานตัวเองอีกเลย ลืมผู้หญิงคนนั้นซะ พวกเราพี่น้องไม่อยากเห็นนายใช้ชีวิตอยู่กับอดีตแบบนี้”

จิ่งเป่ยเฉินกำพวงมาลัยและหลับตาแน่น สีหน้าเจ็บปวดทรมาน

ห้าปีแห่งการรอคอยและตามหา ทำให้เขาทนทุกข์ทรมานมามากพอแล้ว

ตอนนี้ให้เขาลืมอันโหรว หรือแม้กระทั่งเลิกตามหาเธอ จะเป็นไปได้อย่างไร

การยึดมั่นกับสิ่งใดมากเกินไป บางทีสุดท้ายอาจมีแต่ตัวเองที่ต้องเจ็บปวด

“นายลงรถไป ฉันจะกลับบริษัท” สีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินกลับมาเย็นชาอีกครั้ง เขาเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องตามหาอันโหรว ฉันจะไม่ยอมแพ้ และจะไม่มีวันลืมเธอ”

ถังซั่วยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่จิ่งเป่ยเฉินได้เปิดประตูรถแล้ว และเขวี้ยงเขาออกไปนอกรถ

ถังซั่วนั่งอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช สีหน้าของเขาพังทลายลงในชั่วพริบตา แต่จิ่งเป่ยเฉินไม่สนใจเขาเลย ขับรถผ่านไปโดยตรง

ความหยิ่งผยองเช่นนี้ทำให้ผู้คนโกรธแทบบ้า ถังซั่วลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าอย่างอับอาย โชคดีที่ข้างทางไม่มีใครเห็น ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องไปที่บริษัทจิ่งและต่อยกันให้หายแค้น

ในห้องรับแขกของบริษัทจิ่ง ขณะนี้หลินจือเสี่ยวกำลังเจรจากับประธานหลี่แห่งบริษัทเฮ่อ

“ประธานหลี่ นี่คือผลการสำรวจอุตสาหกรรมหยกของบริษัทเราในปีนี้ ถึงแม้ว่าบริษัทจิ่งจะเพิ่งเข้าสู่ธุรกิจหยก แต่ก็ประสบความสำเร็จระดับหนึ่งแล้ว บวกกับชื่อเสียงของบริษัทจิ่งในแวดวงธุรกิจ ฉันเชื่อว่าหลังจากบริษัทของเราเข้าซื้อกิจการบริษัทเฮ่อแล้ว จะสามารถทำให้บริษัทเฮ่อกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้งอย่างแน่นอน”

หลินจือเสี่ยวพูดพร้อมกับกดรีโมตคอนโทรล โปรเจคเตอร์ฉายภาพลงบนผ้าขาว เธอลุกขึ้นยืนอย่างคล่องแคล่วและเริ่มนำเสนอ “จากกราฟเส้นโค้งนี้ จะเห็นได้ว่าสถานการณ์ของหยกในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา กราฟเส้นโค้งมีลักษณะเป็นเส้นตรงที่ลาดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นว่าความต้องการของตลาดต่อการผลิตหยกนั้นน่าสนใจมาก บริษัทเฮ่อ ปัจจุบันอยู่ในช่วงซบเซา การผลิตหยกไม่เหมือนแต่ก่อน แต่ถ้าให้พวกเราบริษัทจิ่งเข้าซื้อกิจการ รวมถึงการบริหารจัดการของบริษัทจิ่ง ฉันเชื่อว่าบริษัทเฮ่อจะต้องกลับสู่จุดสูงสุดอีกครั้งอย่างแน่นอน”

ชีเสิ่งเทียนมองไปที่หลินจือเสี่ยวตลอดทั้งกระบวนการ คำอธิบายและการวิเคราะห์หยกของเธอนั้นครอบคลุมทุกด้าน ความสามารถไม่อาจมองข้ามได้ เธอมีรูปแบบการทำงานที่ฉับไวและเฉียบขาด ไม่แปลกใจเลยที่เธอสามารถอยู่ข้างจิ่งเป่ยเฉินได้นานขนาดนี้

“ประธานหลี่ คุณว่าอย่างไรบ้าง” ชีเสิ่งเทียนพิงพนักเก้าอี้ นั่งไขว้ขาท่าทางเกียจคร้านอย่างยิ่ง แต่กลับยากที่จะละเลยการมีอยู่ของเขา

หากไม่ใช่เพราะกลุ่มบริษัทโอวหยางและบริษัทจิ่งแข่งขันกัน พวกเขาจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากทำไม บริษัทเฮ่อเป็นเพียงปลาตัวเล็ก ๆ เนื้อน้อย ๆ เท่านั้น หากไม่มีกลุ่มบริษัทโอวหยางเข้ามาขัดขวาง การเข้าซื้อกิจการก็เป็นเรื่องง่ายดายเพียงปลายนิ้ว

หลี่เฉิงไม่ได้ฟังอย่างตั้งใจ เขาได้พบกับโอวหยางลี่ก่อนมาที่บริษัทจิ่ง และถูกเงื่อนไขที่โอวหยางลี่พูดจูงใจแล้ว ในขณะนี้...

“ขอโทษด้วย ผมคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องคุยกันแล้ว บริษัทจิ่งไม่เลวเลย ผมหวังว่าเราจะได้ร่วมมือกันในครั้งต่อไป” หลี่เฉิงมีสีหน้าจริงจัง แม้จะพูดอย่างอ้อมค้อมแต่ก็ไม่เหลือที่ว่าง เขาลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเอกสารแล้วจะเดินออกไป

หลินจือเสี่ยวร้อนใจ ชีเสิ่งเทียนยิ่งร้อนใจกว่า เขายืนขึ้นขวางทางหลี่เฉิง สายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “ประธานหลี่หมายความว่าอย่างไร”

หลินจือเสี่ยวช่วยพูดอยู่ข้าง ๆ “ประธานหลี่มีข้อกังวลอะไร สามารถปรึกษากับพวกเราได้ บริษัทจิ่งจะพยายามตอบสนองให้คุณพอใจมากที่สุด”

หลี่เฉิงรู้สึกรำคาญเล็กน้อย เขาขมวดคิ้ว “ผมไม่มีข้อกังวลใด ๆ และพอใจบริษัทจิ่งของพวกคุณมาก แต่สำหรับเรื่องการเข้าซื้อกิจการบริษัทเฮ่อ ผมจะไม่เซ็นสัญญากับบริษัทจิ่ง”

“ทำไม…” หลินจือเสี่ยวยังพูดไม่ทันจบ ประตูกระจกใสของห้องรับแขกก็ถูกผลักเปิดออก...

“ท่าทีของประธานหลี่แน่วแน่ขนาดนี้ คงได้ตกลงกับกลุ่มบริษัทโอวหยางเรียบร้อยแล้วสินะ”

จิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ ก้าวเข้ามา บุกตรงเข้าใส่หลี่เฉิงจนต้องถอยหลัง ล้มลงนั่งบนเก้าอี้

“ประธานจิ่ง คุณกลับมาแล้ว!” หลินจือเสี่ยวเดินเข้ามาด้วยความดีใจ ในที่สุดก็โล่งอกไปที

เมื่อครู่ที่หลี่เฉิงจะไป ทำเอาเธอตกใจจนตัวสั่น ตอนนี้ประธานจิ่งกลับมาแล้ว ต้องจัดการเรื่องนี้ได้แน่นอน!

ชีเสิ่งเทียนก็วางใจไม่น้อย ยื่นมือตบไหล่จิ่งเป่ยเฉิน แล้วกลับไปนั่งที่เดิม

จิ่งเป่ยเฉินมีท่าทางคุกคาม เขานั่งไขว่ห้างอยู่ตำแหน่งประธาน มองด้วยสายตาเย็นชา “ประธานหลี่ช่างไม่รู้จักมารยาทจริง ๆ ตกลงกันไว้ว่าวันนี้จะมาเจรจากับบริษัทจิ่ง แต่กลับไปพบปะหารือกับกลุ่มโอวหยางระหว่างทาง ประธานหลี่กำลังเล่นตลกกับผม หรือกำลังเล่นตลกกับบริษัทจิ่งกันแน่?”

หลี่เฉิงกำกระเป๋าเอกสารในมือแน่น สีหน้าไม่สบายใจเล็กน้อย “ประธานจิ่ง ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร บริษัทจิ่งไม่มีประสบการณ์เรื่องหยก ในฐานะประธานอาวุโสของบริษัทเฮ่อ ผมไม่มีทางมอบบริษัทเฮ่อให้บริษัทจิ่งอยู่แล้ว”

จิ่งเป่ยเฉินยักคิ้วอย่างเจ้าเล่ห์ แต่สายตากลับยิ่งเย็นชา “โอ้ จริงเหรอ?”

บรรยากาศอึมครึมในห้องรับแขก กดดันจนหลี่เฉิงจนแทบหายใจไม่ออก เหงื่อเย็นไหลพรากที่หน้าผาก อดกลืนน้ำลายไม่ได้

นึกถึงเงื่อนไขที่โอวหยางลี่พูดไว้ ตราบใดที่บริษัทเฮ่อถูกกลุ่มโอวหยางเข้าซื้อกิจการ บริษัทเฮ่อก็ยังคงรักษาความเป็นอิสระได้ ไม่ต้องเป็นบริษัทในเครือของกลุ่มโอวหยาง ชื่อบริษัทก็ยังคงเป็นของตระกูลเฮ่อ รับรองว่าจะไม่ถูกลบชื่อ

การล่อลวงเช่นนี้ ในฐานะประธานอาวุโสของบริษัทเฮ่อ เขาไม่มีทางปฏิเสธได้อยู่แล้ว