"เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นนายก็อธิบายให้สมาชิกชมรมฟังเองได้
บอกพวกเขาไปว่าการโชว์นมในกิจกรรมชมรมและ
การโชว์นมในห้องชมรมมันก็แค่เื่ที่คนรักกันมันเลยเถิดไป
และพวกเขาควรให้อภัยพี่ชายนายนะ อ้อ
แล้วก็อธิบายให้ฟังหน่อยว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำผิด
พี่ชายนายชอบโชว์นมในห้องชมรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อยากจะหลั่งน้ำอสุจิออกมาเพราะความตื่นเต้น
และความรู้สึกผิดที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หรือใครจะเจอเขา เออ
นั่นมันก็เื่คนรักกันมันเลยเถิดไป ไม่เป็ไรใช่มั้ยล่ะ"
แน่นอน เหตุผลที่ฉันจงใจใช้คำหยาบคายอย่าง
เต้าจู๋ ควย และน้ำอสุจิ ก็เพื่อคุกคามมิซึกิ
หน้าของมิซึกิแดงก่ำด้วยความอับอายขายหน้า
แต่สิ่งที่คุโจนี่ทำนั้นไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเป็ "ความรักที่มากเกินไป"
มิซึกิดูเหมือนจะเข้าใจเื่นี้ และถึงแม้เขาจะกำหมัดแน่น
แต่ก็ไม่ได้พยายามโต้แย้งอะไรอีก
เพื่อจัดการกับมิซึกิ ฉันจึงพูดต่อ
"อย่างที่นายได้ยิน พี่ชายนายต่างหากที่ขอดูดนม
ฮานะ คาเร็นพยายามห้าม
แต่พี่ชายนายกลับไม่สนใจและบังคับให้เธอทำ
พูดอีกอย่างก็คือ พี่ชายนายเป็ต้นเหตุของเื่ทั้งหมดนี้
เพื่อปกป้องเธอ ฮานะ คาเร็นจึงยอมให้ฉันเป็เพื่อนเซ็กซ์กับเขา
อย่างที่เห็น เขาถึงกับพาเธอไปที่โรงแรมและบังคับให้เธอมีเซ็กซ์กับเขา
ทั้งหมดเป็ความผิดของพี่ชายนาย"
"นั่นมันคำพูดที่แยบยล!
สิ่งที่พี่ชายฉันทำกับสิ่งที่นายทำกับฮานะ คาเร็น มันต่างกันโดยสิ้นเชิง"
นั่นมันคนละเื่เลยนะ! ถ้าแกให้อภัยสิ่งที่พี่ชายแกทำไม่ได้
แกก็มีทางเลือกอื่นอีกตั้งเยอะ
แกก็แค่เผยแพร่วิดีโอให้พี่ชายแกต้องทนทุกข์ทรมาน
แทนที่จะทำแบบนั้น
แกกลับใช้วิดีโอเป็เกราะกำบังแบล็กเมล์ฮานะ คาเร็น ไม่ใช่เหรอ?
ก็แค่สนองความ้าของตัวเองไม่ใช่เหรอ?!"
"จริงสิ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพี่ชายแก
เป็คนที่ให้โอกาสฉันได้สนองความ้าของตัวเอง
ดังนั้นสุดท้ายแล้ว พี่ชายแกนั่นแหละคือต้นเหตุ"
พอพูดจบ ฉันก็หันไปมองฮานะ คาเร็น
แล้วฉันก็พูดสั้นๆ
"ฮานะ คาเร็น ถอดออกสิ"
"ค่ะ"
ฮานะ คาเร็น ทำตามคำสั่งของฉันเกือบจะในทันที
เธอถอดเสื้อเบลเซอร์ออก แกะริบบิ้นที่ผูกรอบหน้าอกของเธอออก
แล้วถอดเสื้อเชิ้ตของเธอออก
เผยให้เห็นหน้าอกที่พลิ้วไหวภายใต้บราสีฟ้าอ่อนเรียบร้อย
ถึงแม้เธอจะดูเขินอายที่จะเผยผิวของเธอต่อหน้ามิซึกิและฉัน
แต่เธอก็ไม่ลังเลเลยในการเคลื่อนไหวของเธอ
ฮานะ คาเร็น ก็ดึงตะขอกระโปรงของเธอลง
แล้วมันก็ร่วงลงพื้นดังฟู่
ทันทีที่กางเกงขาสั้นสีเดียวกับบราของเธอถูกเปิดเผย
มิซึกิซึ่งตกตะลึงมาจนถึงตอนนั้นก็รู้สึกตัวและร้องเสียงหลงออกมา
"ฮานา คาเร็น?! หยุดนะ! ทำไมเธอต้องมาฟังคนแบบนี้ด้วย!"
คำถามนั้นตั้งใจจะถามฮานะ คาเร็น
แต่ฉันขัดจังหวะการสนทนาเพื่อดึงความสนใจของมิซึกิกลับมาที่ตัวเอง
"เธอคิดว่าฮานะ คาเร็น จะยอมถอดเสื้อผ้าเหรอ?"
"หมายความว่ายังไง!?"
"แน่นอนว่าเธอถอดเสื้อผ้าออกเพราะเธอไม่มีทางเลือก
เธอรู้ว่าถ้าเธอลังเลตอนนี้ ฉันจะเอาวิดีโอไปเผยแพร่
เพราะมันจะทำให้แฟนของเธอและครอบครัวเขาเดือดร้อน พูดง่ายๆ
คือฮานะ คาเร็น กำลังถอดเสื้อผ้าให้พวกพี่ต่างหาก มันไม่ใช่แบบ
'ทำไมเธอต้องมาฟังคนแบบนี้ด้วย!?'
เธอน่าจะเข้าใจจากที่ฉันพูดไปทั้งหมดนะ!"
น้ำเสียงของเขาที่ก่อนหน้านี้ดูร่าเริงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขาพูดกับเธออย่างเคร่งขรึมราวกับกำลังดุเธอ
มิซึโนกิถอยไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งที่เขาพูด
ฉันไม่สนใจมิซึโนกิ แล้วออกคำสั่งฮานะ คาเร็น อีกครั้ง
"ฮานะ คาเร็น มานี่สิ"
"ค่ะ!"
ฮานะ คาเร็น ทำตามที่เธอบอก แล้ววิ่งมาหาฉัน
ฉันวางมือขวาไว้ระหว่างขาของฮานะ เร็น
และใช้มือซ้ายแตะที่หน้าอกของเธอ ลูบเบาๆ
ที่หัวนมและคลิตอริสของเธอ ซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยชุดชั้นในสีฟ้าอ่อน
"ชุดชั้นในของเธอก็น่ารักวันนี้เหมือนกัน ดูดีบนตัวเธอเลย"
"อ่า♡ ขอบคุณนะคะ♡ อืม♡ ฉันดีใจมากที่ได้รับคำชมจากคาสึกะ♡"
"หัวนมและคลิตอริสของเธอรู้สึกดีไหมคะ"
"ค่ะ♡ รู้สึกดีจังเลย♡ อืม♡ นิ้วของคาสึกะ♡
แข็งจังเลย♡ และหยาบกร้าน♡ ฉันชอบมันมากเลย♡"
ฮานะ คาเร็น ปล่อยให้ตัวเองถูกลูบไล้เบาๆ
พร้อมกับเปล่งเสียงอ้อนๆ ออกมา
เมื่อเห็นฮานะ คาเร็น ทำแบบนั้น มิซึกิก็ส่ายหัวไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ฉันเรียกมิซึกิ
"อย่าคิดว่าฉันกำลังประจบประแจงฮานะ คาเร็น เพราะความแค้นสิ" ฉันทำแบบนี้เพื่อเอาใจและลดความเสี่ยงที่จะเกิดกับพี่น้องทั้งสองคน"
"เอ่อ..."
"ตอนที่ฮานะ คาเร็น ทำงานหนัก
พี่ชายของเธอกลับใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้าน
ไม่รู้ถึงความผิดปกติของฮานะ คาเร็น
ช่างเป็คนรักที่ไร้หัวใจจริงๆ
เธอเหมือนกับเขาเลย มิซึกิ"
ฉันเรียกชื่อมิซึกิออกมาดังๆ เป็ครั้งแรก
แต่มิซึกิดูเหมือนจะใจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว
และดูเหมือนจะไม่ทันสังเกต
"ฉัน-ฉัน?"
"ใช่แล้ว เมื่อวานฮานะ คาเร็น กอดฉันไว้เป็ชั่วโมงๆ
เพราะพวกเธอ แต่พวกเธอกลับสงสัยว่า ฮานะ คาเร็น นอกใจ
ถ่ายรูปแล้วส่งข้อความไปถามเธอว่าทั้งหมดนี้หมายความว่ายังไง
เผชิญหน้ากับเธอ เธอจะเรียกมันว่าอะไรได้อีกนอกจากคำว่าไร้หัวใจ?"
"นั่นมัน..."
"ตอนนี้ก็เหมือนกัน เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอเป็ต้นเหตุของเื่ทั้งหมด
และ ฮานะ คาเร็น ก็สละชีวิตเพื่อพวกเธอสองคน
แต่เธอก็ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อนเลย
อย่างน้อยก็พูดได้ไหมว่า
'ฉันจะเป็เพื่อนเซ็กส์กับฮานะ คาเร็น อย่ามาแตะต้องเธออีก'"
ในที่สุดฉันก็พูดจบ ไหล่ของมิซึกิก็กระตุกราวกับกลัวว่าฉันจะอยู่ตรงนั้น
เธอเริ่มถอยห่างออกไปอย่างช้าๆ เหมือนเมื่อก่อน
พอเห็นแบบนี้ ฉันก็ถอนหายใจอย่างฝืนๆ
"หลังจากฉันพูดจบ เธอก็ยังไม่ทำอะไรเลยเหรอ?
เอาเถอะ ฮานะ คาเร็น ถอดกางเกงในออกซะ"
"ค่ะ♡"
ขณะที่ฮานะ คาเร็น กำลังถอดกางเกงในอย่างมีความสุข
ฉันก็ปลดเข็มขัดและดึงกางเกงลงมาจนถึงเท้า
พร้อมกับกางเกงในของฉัน
จากนั้นฉันก็นั่งลงบนโซฟาในห้อง
ขณะที่ฉันนั่งเหยียดสะโพก อวัยวะเพศที่แข็งและแข็งตัวของฉันก็ชี้ขึ้นตรงไปยังเพดาน
ปลายอวัยวะเพศนั้นระยิบระยับไปด้วยน้ำหล่อลื่นก่อนมีเพศสัมพันธ์
ใบหน้าของฮานะ คาเร็น เบิกกว้างด้วยความยินดีเมื่อเธอเห็นสิ่งนี้
ขณะที่ใบหน้าของมิซึกิซีดเผือดลง
ต่อหน้าพวกเขา ฉันหยิบถุงยางอนามัยที่ซ่อนไว้
ในกระเป๋าเสื้อออกมาเปิดออก ฉันกำลังจะใส่มัน แต่จู่ๆ
ฉันก็เปลี่ยนใจและหยุดพูด พูดให้ชัดเจนพอที่ทั้งสองคนในห้องจะได้ยิน
"ฉันตัดสินใจแล้ว ฮานะ คาเร็น ฉันจะทำแบบสดๆ วันนี้"
ฮานะ คาเร็น ดูใเมื่อได้ยินแบบนี้ แต่มิซึกิกลับใยิ่งกว่า
ฉันอ้าปากค้างด้วยความใ
"เดี๋ยวก่อน! ฉันรับไม่ได้กับพฤติกรรมไร้ความรับผิดชอบแบบนี้!
ถ้าเธอท้องขึ้นมาเธอจะรับผิดชอบยังไง!?"
"ปกติฉันก็ใช้ถุงยางอนามัยเหมือนกัน
เมื่อวานฉันก็ทำเหมือนกัน แต่เช้านี้
มีรุ่นน้องคนนึงเริ่มพูดจาหยาบคายใส่ฉัน
เรียกฉันว่าขี้ขลาด ฉันเลยอดหงุดหงิดไม่ได้
วิธีเดียวที่จะระบายความหงุดหงิดนี้ได้ก็คือการมีเซ็กส์แบบดิบๆ
เพราะยังไงฉันก็เป็คนขี้ขลาดที่เห็นผู้หญิงเป็แค่วัตถุทางเพศ"
"มะ...ไม่มีทาง ไม่มีทาง...!"
ฉันพูดซ้ำอย่างประชดประชันสิ่งที่เขาพูดกับฉันก่อนหน้านี้
มิซึกิกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิด
เมื่อเห็นมิซึกิเป็แบบนั้น ฉันก็ยกมุมปากขึ้นและถามเขาอย่างช้าๆ
"นายจะทำอะไรน่ะ มิซึกิ? นายจะยอมเป็เพื่อนเซ็กส์ของฉัน
ปกป้องฮานะ คาเร็น? หรือจะยืนดูฉันมีอะไรกับฮานะ เร็นเฉยๆ?"
"......"
"ฉันไม่ได้ยินคำตอบนายเลย
งั้นฉันนับหนึ่งถึงสิบแล้วบอกมาว่านายเลือกอันไหน ถ้าไม่ตอบ
นายจะได้มีเซ็กส์แบบสดๆ กับฮานะ คาเร็น"
พูดจบฉันก็นับเลขตามลำดับ สิบ เก้า แปด เจ็ด
มิซึกิอ้าปากอย่างร้อนรน
"เดี๋ยวก่อน!"
"ฉันจะไม่รอ หก ห้า สี่ สาม..."
"..."
"ฉันไม่ได้ยินนาย สอง หนึ่ง ศูนย์..."
"ตกลง!"
มิซึกิะโออกมาอย่างสิ้นหวัง
ฉันยืนยันกับเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"นั่นหมายความว่านายจะมาเป็เพื่อนเซ็กส์ของฉันงั้นเหรอ?"
"อ-ใช่..."
"เข้าใจแล้ว งั้นเธอรีบถอดเสื้อผ้าออกให้เร็วเหมือนฮานะ คาเร็นดีกว่า"
ขณะที่ฉันพูด มิซึกิก็จ้องมองมาที่ฉัน น้ำตาคลอเบ้า
แต่เมื่อฉันจ้องกลับไปอย่างหงุดหงิด
เขาก็เบือนหน้า ก้มหน้าลง แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเบลเซอร์
การเคลื่อนไหวของเขาช้ามาก
เมื่อเทียบกับฮานะ คาเร็นแล้ว
พวกเขาเหมือนทากคลานมากกว่าเต่าเดิน
11K
